Lufta për Plavë e Guci, 1879

vlug · 7.7.2007, 23:16

Pas Kongresit të Berlinit, vendimet e së cilit nisën coptimin e tokave shqiptare, Lidhja e Prizrenit organizon kundërshtimin me armë të çdo shkëputjeje toke. Nëse Malit të Zi nuk do ti vinin në ndihmë "Fuqitë e Mëdha", edhe për pak vite ai nuk do të ekzistonte më si shtet e jo më të pushtonte toka shqiptare që Kongresi vendosi t'ia jepte.

Punimi më poshtë është temë diplome e një studenteje të Fakultetit Histori-Filologji, Elizabeta Velka "Lidhja e Prizrenit dhe Austro-Hungaria"

Citim:

Pas vrasjes së Mehmet Ali Pashës në Gjakovë, Porta e Lartë u dha të kuptojë Fuqive të Mëdha se e kishte tepër të vështirë të përmbushte detyrimin ndaj Malit të Zi për t’i dorëzuar territoret e caktuara nga Traktati i Berlinit. Kurse Mali i Zi, përkundrazi, në gusht të 1879 kërkonte që Plava dhe Gucia që përpara përcaktimit të përpiktë të kufirit të zbrazej nga trupat turke¹ Cetina nga ana e saj filloi gjithmonë e më shumë të kryente provokacione gjatë vijës kufitare dhe “kërkonte vazhdimisht ndërhyrjen e Fuqive të Mëdha për t’i marrë sa më shpejt territoret që i përkisnin”² Nga ana tjetër komisioni ushtarak nën kryesinë e Ali pashë Gucisë e shpalli zonën e Plavës dhe të Gucisë në gjendje lufte. Për numrin e pjesëmarrësve në ushtrinë shqiptare kemi të dhëna kundërthënëse por dimë mjaft mirë se në përbërje të saj ishin mysliman shqiptar dhe të arratisur boshnjak.

Emri: ushtarë të lidhjes.jpg
Shikimet: 134
Madhësia: 42,1 KB

Atëherë qeveria e Malit të Zi e pa si detyrë imediate grumbullimin e trupave në kufijtë e rrethit të Gucisë me qëllim që ta pushtonte atë ushtarakisht. Dokumentet austro-hungareze na flasin për një politik agresive që ndiqte Mali i Zi ne kufijtë e Gucisë. Por Ali pashë Gucia, me masat ushtarake që kishte marrë ishte gati tu përgjigjej provokimeve malazeze me luftë.³Ushtrisë së tij po i shtroheshin akoma më shumë forca nga myslimanët e Shkodrës të cilët u ngritën në këmbë për t’iu kundërvënë ushtrisë malazeze për marrjen e Plavës e Gucisë, pasi banorët e këtyre trojeve janë 100% myslimanë ato e kanë kundërshtuar vendimin e Kongresit të Berlinit për dhënien e tokave të tyre. Duke qenë shqiptarë e për më tepër myslimanë ato nuk kanë asgjë të përbashkët me malazezë.

Porta e Lartë duke parë përgatitjet luftarake të shqiptarëve sidomos të myslimanëve,duke mos dashur që situata të keqësohej më tej, paraqiti si rrugë më të mirë variantin e kompensimit të tyre me territore të tjera. Por Cetina nuk e pranoi variantin e kompensimit mbasi sipas përfaqësuesit malazez në Stamboll Stanko Radonich «kjo ishte një lojë që do të zvarriste edhe më tej zgjidhjen». Radonichi sugjeronte Cetinën të mos bënte marrëveshje me Portën por t’i drejtohej aksionit luftarak “pasi ai nuk donte t’ia dinte për rezistencën e shqiptarëve e sidomos nga populli mysliman i cili kurrsesi nuk do të donte që këto territore t’i jepeshin një vendi me popullsi katolike. Porta e Lartë kërkoi ndihmë te Vjena, por ajo nuk pranoi të ndërmjetësonte pranë Cetinës sepse parashihte se Stambolli do ti jepte territore në veri ose në perëndim të Malit të Zi, të cilat ajo i rezervonte për vete.⁴ Si rrjedhim Ministria e Jashtme austro-hungareze nguli këmbë që ti dorëzohej Cetinës Plava dhe Gucia.⁵ Pas dorëheqjes së Hajredin pashës, vendin e ministrit të jashtëm e Seit pashës e zuri një armik i çështjes kombëtare Savas Pasha, i cili iu lut Cetinës të priste disa ditë sa të merrte situatën në dorë qeveria e re.

Por shpejt edhe ai u bind se nuk mund t’i bindte shqiptarët,ndaj u kthye tek teza e vjetër për këmbimin e territoreve të Plavës e Gucisë me Hotin dhe Grudën. Mali i Zi nuk e pranoi por i la dhe dhjetë ditë afat, më pas ajo de t’i merrte në rast se do të ishte e nevojshme edhe me dhunë. Kjo i egërsoi së tepërmi shqiptarët, ndaj më 26-28 tetor 1879 shqiptarët u nisën për në Guci të udhëhequr nga Jusuf Sokoli dhe Filip Ceka. Cetina priti disa ditë ku pa se Porta nuk kishte ndërmend t’i dorëzonte Plavën dhe Gucinë vendosi të hynte të hynte me forcën e armëve. Këtë ajo e bënte edhe për të matur pulsin e shqiptarëve.⁶ Më 31 tetor 1879 trupat malazeze kryen një marshim ushtarak kundër vijës mbrojtëse që kishin organizuan shqiptarët përballë fshatit Pepaj ku dhe hasën rezistencën e ushtrisë së Lidhjes Shqiptare. Më 1 nëntor forcat malazeze hynë përsëri në tokat shqiptare në afërsi të fshatit Arzhanicë ku vranë rreth 30 fshatarë në befasi dhe dogjën mjaft shtëpi, por pas disa orësh u dëbuan përsëri nga shqiptarët.

Knjaz Nikolla e pa që ishte tepër e vështirë që t’i merrte me luftë këto territore, ndaj i kërkoi edhe njëherë Portës së Lartë ta zgjidhte paqësisht këtë çështje. Qeveria turke ishte zotuar se guvernatori i Shkodrës do t’ia dorëzonte Gucinë Malit të Zi dhe atje do të shkonte edhe Muhtar pasha së bashku me guvernatorin e Manastirit dhe të Kosovës, për të bindur popullatën që t’i nënshtrohej vendimeve të Kongresit të Berlinit. Në rast kundërshtimi ato do të rrethonin qytetin dhe do t’i zinin të gjitha rrugët e komunikacionit me Shqipërinë.⁷ por shqiptarët nuk u lëkundën aspak, por qëndruan në gatishmëri në kufi me armë në dorë.⁸ Porta për të qetësuar sovranin e Malit të Zi,nisi menjëherë të dërguarin e saj, Kaled Beun. Qysh në ditët e para që arriti në malin e Zi më4 nëntor, kërkoi t’i paraqiste princ Nikollës letrat e tij kredenciale.⁹Pas një takimi që pati princ Nikolla me Halil beun e detyroi atë që të tërhiqte trupat turke nga Plava dhe Gucia për një afat shumë të shkurtër, në rast të kundërt ajo do ti merrte me dhunë dhe do të hynte përsëri në luftë me Perandorinë Osmane.

Por Kaled beu nuk pranoi t’i jepte një afat kaq të shkurtër përderisa Porta e Lartë e kishte siguruar atë që do të zbatonte me sinqeritet, por i nevojitej pak kohë që ta dorëzonte pa gjakderdhje. Për të lehtësuar dorëzimin e Gucisë, Stambolli dha urdhër në 13 nëntor 1897 autoriteteve të vilajeteve të Kosovës dhe Shkodrës, të ndalonin nisjen nga çdo anë të vullnetarëve shqiptarë për në Guci. Në të njëjtën kohë, Porta ngarkoi dy anëtarë të qeverisë së saj, ministrin e jashtëm Savas pashën dhe ministrin e drejtësisë Xhevdet¹⁰ pasha që të ushtronin presion mbi krerët e Lidhjes së Prizrenit, por të dy ministrat u bindën shpejt se ishte e pamundur që shqiptarët të hiqnin dorë nga kalaja e Gucisë.

Ndaj Porta kërkoi edhe njëherë që Cetina të pranonte këmbimin e territoreve. Duke parë rezistencën e shqiptarëve dhe disa aksione që ata kishin ndërmarrë ndaj nizamëve turq i dërguari i Malit të Zi Stanko Radonich u bind për të bërë bisedime për këmbimin e Gucise dhe Plavës me territore të tjera. Preferencat e Cetinës ishin Ulqini deri në kazanë e Bumës dhe në zgjerimin e trevës së Podgoricës dhe në liqenin e Humit.¹¹ Por princ Nikolla e kundërshtoi pasi e kishte ngritur shumë zërin për marrjen e Plavës dhe Gucisë, aq më tepër që ai e shihte të dobësuar rezistencën e shqiptarëve dhe nuk e mori fare në konsideratë idenë e zëvendësimit të kazasë së Gucisë me territore të tjera. Ai mendonte se meqenëse Porta e Lartë e kishte tërhequr administratën e saj nga Gucia, Mali i Zi e konsideronte territor malazez ndaj dhe i krijohej mundësia të merrte me dhunë, pa u konsideruar në gjendje lufte me Perandorinë Osmane.

Ndërsa Lidhja Shqiptare e Prizrenit do të trajtohej ashtu siç dëshironte Cetina si një organizatë politike e pavarur nga Perandoria Osmane. Por në rast se humbiste luftën Knjaz Nikolla do t’i kthehej tezës së vjetër për dorëzimin e saj nga vetë Perandoria Osmane dhe shtypjen e rebelëve shqiptar nga ushtria turke. Knjaz Nikolla i kushtoi përgatitjeve ushtarake rëndësinë e duhur. Më 27 nëntor në front erdhi krejt shtabi ushtarak malazez me në krye Bozho Petroviç Njegoshi. Ushtritë u vendosën dhjetë kilometra në veri-perëndim të Plavës. Princ Nikolla ia ngarkoi komandën Mark Milanit. Ai e zgjodhi atë jo vetëm se ishte një komandant me zë por edhe sepse ishte me origjinë shqiptare, dhe një pjesë të pjesëmarrësve në Lidhjen Shqiptare ishin kushërinjtë e tij. Ndaj knjaz Nikolla shpresonte se në saj të respektit që ata kishin për Mark Milanin do të hiqnin dorë prej luftës me Malin e Zi. Selinë e vet, shtabi shqiptar e vendosi në Guci, 5 kilometra larg kufirit.¹²Përveç kryetarit, Ali pashë Gucisë merrnin pjesë edhe krerë të tjerë si Jakup Ferri nga Plava, Haxhi Zeka nga Peja, Sulejman Vokshi dhe Bajram Curri nga Gjakova.

Në shtab merrnin pjesë edhe disa oficerë që kishin braktisur ushtrinë osmane dhe ishin bashkuar me forcat e saj vullnetare.¹³ Më 4 dhjetor 1879 pjesa më e mirë e ushtrisë malazeze prej 4 mijë ushtarësh, nën komandën e Mark Milanit, ndërmori një sulm të furishëm, në sektorin e Nokshiqit, ku u angazhuan forca të shumta malazeze.¹⁴ Pas një sërë luftimesh të ashpra ushtritë malazeze u shpartalluan plotësisht. Ushtritë e Lidhjes pasi thyen edhe njësitë malazeze të komanduara nga Mark Milani, hynë në tokën malazeze,shtinë në dorë Arzhanicën, Velikën e Pepajn.¹⁵ Pas sulmeve të ashpra në Nikshiq përveç humbjeve malazeze edhe nga ana e shqiptarëve patën të vrarë të cilët llogariten rreth 300-400 veta,midis të vrarëve u gjend dhe Jakup Ferri me buzë dhe hundë të prerë.¹⁶ Në këtë kohë Cetina e pa të arsyeshme të përsëriste tezën e saj të njohur më parë,që këto territore duhet t’i jepeshin asaj nga Porta e Lartë në bazë të traktatit të Berlinit. Madje Cetina po ngrinte zërin e saj tek Fuqitë e Mëdha se po pësonte shumë fatkeqësinë kohën kur priste që traktati të zbatohej nga Porta, dhe në rast të kundërt lufta me shqiptarët do të përsëritej pa mëshirë.

Radonich theksonte se: “faji nuk është vetëm i shqiptarëve por dhe i Portës e cila nuk e zbatoi traktatin, dhe kjo i ka sjellë shumë shkatërrime për vendin,duke qenë se ushtria qëndronte nën armë dhe kërkonte tepër shpenzime”. Fuqitë e Mëdha u deshën të reagonin ndaj kësaj ngjarjeje,jo aq për interes të Malit të Zi, por për të mos e diskretituar Traktatin e Berlinit. Ndaj diplomacia ndërkombëtare u orvat të gjente një rrugëzgjidhje. Fuqitë e Mëdha i kërkuan Portës të bënte të pamundurën për t’ia dorëzuar Plavën dhe Gucinë Malit të Zi. Vjena dhe Parisi vazhduan ta porosisnin Portën që të bënte dorëzimin e këtyre trojeve megjithëse ishin të vetëdijshme që Porta nuk ishte në gjendje të zbatonte këtë pikë të Traktatit.

Megjithatë Porta bëri dhe një tentativë tjetër, ajo dërgoi Ahmet Muhtar Pashën t’i bindte shqiptarët që të hiqnin dorë nga rezistenca e tyre. Pasi takoi krerët e Lidhjes, Ahmet Muhtar Pasha u kërkoi atyre të lëshonin Plavën e Gucinë,pasi ato tashmë ishin përcaktuar si toka malazeze. Kur pa që nuk i bindi ai i kërcënoi se do të përdorte forcën e armëve,por as kjo nuk solli rezultat. Porta e Lartë u kthye tek teza e saj e vjetër për t’i këmbyer Plavën dhe Gucinë me territore të tjera. Kjo tezë dukej se po pranohej edhe vetë nga Fuqitë e Mëdha. Cetina nuk pranoi kurrsesi, ajo vendosi t’i sulmonte sërish shqiptarët dhe t’i merrte me forcë këto territore. Mijëra ushtarë malazezë nën udhëheqjen e Mark Milanit, vëllait të tij Theodor Milanit dhe Bozho Petroviq Njegoshit, u rreshtuan përgjatë kufirit shqiptaro-malazez. Sapo mori vesh lajmin e sulmit Shtabi ushtarak i Lidhjes i përforcoi ushtritë dhe në krye të saj qëndronte vetë kryetari i saj Ali pashë Gucia.

Më 6 janar 1880 shtabi malazez kishte përqendruar forcat e saj gjatë kufirit në Velikë-Pepaj me qëllim që të shpartallonin në befasi shqiptarët. Por ndodhi e kundërta, ushtria shqiptare sulmoi malazezët në befasi në dy anët. Më 8 janar 1880 Ali Pasha në një ndeshje afër Pepicit, në bregun e majtë të lumit të Limit detyroi malazezët të tërhiqeshin në drejtim të Andrijevicës.¹⁷Mbas kësaj humbjeje qeveria e Malit të Zi hoqi dorë nga plani i një pushtimi me dhunë të territorit. Edhe kësaj here Cetina do t’ia vinte fajin Portës për të justifikuar humbjen e saj se shqiptarët ishin ndihmuar nga vetë Porta. Pas dështimit knjaz Nikolla i vari shpresat tek mjetet diplomatike. Dy ishin rrugët, ose Fuqitë e Mëdha të detyronin Portën e Lartë t’i bindte shqiptarët me dhunë të bënin dorëzimin Malit të Zi, ose Cetina të pranonte shkëmbimin e territoreve,pasi Gucia tashmë quhej si një pikë e zezë në horizont e cila mbante të fshehur shtrëngata dhe ndërlikime shumë serioze.¹⁸Bisedimet vazhduan akoma,por në parim çështja e Plavës dhe Gucisë u mbyll me fitoren e shqiptarëve, të cilët jo vetëm mbrojtën trojet e tyre nga copëtimi por i detyruan Fuqitë e Mëdha të drejtonin vëmendjen drejt çështjes shqiptare.
^{1. Peter. Bartl, Myslimanët shqiptarë në lëvizjen për pavarësinë kombëtare (1878-1912), Tiranë 2006, fq. 148.

2. Kristo Frashri, Liga shqiptare Prizrenit(1878-1881), Vëllimi I, Tiranë, 8 nëntori, 1989. fq.172.

3. Po aty, fq. 320.

4. Po aty.

5. Hajmerly, Vjenë, 17 tetor 1879.

6. Frashri, Vep. Përm. fq. 327.

7. Ligor Mile, Shqipëria në vitet e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit(1878-1879), Vëllimi I, Tiranë, 1978.fq. 317.

8. Frashri, Vep. Përm. fq. 75.

9. Po aty, fq. 323.

10. Po aty, fq. 325.

11. Po aty, fq.326.

12. Akademia e Shkencave, Historia e Popullit Shqiptar, Vëllimi II, Toena: Tiranë 2002. fq. 327.

13. Xhafer Belegu, Lidhja Shqiptare e Prizrenit dhe veprimtaria e saj, Vëllimi I, 1989. fq. 79.

14. Akademia e Shkencave, Vep. Përm. fq. 180.

15. Po aty, fq. 182.

16. Malazezët kishin për zakon që të vrarëve t`u prisnin hundën dhe buzët për të marrë çmime nga princ Nikolla

17. Bartl, Vep. Përm. fq. 149.

18. Mile, Vep. Përm. fq. 35.}

fotoja këtu

Shqipe · 15.8.2007, 23:44

Zot. Kirby Green dërguar Marquis of Salisburyt

(Marrë më 24 dhjetor)

(Ekstrakt)

Shkodër, më 11 dhjetor 1879

Ndërprerja e të gjitha lidhjeve telegrafike dhe postare dhe stuhia e cila mbizotëroi, më pengoi që t'i raportoj më herët Shkëlqesisë Suaj mbi një konflikt, i cili shpërtheu, më 4 të k.m., në mes të shqiptarëve dhe të malazezëve në kazá të Gucisë.

Këtu në letrën e marrë nga muslimanët shqiptarë u tha se dy batalione të malazezëve e kanë tejkaluar lumin Lim, dhe e kanë okupuar fshatin Novshiq, banorët e Plavës dhe të fshatit Përnjavor, të ndihmuar nga vullnetarët e anës së Prizrenit, arritën në mëngjes të enjten, më 4, dhe u vendosën në mes të lumit dhe të malazezëve, dhe u kacafytën gjoks për gjoks. Pasojat dhe rezultatet e saj janë masakrimi i plotë i forcave malazeze. Niveli i rritur i lumit Lim i pengoi të dy palët që të ikin. 60 krerë të prera u sollën në Guci në shenjë të triumfit.

Malësorët fqinje të fesë krishtere pohuan shkatërrimin e malazezëve, por thonë se ata numëruan vetëm afro 300, dhe tre flamurë u sollën në Guci me koka.

Nga burimet jozyrtare malazeze mësova se ngjarja e lartpërmendur është përshkruar si një sukses kundër shqiptarëve.

Fshati Novshiq ishte okupuar nga një gjysmë batalioni, por në mëngjes, më dt. 4, gjenerali Bojo Petroviq, nga lartësitë e anës tjetër të lumit Lim, duke e vërejtur pozitën e ekspozuar të forcës i signalizoi që të kthehet, por përgjigja e dhënë ishte se tanimë ishin të rrethuar nga shqiptarët. Prandaj ai me shpejtësi i dërgoi dy batalione për t'u ndihmuar dhe për t'i liruar. Malazezët patën 150 të vrarë dhe shumë të plagosur, kurse shqiptarët kishin 600 të vrarë.

Sidoqoftë, besoj se, nuk ka dyshim se malazezët, si duket, duke i besuar fuqisë së Qeverisë Turke për ta mbrojtur konfliktin, i lejuan vetes që të befasohen, dhe përjetuan një humbje të rëndë. Në anën tjetër, shqiptarët, me siguri ishin të paaftë për të përfituar nga rasti i përshtatshëm i cili iu ofrua nga pozita e izoluar e pararojës malazeze, nga rritja e papritur e ujit të lumit Lim, për të arritur një sukses, i cili do t'u jepte fund të gjitha pasigurive të qëllimit të tyre që të mos pranojnë dorëzimin e territorit të tyre Malit të Zi.

Ndonëse jam ende i padijshëm për mënyrën e Qeverisë Malazeze që do të marrë për rezistencën e ndeshur, frikohem shumë se Qeveria Turke do të vazhdojë me programin politik që shkaktoi këtë ndërlikim.

Në të gjitha raportet e mia e ceka gjithnjë se veprimi i shpejtë dhe energjik nga ana e Portës ishte i nevojshëm, në mënyrë që të mbrohen shqiptarët nga pozita kompromituese e një vepre të agresionit.

Tanimë malazezët janë duke marshuar me tërë fuqinë kundër Gucisë, dhe nëse nuk prapësohen do të hakmirren për vdekjen e shokëve të tyre, mënyrë kjo që konsiderohet plotësisht legjitime në këto vende, por meqenëse Portës edhe atëherë, do t'i duhet të mbajë në dukje qëndrim neutral, humbja e autoritetit të saj do të jetë gati i paevituar.

Shqiptarët, nën Ali pashën (e Gucisë -- S.R.), thuhet se numëronin prej 10.000 deri 12.000, dhe se suksesi i tyre i arritur në kohërat e fundit, pa dyshim, do t'u shtojë radhët e tyre aty për aty, nëse Myftar pasha, nuk vjen së shpejti në kazatë e Pejës dhe të Gjakovës, dhe nëse në mënyrë të mjaftueshme nuk mund të llogaritë në besnikërinë e ushtrisë së tij për t'i zbatuar urdhërat e tij.

LIDHJA SHQIPTARE E PRIZRENIT NË DOKUMENTE ANGLEZE Prishtinë 1978

15.8.2007, 23:44	#2
Shqipe dykrenshe Anëtarësuar: 8.2006 Vendndodhja: Në breshta, mes bredhave,	57. KONFLIKTI MES SHQIPTARËVE DHE MALAZEZËVE NË KAZANË E GUCISË (1879) Zot. Kirby Green dërguar Marquis of Salisburyt (Marrë më 24 dhjetor) (Ekstrakt) Shkodër, më 11 dhjetor 1879 Ndërprerja e të gjitha lidhjeve telegrafike dhe postare dhe stuhia e cila mbizotëroi, më pengoi që t'i raportoj më herët Shkëlqesisë Suaj mbi një konflikt, i cili shpërtheu, më 4 të k.m., në mes të shqiptarëve dhe të malazezëve në kazá të Gucisë. Këtu në letrën e marrë nga muslimanët shqiptarë u tha se dy batalione të malazezëve e kanë tejkaluar lumin Lim, dhe e kanë okupuar fshatin Novshiq, banorët e Plavës dhe të fshatit Përnjavor, të ndihmuar nga vullnetarët e anës së Prizrenit, arritën në mëngjes të enjten, më 4, dhe u vendosën në mes të lumit dhe të malazezëve, dhe u kacafytën gjoks për gjoks. Pasojat dhe rezultatet e saj janë masakrimi i plotë i forcave malazeze. Niveli i rritur i lumit Lim i pengoi të dy palët që të ikin. 60 krerë të prera u sollën në Guci në shenjë të triumfit. Malësorët fqinje të fesë krishtere pohuan shkatërrimin e malazezëve, por thonë se ata numëruan vetëm afro 300, dhe tre flamurë u sollën në Guci me koka. Nga burimet jozyrtare malazeze mësova se ngjarja e lartpërmendur është përshkruar si një sukses kundër shqiptarëve. Fshati Novshiq ishte okupuar nga një gjysmë batalioni, por në mëngjes, më dt. 4, gjenerali Bojo Petroviq, nga lartësitë e anës tjetër të lumit Lim, duke e vërejtur pozitën e ekspozuar të forcës i signalizoi që të kthehet, por përgjigja e dhënë ishte se tanimë ishin të rrethuar nga shqiptarët. Prandaj ai me shpejtësi i dërgoi dy batalione për t'u ndihmuar dhe për t'i liruar. Malazezët patën 150 të vrarë dhe shumë të plagosur, kurse shqiptarët kishin 600 të vrarë. Sidoqoftë, besoj se, nuk ka dyshim se malazezët, si duket, duke i besuar fuqisë së Qeverisë Turke për ta mbrojtur konfliktin, i lejuan vetes që të befasohen, dhe përjetuan një humbje të rëndë. Në anën tjetër, shqiptarët, me siguri ishin të paaftë për të përfituar nga rasti i përshtatshëm i cili iu ofrua nga pozita e izoluar e pararojës malazeze, nga rritja e papritur e ujit të lumit Lim, për të arritur një sukses, i cili do t'u jepte fund të gjitha pasigurive të qëllimit të tyre që të mos pranojnë dorëzimin e territorit të tyre Malit të Zi. Ndonëse jam ende i padijshëm për mënyrën e Qeverisë Malazeze që do të marrë për rezistencën e ndeshur, frikohem shumë se Qeveria Turke do të vazhdojë me programin politik që shkaktoi këtë ndërlikim. Në të gjitha raportet e mia e ceka gjithnjë se veprimi i shpejtë dhe energjik nga ana e Portës ishte i nevojshëm, në mënyrë që të mbrohen shqiptarët nga pozita kompromituese e një vepre të agresionit. Tanimë malazezët janë duke marshuar me tërë fuqinë kundër Gucisë, dhe nëse nuk prapësohen do të hakmirren për vdekjen e shokëve të tyre, mënyrë kjo që konsiderohet plotësisht legjitime në këto vende, por meqenëse Portës edhe atëherë, do t'i duhet të mbajë në dukje qëndrim neutral, humbja e autoritetit të saj do të jetë gati i paevituar. Shqiptarët, nën Ali pashën (e Gucisë -- S.R.), thuhet se numëronin prej 10.000 deri 12.000, dhe se suksesi i tyre i arritur në kohërat e fundit, pa dyshim, do t'u shtojë radhët e tyre aty për aty, nëse Myftar pasha, nuk vjen së shpejti në kazatë e Pejës dhe të Gjakovës, dhe nëse në mënyrë të mjaftueshme nuk mund të llogaritë në besnikërinë e ushtrisë së tij për t'i zbatuar urdhërat e tij. LIDHJA SHQIPTARE E PRIZRENIT NË DOKUMENTE ANGLEZE Prishtinë 1978
	Ndryshuar së fundmi nga Shqipe : 25.2.2008 në 20:54.

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar

Lufta për Plavë e Guci, 1879

Lufta për Plavë e Guci, 1879

57. KONFLIKTI MES SHQIPTARËVE DHE MALAZEZËVE NË KAZANË E GUCISË (1879)