Mesvera e Tokës (B)

Shqipe

Në natën e Mesverës së Tokës më 45 korrik (6 gusht sipas kalendarit të deritashëm) njerëzit ngjiten në maja malesh ku flijojnë berre. Në këto maja malesh, në këtë natë nderohet perëndia i rrufesë, vetëtimës dhe murmurimës. Kjo natë kalohet në maja malesh, me këngë, valle, lodër, fyej, surla etj. Aty nga mesnata, pelegrinët fillojnë të sillen rreth majës së malit, duke ecur zbathur, me pishtarë në duar derisa të lindë Dielli. E lindja e Diellit pritet me brohoritje, urime, këngë. Për këtë natë nuk ndizen zjarre festive por vetëm zjarre të vogla për pjekje mishi. Është koha më e nxehtë e vitit.

Gjatë kësaj kohe njerëzit kanë frikë nga hijet e padukshme që mund të hyjnë në shtëpia.

Të nesërmen më 1 djegagur që është dita e Mesverës, një fëmijë i vogël, 8 deri 13 vjeç, mbështillet aq shumë me degë të holla, gjethe e gjelbërime tjera saqë nuk mund t'a njohin. Ky shkon nëpër rrugët e fshatit ku të tjerët e përcjellin me këngë e lodër, troket nëpër dyer ku të zonjat e shtëpive e lagin me ujë për t'a ndjellur shiun. Herë pas here ndalet dhe shkund ujin nga gjethet. Pasi e përfundojnë ritualin, i hedhin gjelbërimet në lumin e fshatit ose në ndonjë përrua të afërt. Kështu shpresohet që të vijnë shirat.

Gratë vishen me rrobet më të bukura që kanë për nder të Zonjës Prende dhe nxjerrin një havan me shtypës, ku havani përfaqëson femëroren dhe shtypësi mashkulloren, dhe të dyja bashkë simbolizojnë bashkimin hyjnor mes dy gjinive. Sepse edhe koha është kur bëhen më së shumti dasma.

Në këtë ditë mbahet dhe një darkë e lamës me miellin e ri, nga të korrat e këtij viti. Piqen fli, pite etj.

Gjatë kësaj dite nuk punohet, është ditë pushimi.

Urime Mesverën e Tokës, dhe fat të mbarë të gjithëve për këtë muaj.