Vringëllon shpata n'Abulenë

Vringllon shpata n'Albulenë,¹
neshen turqit me Skënderbenë.
Si rrufeja shkrep prej qielli,
sikur drita vjen prej dielli,
Skënderbeu po vjen nga mali,
trufullin, s'po i mahet kali.
Mija trima i bijn' mrapa,
njesh' me heshta e njesh' me shpata,
vesh' me hekur tu flaku,
hyp' mi kuaj tuj fluturu,
Isak bejn'² e kan' rrethu.
- Nal kadal', ti or turkoman,
ç'asht kjo fest'qi ktu po ban?
Kët hesap s'e ke tamam,
se Shqipnia s'asht pa zot,
se e udhëheqin Kastriotë,
qi t'shtrojm' sofrën gjak e lot.
Po habitet gjeneral Isaku,
që tërbohet nga maraku,
der në gju na derdhet gjaku.
Nuk xhajn' rrug' me shpëtu,
në t'katër anët jan' rrethu.
Vazhdon lufta e tunet dheu,
vringëllon shpatën Skënderbeu;
vringëllon shpatën e Shqipnisë
mi ksulkuqët e Turqisë.
- Isak bej, o turkoman,
njifi mir', a i ke tamam?
Tet' dhet' mij' nuk i kish pak,
njifi mir' e për marak.
Gjith' t'u vran' e rop t'u zunë,
e ke pa si kjo furtunë?
Sulltan Mehmetit me i çue fjalë,
me ne t'matet ma kadalë.
Si "fati"³ ke shëtit' n'Stambollë
e jo n'Krujë e në Devoll.
Ta di mirë' sulltan zotnia
me ksoj feste t'pre Shqipnia.