Filozofia e humbjes

Shqipe

Këndohej nga vitet e '80 e '90:

"Besa besë, besën t'a kem dhanë
Për Kosovë jetën dojmë me dhanë"

Ndoshta të frymëzuar nga legjenda e Rozafës, njerëzit mendonin se liria arrihet me sakrificën tonë e me gjakun tonë. Nuk kanë gabuar aspak, nëse dy vëllezërit më të vjetër tek ajo legjendë, i krahasojmë me politikanët dhe hajdutët që sot gëzojnë pushtet pikërisht në sajë të sakrificave që bënë njerëzit e sinqertë.

Por me këtë rast vetë koncepti i luftës është plotësisht i gabuar. Lufta zhvillohet mes dy grupeve, ku secili tenton që të mposhtë tjetrin dhe jo të vrasë veten. Aleksandri i Madh nuk ishte i gatshëm që të japë jetën për gjithë ato troje që pushtoi, por ishte i gatshëm të vrasë armikun; ta mposhtë atë. Kastrioti nuk u vra për Shqipëri; ai, për Shqipëri vrau turqit, andaj edhe kemi një periudhë 25 vjeçare përplot me fitore të shqiptarëve kundër turkut.

Njeriu shkon në luftë për të vrarë armikun e jo veten; nëse vritesh, atëherë kjo duhet të ndodhë rastësisht pse fati ka dashur ashtu, ose pse nuk ke pasur rrugëdalje tjetër si p.sh. tek Oso Kuka, por nuk duhet të ndodhë nga frymëzimi i gabuar se duhet dhënë jeta.

Çdo veprim duhet të jetë ose i mirë, ose i keq. Nëse të japësh jetën për atdhe është veprim i mirë, atëherë të ngritemi o burra të vdesim që të gjithë e t'ia lëmë Shqipërinë serbit e grekut?!

Vetë vargjet që citova më sipër, nuk janë vargje kushtrimi, por janë vargje që thërrasin vdekje, humbje dhe dobësi. Mendësia e tillë ishte krijuar që në kohën e Rilindjes por ishte vetëm një metaforë. Ndërkaq tek ne u keqpërdor nga qarqet pacifiste të viteve të '90, për të bërë një tru-shpërlarje të popullit, për ta larguar atë nga fryma luftarake.

Derisa ne japim jetën për Shqipëri, të tjerët bëjnë këpucë me zorrët tona, derisa ne japim jetën për Kosovë, të tjerët na dëbojnë përtej Bjeshkëve të Namuna. Siç e kemi parë serbët e grekët frymëzohen duke ëndërruar se ç'do të bëjnë me gjymtyrët tona, kurse ne frymëzohemi duke ëndërruar se si do t'i humbim ato gjymtyrë. Dhe rezultati është i dukshëm: Shqipëria duket si një kafshatë mëngjesi pranë Greqisë së madhe, ndërsa Kosova ende vazhdon të jetë e shtypur, edhepse mjaft njerëz vazhdojnë të japin jetën për të.

mesdimr

Në fakt "vuajtja" dhe "të rënit dëshmor" janë forma më e lartë e "heroizmit" në etikën liberalo/fetaro/etjere... Pasivitet në piedestal.

Ujk

Jo më kot në Kosovë, sa ishte gjallë, (tradhëtari) Rugova respektohej më shumë se (kapedani) Thaçi. Turpi për të gjallët është.

Shqipe

Ujk po m'doket e ke ngatërru, se këndej po thu se Rugova respektohej sa qe gjallë, e këndej po thu se për të gjallët është turpi.

Ujk

Nuk e ngatërrova; Turpet, shprehje vlonjate kjo, i bëjne ata që janë gjallë, të vdekurit nuk bëjnë më. Dhe turpet në Kosovë tani i bëjnë ata që ende më votojnë partinë e Rugovës, e qe nuk mbështesin me shpirt e dhemb Thaçin.

Turp është që ende nuk i është vënë damka e tradhëtorit Rugovës, politikës së tij, emrit të tij.

Turp është edhe që një gjak fisnik si i yni të jetë kaq shume dobësuar sa njerzit e gatshëm të luftojnë për ta mbrojtur janë të rrallë.

Pacifizmi është për dështakët, në Shqipëri janë pjellë shumë të tillë.

Shqipe

Se dobësohet gjaku fisnik, kjo shpjegohet ndryshe. Gjaku mbetet ashtu siç ka qenë, por tek njerëzit kemi dalje nga natyrshmëria.

Paramendo priftin që heq dorë nga një dëshirë aq e natyrshme siç është dashuria dhe martesa. Ai gjenetikisht është i krijuar që të shumohet, por ideologjia e shpjen drejt celibacisë. Por meqenëse subkoshienca e tij vazhdimisht ka tendenca ta kthejë në gjendje normale, pra të përmbushë dëshirën e tij, dhe në anën tjetër Bibla nuk e lejon atëherë kthimi në natyrshmëri rezulton me pasoja, psh pedofilia, homoseksualizmi e abuzime tjera seksuale.

Tash megjithëse nuk po më pëlqen ky krahasim me priftin, por nuk po kam shembull tjetër, të shyrtojmë rastin tonë. Shqiptarët janë të lindur si fisnikë, trima dhe të pamposhtur, por ideologjia dinake na shpjen drejt pacifizmit, na bën që të heqim dorë nga instiktet tona racore. Dhe meqenëse instiktet tona vazhdimisht kanë tendenca që të përmbushen, dhe në anën tjetër këtë na e ndalon ideologjia, atëherë kthimi i jonë në natyrshmëri rezulton me pasoja si psh trazinat e '97 në Arbëri, apo ato të 2004 në Dardani, ku në rastin e parë u vranë shqiptarët mes vete, dhe në rastin e dytë dogjëm çka na doli përpara, e lamë punën në gjysmë dhe mbetëm fajtorë.

Ajo që është e përbashkët në rastet e mësipërme është fakti që dalja nga natyrshmëria është e dëmshme, kurse kthimi në natyrshmëri në mënyrë spontane rezulton me pasoja të rrezikshme si për veten ashtu edhe për të tjerët.

Fiadi

Nuk e di cili njeri mund ta quaj Thaçin hero, e tradhtar Rugovën!
Arsya osht tepër e thjeshtë: Shqiptarët nuk ishin te gaqëm për luft në 1998-99, as psiqikisht, as ushtarakisht. Dhe Shqiptarët, prap përjetuan një turp madhor ne ndërgjegjien e tyre, duke u larguar afër dy milion nga atdheu!
Vllëzer, nuk kemi nevoj për njerz te zhytur ne Ideologji komuniste, siq është "Shoku Thaçi", por të një fryme të re, triumfale pellazgjike, që se kishte Rugova, e as që është Afër mendjecekëti Hashim Thaçi

vlug

Por nëse shqiptarët do ishin të përgatit për luftë, skishte për të pas fare luft. Sepse kur forcat janë të barabarta puna zgjidhet me diskutime. Luftë ka kur janë forcat e pabarabarta.

Shqiptarët më shumë se kurrë ishin të përgatitur për luftë në atë kohë, kishin një lider si Rugova të cilin e rrespektonin. Por që Rugova nuk diti ti udhëhiqte, shkoi dhe takoi dhe Millosheviçin. Më thuaj, si quhet ai që takon armikun?!

Rugova me politikën e tij të mosveprimit i përçau shqiptarët. Dhe të pakënaqurit i hodhi tek Thaçi, të kënaqurit me politikën e tij, nuk i lejoi të mbanin armë...

...por i bashkoi të gjithë si spektatorë në shfaqjet e bukura që organizonte Milosheviçi nëpër fshatrat shqiptare...

Ujk

Ka një gjë në atë që Shqipja quan "filozofia e humbjes", që shpeshherë nuk llogaritet. Kjo gjë ështe rehatlliku. Rehatlliku është tradhëti si gjithë të tjerat në gjendje lufte. (Pa dashur të rikujtoj shfaqjet e turpshme te Rugovës me pacifizmin, pergjigjen civile, dhe antidhunën në ditë kur gjaku shqiptar derdhej.)

Rugova luante lojëra demokracie kur studentët shqiptarë ishin gati për luftë, luante lojëra Nobeli kur gjithë Kosova ishte gati, në momentin që gjithë Jugosllavia ishte në luftë, Rugova donte rehatllikun e vet, vizatonte stemën e presidencës së Republikës.

Unë quaj Thaçin hero e Rugovën tradhëtar!

pleuratus

Për H.Thaçin do e shofim çfar bën në kët mandat si kryeministër. Por atë s'mundemni me quajt hero, se të ishte hero do kishte rënë në luftë. Për Thaçin nuk kam ndonjë simpati, por kam për z. Ramush Haradinaj. Aj ishte komandant i suksesshëm dhe nga familja e tij kanë vdekë në luftë 3 antarë, 3 vllazën. Aj njeri nuk meriton me qenë në Hagë, por kjo ishte.

Ramushin mundem të krahasoj me Ante Gotovinën tek kroatët.

Unë shumë i përkrahi njerzt që dhan jetën dhe trimërin e tyre dhe që e dëshmun nacionalizmin e tyre, e jo ata që ja kan nisur me politikë mbas lufte...

Aht

Rugova i përshtatet më së miri "filozofisë së humbjes" dhe nënshtrimit. Ai duhet të kishte shfrytëzuar me kohë avantazhet që i jepte lufta e Bosnjës, pse jo dhe e Kroacisë, ku Serbia do e kishte shumë të vështirë të luftonte në dy fronte. Rugova duhet ta mendonte që pavarsinë nuk mund ta merrte ndonjëherë me paqe e bisedime, ose më saktë Serbia nuk do e kish lejuar kurrë diçka të tillë (siç nuk e lejon akoma). Ne nuk jemi sllavë si (Mali i Zi) që të mund të përfitonim pavarsi pa luftë, dhe historia na e ka treguar këtë.

Për Thaçin nuk mund të them gjë si politikan se nuk e njoh si të tillë (ndoshta politika e ka zbehur si figurë), e njoh vetëm si pjesmarrës në luftë, si një nga komandantët e UÇK-së, si njeriu që diti ti shfrytëzonte të gjitha mundësitë.

Nuk jena mbledh ktu me hedh poshtë luftën e trimave, por me përmend figurën e tyre e pse jo me denigru dhe ylberat që e prisnin dhe e presin akoma lirinë e pavarsinë e Dardanisë me iu ra nga qelli duke prediku lart e posht për mospjesmarrje n'luftë e për zgjidhje paqsore...

Fiadi

Vërtet është turpshme të fyhet Gjaku i dëshmorëve dhe Lufta e trimave, siç thotë edhe Ahti! Ajo çka është e vërtetë në këtë shekull, e që duhet të përmendet, është forma si fitohet lufta!

Nuk duhet trimëria, por superioriteti ushtarak, ashtu si Aleksandi i Madh, shqiptari i harruar nga shqiptarët, që falë hekurit, falangës, pushtoi botën!

Sot "kallashnikovi" është thjesht dekoratë e luftës; Luftën e fiton teknologjia! Neve, pikërisht na mungon kjo, teknologjia. E për këtë humbëm - dhe këtu e kemi tash regjimin unmikan! Nga raca prej me të ultëve që kan ardh me na mësu civilizimin!

Shqipe

Megjithëse u rrahën çështje të ndryshme, unë më shumë desha të përqendrohesha në çështjen e frymëzimit. Më duken të pafrytshme shprehje të tilla si "jam në gjendje me dhanë jetën" ose "vdes për këtë", pavarësisht kush i ka përdorë. Më mirë të thuhet p.sh. "jam në gjendje t'ia bëj serbit kështu e kështu" sesa të frymëzohesh negativisht për vetveten.

Po sjell si shembull korin e spartanëve ashtu siç na e përshkruan Plutarku tek jetëshkrimi i Likurgut. Kori ishte i ndarë në korin e pleqve, të rinjve dhe fëmijëve. Kori i pleqve këndonte "ne ishim të fortë", kori i të rinjve këndonte "ne jemi më të fortë", kurse kori i fëmijëve "ne do të jemi shumë më të fortë se ju".

mesdimr

Të gjitha këto i sjell mungesa e një shpirti të përbashkët kombëtar që sot është përçarë në lloj-lloj ideologjish importi. Njerëz të lodhur dhe pa identitet, gjithmonë gati të çpohen kudo ku kanë vrima. Mund të themi me plot gojën që një pjesë e mirë e kombit është psikologjikisht e lodhur dhe kulturalisht pa identitet.

Identifiko, sulmo. Agresiviteti është ligji i ri.