Filozofia e humbjes

Kandhaon

Këndohej nga vitet e '80 e '90:

"Besa besë, besën t'a kem dhanë
Për Kosovë jetën dojmë me dhanë"

Ndoshta të frymëzuar nga legjenda e Rozafës, njerëzit mendonin se liria arrihet me sakrificën tonë e me gjakun tonë. Nuk kanë gabuar aspak, nëse dy vëllezërit më të vjetër tek ajo legjendë, i krahasojmë me politikanët dhe hajdutët që sot gëzojnë pushtet pikërisht në sajë të sakrificave që bënë njerëzit e sinqertë.

Por me këtë rast vetë koncepti i luftës është plotësisht i gabuar. Lufta zhvillohet mes dy grupeve, ku secili tenton që të mposhtë tjetrin dhe jo të vrasë veten. Aleksandri i Madh nuk ishte i gatshëm që të japë jetën për gjithë ato troje që pushtoi, por ishte i gatshëm të vrasë armikun; ta mposhtë atë. Kastrioti nuk u vra për Shqipëri; ai, për Shqipëri vrau turqit, andaj edhe kemi një periudhë 25 vjeçare përplot me fitore të shqiptarëve kundër turkut.

Njeriu shkon në luftë për të vrarë armikun e jo veten; nëse vritesh, atëherë kjo duhet të ndodhë rastësisht pse fati ka dashur ashtu, ose pse nuk ke pasur rrugëdalje tjetër si p.sh. tek Oso Kuka, por nuk duhet të ndodhë nga frymëzimi i gabuar se duhet dhënë jeta.

Çdo veprim duhet të jetë ose i mirë, ose i keq. Nëse të japësh jetën për atdhe është veprim i mirë, atëherë të ngritemi o burra të vdesim që të gjithë e t'ia lëmë Shqipërinë serbit e grekut?!

Vetë vargjet që citova më sipër, nuk janë vargje kushtrimi, por janë vargje që thërrasin vdekje, humbje dhe dobësi. Mendësia e tillë ishte krijuar që në kohën e Rilindjes por ishte vetëm një metaforë. Ndërkaq tek ne u keqpërdor nga qarqet pacifiste të viteve të '90, për të bërë një tru-shpërlarje të popullit, për ta larguar atë nga fryma luftarake.

Derisa ne japim jetën për Shqipëri, të tjerët bëjnë këpucë me zorrët tona, derisa ne japim jetën për Kosovë, të tjerët na dëbojnë përtej Bjeshkëve të Namuna. Siç e kemi parë serbët e grekët frymëzohen duke ëndërruar se ç'do të bëjnë me gjymtyrët tona, kurse ne frymëzohemi duke ëndërruar se si do t'i humbim ato gjymtyrë. Dhe rezultati është i dukshëm: Shqipëria duket si një kafshatë mëngjesi pranë Greqisë së madhe, ndërsa Kosova ende vazhdon të jetë e shtypur, edhepse mjaft njerëz vazhdojnë të japin jetën për të.

mesdimr

"Vuajtja" dhe "të rënit dëshmor" janë forma më e lartë e "heroizmit" në etikën liberalo-fetaro-etjere... Pasivitet në piedestal.

Aht

Rugova i përshtatet më së miri "filozofisë së humbjes" dhe nënshtrimit. Ai duhet të kishte shfrytëzuar me kohë avantazhet që i jepte lufta e Bosnjës, pse jo dhe e Kroacisë, ku Serbia do e kishte shumë të vështirë të luftonte në dy fronte. Rugova duhet ta mendonte që pavarsinë nuk mund ta merrte ndonjëherë me paqe e bisedime, ose më saktë Serbia nuk do e kish lejuar kurrë diçka të tillë (siç nuk e lejon akoma). Ne nuk jemi sllavë si (Mali i Zi) që të mund të përfitonim pavarsi pa luftë, dhe historia na e ka treguar këtë.

Nuk jena mbledh ktu me hedh poshtë luftën e trimave, por me përmend figurën e tyre e pse jo me denigru dhe ylberat që e prisnin dhe e presin akoma lirinë e pavarsinë e Dardanisë me iu ra nga qelli duke prediku lart e posht për mospjesmarrje n'luftë e për zgjidhje paqsore...

Kandhaon

Kisha thënë jo.

Rugova ka pasur një filozofi të vetën, që nuk do t'i hyjë në punë asnjëherë askujt. Politika e tij nuk ka qenë as gandiste sepse nuk ka bërë asnjëherë thirrje për bojkotim mallrash serbe. Gandizmi ka qenë ndryshe.

Sa i përket filozofisë së humbjes, nuk ka të bëjë shumë me sjelljet e prijësve, por me sjelljet e popullit në përgjithësi. Gatishmëria me fjalë për të dhënë jetën më duket qëndrim pasiv, që iu përket masave plebeo-komuniste. E kundërta është gatishmëria për t'i prerë veshin armikut.

Sentoni

Gjithsesi pajtohem se duhet gatishmëri për ta eliminuar armikun, e jo per t'u vetë-sakrifikuar meqenëse do ishte çmenduri t'i lutemi vdekjes sonë.

Qëndrimet vetësakrifikuese besoj që kanë të bëjnë shumë me ndikimet orientale/lindore të përhapura me anë të fe-ve hebraike të cilat e lartësojnë vuajtjen duke ofruar 'shpërblime' në botën tjetër. Besoj që po të ishim ende sikurse paraardhësit tonë me fe-në e tyre dhe botëkuptimet e lashta, do të ishte qesharake po të ishim të gatshëm të vdesim para se të provojmë t'i vrasim armiqtë. Paramendoni çfarë do mendonin Spartanët e lashtë po te na shihnin e dëgjonin se si të pa-armatosur dhe jo të gatshëm të luftojmë brohorisim se do e japim jetën!

Mirëpo, prap se prap më duhet ta arsyetoj këtë qëndrimin "Për Kosovë/Liri jetën dojm' me e dhanë" sepse mendoj se më shumë ka të bëjë me shprehjen e gatishmërisë të bëjmë gjithçka që është e mundur, pra të vrasim dhe në fund madje edhe të vritemi.

Megjithatë, mendoj se kjo temë lejon hapsirë të ndërlidhemi me defetizmin masiv të shprehur në Kosovë tashmë 10 vjet se kinse "pa ndihmën e të huajve nuk do ishim ende këtu... ...çdo gjë që e kemi është falë të huajve... ...duhet të jemi të dëgjueshëm ndaj të huajve sepse jemi të dobët...".

Besoj se kombi ynë ka filluar të harrojë se ç'do të thotë lavdia dhe nderi. Në kohërat e lashta më parë do pranonim një fitore të lavdishme të Pirros, sesa një të palavdishme dhe vazale të Dhimitër Farit...

Sentoni

P.S.: Mos ta harrojmë të madhin Dhimitër Pasko (Mitrush Kuteli) i cili në Poemin e tij të famshëm Kosovar e cek qëndrimin model që do duhej ta kishte çdo Shqiptar:

...Hej!
Komb i lirë Kosovar,
ti Komb Shqiptar,
ti Zot krenar,
ti Djalëri, ti Pleqëri,
bëju gati!
Bëju gati për vrull të ri,
ta djegësh botën,
ta bësh hi,
për Liri!
Për Shqipëri!

Kandhaon

Këtu mund t'i hyjmë edhe një nënteme tjetër: Më mirë që një njeri i vetëm të luftojë dhe të japë jetën e të tjerët pastaj t'a vajtojnë, lavdërojnë, këndojnë ose shajnë sipas opinionit personal, apo më mirë një djalëri e organizuar, një organizim i fortë, që çan përpara sikur shigjetë, dhe vritet vetëm ndonjë që ka pasur fatin e tillë. Apo sikur të jetë ndonjë komandant shumë i aftë, ndodh që bëhet betejë e rreptë, dhe nuk vritet asnjë nga ana jonë.

Pra më mirë një hero të vetmuar, apo një djalëri të organizuar mirë?

Rojtari i Pyllit

Nuk besoj se ka dyshim për përgjigjen;
Një djalëri e organizuar mirë (njohuri dhe fizik) me synimin e fitores dhe me sigurinë e arritjes së saj!

Kur lukunia i vërsulet drerit, nuk mendon për humbjen, por për sigurimin e vaktit për pjestarët e vet!

mesdimr

Filozofi e humbjes është dhe filozofia që ankohet për "fashizëm, shovizinizëm, nacionalizëm, racizëm" dhe -izma të tjera të fqinjëve ndaj nesh. Ky qëndrim përjetëson inferioritetin në psikologjinë e turmës shqiptare.

Po të shikohet, mediat shqifolëse buçasin me "ankesa" dhe "qurravitje" që i qahen një pale të tretë për "padrejtësitë" që na bëjnë të tjerët tërë kohës dhe pastaj çuditen pse bota respekton palën tjetër dhe jo palën e qurreve dhe morrave.

Filozofia e humbjes thotë "unë jam qurre dhe morr, më respekto se kështu thonë kartat e OKB-së, po nuk dëgjove qaravitjen time do të vetëhidhem përdhe e do ngordh si dëshmor fetar dhe uroj të të bëj të ndihesh në faj".

Kandhaon

Sidomos, janë të çuditshme thëniet: Serbët kanë vrarë shqiptarë, ne nuk duhet t'i vrasim serbët, se pastaj bëhemi si ata.

Ose: Ne jemi popull paqësor, nuk jemi si serbët.

Tuj menue qi po thot diçka t'meçme me kit punë, e veç kallxon gjenjen depresive e cilla ja ka mërdhi trunin, e ia ka hup llogjikën.