mesdimr

Problemi kryesor në tërë këtë çështjen e protokollit është fakti se nënshkrimi i protokollit për kufinjtë është kusht për liberalizimin e vizave të Serbisë me BE-në. (Blloku 2, për menaxhimin e kufinjve.) Duke pasur problem me Shqipërinë e Veriut, Serbia nuk përmbush dot kërkesat.

Ky problem, me sa duket, ishte parashikuar të kalohej pa zhurmë... nga Solana dhe EULEX-i, duke mos e bërë të qartë vlerën diplomatike dhe politike që ka për Prishtinën. Kjo do të thotë shkurtimisht se Prishtina në këto çaste ka në dorë liberalizimin e vizave BE-Serbi dhe kjo është një kartë shumë e fortë.

BE shpresonte të lajkatonte Serbinë duke i liberalizuar qarkullimin, si një lëvizje diplomatike, dhe tanimë pas këtij "problemi" me Prishtinën dhe reagimin shqiptar, BE nuk mund as ta anashkalojë kushtin për Serbinë, sepse është po ajo BE që po bën si gore për plotësimin e kushteve për shtetet e tjera në rajon (sidomos Shqipërisë Perëndimore dhe Bosnjës), kështu që është e detyruar të jetë rigoroze dhe në kushtet ndaj Serbisë.

Këtu piqen kokëçarjet e Beogradit dhe Brukselit dhe këtu edhe një herë tregohet që na trajtojnë si koloni afrikane, duke vepruar pas krahëve tona, duke shkelur çdo instancë shtetërore dhe duke bërë një lojë të tillë të ndyrë, në emër të integrimit të Serbisë.

Për më tepër, është për t'u vënë re sipas analizës që po bëhet këtu e disa muaj në Beograd, se Serbia nuk parashikon as të anëtarësohet në BE! Qeveria kërkon thjesht liberalizimin e vizave në mënyrë që të ulë presionin e qytetarëve ndaj politikës, duke i dhënë lëvizje të lirë në vendet e BE-së, por prej aty e tutje shteti mendon të ecë siç po ecën (krim i organizuar si bazë e ekonomisë shtetërore) duke e pezulluar pa afat procedurën e "integrimit" në statusin e kandidatit.

Pra, tërë vlera e drejtpërdrejtë politike që ka Prishtina tash në dorë përbën armë dhe për rrëzimin e qeverisë së Tadiçit. Sepse mosliberalizimi do të përkthehet si dështim i sigurt në zgjedhjet e ardhshme. Kjo tregon se çfarë problemi thelbësor kanë serbët me "protokollin" dhe se si as Beogradi as Brukseli "nuk po e japin veten" të pranojnë se këtu kemi të bëjmë me një vendim madhor në përcaktimin e kursit politik për Serbinë në vitet në vijim.

Këtu hyn reagimi i fundit i Jeremiçit për të hedhur hi syve me deklaratën se "Prishtina po përgatit ofensivë njohjesh të reja dhe ne do të punojmë kundër kësaj", nënkuptimi: "protokolli është pa rëndësi për ne, kemi halle të tjera", përkthimi: "protokolli ka rëndësi madhore për ne".

Këtu hyn dhe ajo "tërheqja e veshit" që i bëri Franca dje në darkë Serbisë. Situata është serioze për Serbinë, sidomos për qeverinë aktuale. Dhe kjo është vlera e vërtetë të cilën po përpiqej të vidhte EULEX-i, apo më saktë Solana dhe klika e tij prosllave në Bruksel.

Natyrisht që thirrja e Zenelit dhe LDD më lart, për moskrijimin favoresh Serbisë, është veprimi i duhur. Prishtina mund të bllokojë pa afat nënshkrimin e protokollit duke i vënë një varg të gjatë kërkesash Serbisë, që fillojnë nga njohja e pavarësisë, heqja e embargos e deri te të drejtat e shqiptarëve në Luginë, amnistia për të shpërngulurit dhe kthimi i tyre në Luginë, shkollat dhe universiteti shqip në Luginë etj. Raste të tilla nuk vijnë shpesh.

Këto nuk do të pranohen nga Serbia, por nga ana tjetër do të vendosin precedent në kërkesat zyrtare të Prishtinës. Për më tej qeveria e Tadiçit do të dëmtohet në votë.

A ka këllqe Thaçi tani të marrë realisht shtetin në dorë? Këtu është puna.