Gr/ "Minoritet grek në Shqipëri"

Blin · 2.6.2008, 13:51

Çdo artikull që pohon ekzistencë të këtij minoriteti në Shqipëri është gënjeshtër. Vetë ky "minoritet" nuk ka ekzistuar ndonjëherë e as ekziston, është shpikje e "Kishës Ortodokse të ritit Grek" (ku grek = bizantin), sipas dogmës të së cilës çdo ortodoks quhet grek.

Mësimi në shkolla është kryer ekskluzivisht nga Kisha e mësipërme nga priftërinj "grekë" me gjuhën greke pasbizantine dhe shqiptarët nga injoranca e tyre janë asimiluar apo janë mashtruar për shekuj me radhë të mendojnë se janë "grekë".

Tema është e hapur.

mesdimr · 2.6.2008, 14:18

Kjo mund të konstatohet lehtë me një vështrim antropologjik.

Nqs marrim Vangjel Dulen, ky është aziatik dhe është mbetje bizantine. Ky material është ai që mund të quhet "grek" sipas kuptimit të sotëm dhe bëhen s'bëhen gjithsej 1000-3000 krerë të tillë historikisht e aktualisht në RSH.

Nqs marrim Vasil Bollanon, ky është dinarik safi dhe është shqiptar ashtu si rrumbullak 95% e "minoritetit grek" në Shqipëri, apo e epiroto-peloponezëve në Greqi. Të paktën racialisht e biologjikisht. Për të tjerat kontaktoni me kishën më të afërt ortodokse.

Të mos përmendim këtu fshatra të tëra të "minoritetit" ku mbizotëron floku i verdhë, që asnjë lidhje s'ka me "Greqinë".

Teknikisht, minoritet grek në Shqipëri nuk ka, ka thjesht shqiptarë disa prej të cilëve janë asimiluar kulturalisht. Ndaj është qesharake të vazhdohet papagallimi i kësaj farse bizantine në vitet 2000. Madje ata shqiptarë që vazhdojnë ta quajnë këtë pjesë të kombit si greke, janë duke lujt lojën e kishës.

Vetë teokracia greke, Ali Pashën që ishte shqiptar mysliman e quante "turk", dhe suliotin që ishte shqiptar ortodoks e quante "grek". S'ka asgjë këtu as të ndërlikuar e as të pakuptueshme. Për më tej me një shikim biologjik kemi:

ose

dinarik e variacione -> shqiptar

ose

jodinarik e variacione -> përzierje, rëndom turano-mongole (bizantin, armen, turk, rom, etj.).

Një shëtitje e rëndomtë në "Greqi" e vërteton këtë menjëherë, s'është fare e nevojshme të merret në konsideratë territori i RSH-së. Problemi ishte se kishës ortodokse pasi u ndanë kufinjtë në vt. 1800 e 1900 me gjithë masakrat e përdhunimet që organizoi, i mbetën delet ortodokse këtej kufirit dhe këtu qe halli. Këta ishin "grekët", shqiptarët ortodoksë, ashtu siç dhe tërë ortodoksët që vendoseshin në Itali, pra arbëreshët, quheshin grekë... e vazhdojnë të quhen nga Greqia...

mesdimr · 2.6.2008, 14:34

Ka ca gjëra interesante dhe Edvin Zhakeja tek libri i tij, "Shqiptarët" (The Albanians) për kët punë. Mund t'i sjell më vonë.

mesdimr · 2.6.2008, 15:17

Këtu mund të shihet një pasqyrim i shkurtër i rolit të kishës ortodokse:

fq.283-84

Citim:

The Albanian Language in Greek Orthodox Schools

As early as 1629 instruction in Albanian was given by the Arbëreshë Zef Sqiroi, who served along the Himara coast for 25 years. He taught the children "Christian Doctrine" in the Albanian language. In 1660 another Arbëreshë, Onufer Kostandini, opened a school in Himara which was in operation for three years (Liria 12 December 1980). Although Albanian-language schools were officially prohibited, patriotic teachers in the Church-sponsored Greek-language schools sometimes dared to give instruction secretly in their Albanian mother-tongue.

In 1852, for instance, the schoolteacher in the village of Lavdar of Opari, near Korcha, used Veqilharxhi's primer to inculcate love of country and love of their own language (Liria 16 October 1981, 1). In 1854 another teacher, Than Xheka, used Veqilharxhi's primer to teach the Albanian language to his students in Trebicka. Among these was Spiro Dine, who 12 years later found work in Egypt. There he associated with the patriot Thimi Mitko in collecting and publishing Albanian songs, poems, proverbs and customs, which were collected in his voluminous Valët e Detit (Waves of the Sea) (Liria 15 August 1982, 2). In fact, Veqilharxhi’s books aroused such apprehension among Greek Orthodox clergy that when he was ill in the Greek hospital at Constantinople, he was reportedly poisoned by order of the patriarch (Dako 1919, 81). The three Frashëri brothers considered Veqilharxhi the forerunner of the many emerging cultural revolutionaries.

Dhe këtu pak më gjerë:

fq.336-338

Citim:

Definition of Albanian Boundaries by the Great Powers

The most difficult decision facing the Conference of Ambassadors was the definition of the frontiers of the new Albanian state. Soon after the Treaty of San Stefano, which had awarded so much Albanian territory to its neighbors, an International Eastern Roumelian Commission had been appointed in 1880 to regulate the affairs of Turkey. Great Britain was ably represented by Lord Edmund Fitzmaurice, who became convinced that the Albanians had been treated with great injustice. Strongly supported by Lord Goschen, British ambassador at Constantinople, he proposed boundaries which would include all regions where the ethnic character of the population was predominantly Albanian. On 26 May 1880, Lord Fitzmaurice reported to the Foreign Office as follows.

The district covered by the geographical expression, Albania, falls mainly within the two vilayets of Scutari and Janina. But it extends also in an easterly direction beyond the watershed of the mountains dividing the streams which fall into the Adriatic from those which fall into the Aegean Sea, and includes portions of the vilayets of Monastir and Kosova. The extension of the Albanian population in a northeasterly direction towards Prishtina and Vrania is especially marked, and is fully acknowledged [Albania 1 April 1920, 3].

Turkey had also grappled with this question. When in 1912 they proposed the formation of an autonomous Albanian province, they recognized the four vilayets of Scutari, Yanina, Kosova and Monastir as ethnically Albanian. Simple justice should have recognized these natural boundaries, and much bloodshed would have been avoided. But compromise is ever the accepted strategy of diplomats. So the Conference of Ambassadors sought by appeasement and expediency to satisfy the exaggerated territorial claims of Albania's greedy neighbors. Contiguous states based their ingenious and naive claims on historical, geographical, political, strategic, economic and even archeological considerations: anything to counterbalance the obvious ethnic Albanian character of the territory.

After months of debate and compromise, the six ambassadors produced the following irrational settlement in March 1913. In the north the districts of the Hoti, the Gruda and much of the Clementi tribes were severed from their Shkreli and Kastrati allies in the "Five Banner Group," and with Plava and Gusinje were given to Montenegro. In the northeast they gave to Serbia the whole vilayet of Kosova, including the cities of Uskup, Ipek, Gjakova and Prizren, cities so sacred in Albania's renaissance, populated by one million Albanians and very few Slavs. Serbia would find Kosova a thorn in her side right down to the present day. The eastern Albanian districts of Dibra, Ochrida and Monastir also went to Serbia. On the south the Greeks insisted that the population of "Northern Epirus" which was Greek Orthodox by religion was therefore Greek by nationality. They based this claim on the official Turkish population statistics of 1908 which classified citizens by religion as either Mohammedans, Jews or Greeks. The latter term referred to Greek Orthodox Christians, many of whom were not Greeks by race, nationality, language or sentiment. Many of these Greek Orthodox people were no more Greek than the Roman Catholic people were Romans. This should have been evident from the fact that in 1908 when southern Albania, which the Greeks called their "Northern Epirus," sent representatives to the first parliament of the Ottoman Empire, six of the deputies were Albanians, and only two were Greek-speakers (Dako 1915, 15).

Despite appeals from southern Albanians and from relatives who had migrated to the United States, a compromise solution was reached on 11 August 1913. The ambassadors ceded to Greece much of southern Albania, including the region of Chamëria populated mostly by Albanian Muslims and including even Yanina, the traditional capital of southern Albania. Dako in fact has cited more than 20 historians, geographers and diplomats, Greeks as well as Turks and Europeans, who identified the Illyrians, Macedonians and Epirotes as far south as Yanina as being Albanians, not Greeks (ibid., 7-11). Furthermore, the scholar Sami Bey Frashëri, when proposing administrative divisions for an eventual Albanian nation (1899), had located their centers at Shkodra, Ipek, Prizren, Prishtina, Uskup, Monastir, Dibra, Elbasan, Tirana, Berat, Korcha, Kosturi, Yanina, Gjirokastra and Preveza, all these cities being in the four Albanian vilayets of Turkey (Frashëri, S., 1924,101-2). How ironic that of these 15 Albanian centers, eight were awarded to either Greece or Yugoslavia!

The Conference of Ambassadors constituted an International Boundary Commission in August 1913 to do an on-the-spot study of the populations and fix the exact boundaries. Their work was greatly complicated in the south by the obsession of the Greeks that persons identified with the Greek Orthodox religion were therefore Greeks. Sevasti Kyrias Dako reported that when the commissioners reached Monastir that October en route to Korcha, she contacted an acquaintance, Mr. Bilinski, the Austrian representative, to inform him of the Greek strategy to represent the Korcha population as Greek. After the colorful Greek-inspired demonstrations, "Mr. Bilinski suggested to his colleagues a stroll in the city. When they entered the Greek school yard where the children were playing, he threw in their midst a handful of small coins. The children rushed to pick them up, and in their excitement forgot to speak Greek, but spoke Albanian, their mother tongue. This was enough to convince the commission" (Dako, S., 1938,128-29). A former schoolteacher, Elpinike Frasher, described the Hellenistic propaganda carried on through the Greek-language school operated by the Greek Orthodox Church, this being the only school in her village near Përmet. She wrote,

While there was not a single Greek individual in the population of Përmet and its environs, we were made to feel we were Greeks. The opening exercises of every school day consisted in responding individually to the question, 'What are you?" with the answer, "I am a Greek Orthodox Christian." I was so conditioned to think that everyone has a native tongue (Albanian in my case) and a school language (Greek) that when I came to the States as a child I couldn't get over the fact that people here spoke English both at home and in school [Liria 15 April 1984, 3J.

She recalled the visit of the Greek crown prince to Përmet after the Balkan War.

He appeared at the balcony to survey us, a sea of schoolchildren from Permet and the neighboring villages, singing Greek songs. Each child dressed in the Greek colors (blue and white), carried a small Greek flag (supplied by Greece of course), and each of us wore a blue and white sash across one shoulder on which was embroidered "Enosis i thanatos" which meant "Union or Death." It could have fooled anyone. But it was all propaganda [ibid.].

Frashër told also of the visit of the International Commission to Erseka, as she recalls, to determine the Greek or Albanian character of the population. Once again the schoolchildren massed before their balcony to sing the Greek songs. The Austrian member of the commission threw a handful of coins to the children below. Suddenly the singing stopped, and the only sounds heard were what came naturally: Albanian words, as the children scuffled to pick up as many coins as they could. 'This," the Austrian said, "proves the true ethnicity of the people." And the commission agreed. But Frashër continued, "When it seemed certain that our districts would be rightfully assigned to the newly formed Albanian state, my town of Frashër, a center of national awakening and home of the famous Frashëri brothers, as well as many other villages in southern Albanian were burned to the ground by the retreating Greeks" (ibid.).

The work of the Boundary Commission terminated in December 1913 and was reported from Florence, Italy. Unfortunately, the capricious boundary lines had chopped up Albania, awarding to her neighbors to the north, east and south about one-half of her population and one-half of her territory. For years thereafter, maps on Albanian post office walls displayed those shaded areas of "Enslaved Albania" occupied by Yugoslavia to the north and east, and by Greece to the south. But the artificial and unjust boundaries determined by the Conference of Ambassadors continue unchanged to this day. The resulting country extends 210 miles from northern to southern extremities, and its maximum width is 90 miles. The area is 10,629 square miles, about the size of Belgium, or the size of New Hampshire or of Vermont.

Kështu prodhohen "grekët" në Shqipëri; si dhe nga injoranca e atyre shqiptarëve që vazhdojnë t'i quajnë këta shqiptarë për "grekë".

mesdimr · 2.6.2008, 18:49

fq.349 - "Grameno përgjigjet se s'ka grekë në Shqipëri, përveç se në afërsi të Janinës."

Citim:

Specious Greek Territorial Claims

Greek expansionists called southern Albania "Northern Epirus." They were obsessed with the concept that all Greek Orthodox inhabitants there were Greeks rather than Albanians. It seems incredible that this tired old claim of Greece could be taken seriously by intelligent people. Yet Mihal Grameno, patriot and editor of the Korcha newspaper, reported a 1908 conversation with the director of a Greek newspaper, who asked him, "How do you get along with the Greeks of Albania?" Grameno replied that there were no Greeks in Albania, except in the vicinity of Yanina. "How is that?" the newsman asked. "Are there no Christians in Korcha, Berat, Gjirokastra, Vlora and elsewhere?" Grameno replied, "Of course, there are many. But they are Albanians." "No! no!" the Greek interrupted. "Never say that, because they are Greeks!" On parting, he asked Grameno's name. When he heard the name Mihal (Michael) Grameno, he sprang from his chair in great agitation, and exclaimed, "Then you too are a Greek, my brother. Shame! shame! that the Turks have deceived you into thinking you are Albanian!" (Grameno 1925, 113).

N. J. Cassavetes, director of the patriotic Greek "Pan-Epirotic Union in America," shared this obsession. He argued that "religion is virtually nationality," so "we should not consult history." Rather he asserted, "We should ask, 'Do the people want Greece or do they want Albania?'" Concerning Korcha he wrote, "With the population so evenly divided between Orthodox and Mohammedans, it would be difficult to arrive at a just decision by counting heads" (International Conciliation August 1919, 5, 8,14). Possibly that is precisely what their troops had been doing at Kodra: counting heads!

Geg · 2.6.2008, 23:21

Citim:

Thënë nga Legjion

Ka ca gjëra interesante dhe Edvin Zhakeja tek libri i tij, "Shqiptarët" (The Albanians) për kët punë. Mund t'i sjell më vonë.

Legjiono ,e kam lexu Zhakenë para nja 3 vjetsh..e simas atij i bie që ne t`kemi popullu dhe zhvillu europën,tani un jo se e kundërshtoj se nuk kam fakte dhe informacionet e duhura,po shtrohet pytja :A jan t`vërteta ato që thot Zhakeja ??

mesdimr · 3.6.2008, 06:07

Zhakeja bo ca gafa që të bojn me qesh, po kto sipër janë të dokumentume, nuk po i interpreto vetë (siç bo në ca vene të tjera të veprës sidomos në mesjetë). Dmth. ty mund të mos të të pëlqejnë ca gjona të Zhakesë, si interpretimet e kur nuk ka dokumenta, po këto mas vt. 1700 janë të citume nga të tjerë dhe nuk i lejn shumë ven për interpretim atij. Askush s'është i pagabueshëm, po ti shikoje vetë me sy kritik. Pra, çfarë nga këto më lart nuk të duket e vërtetë, meqënëse e hape këtu kët muhabet?

mesdimr · 25.7.2008, 13:46

Pjesë nga kreu VII, "Të huaj në Shqipëri" nga "Raca shqiptare" e Jakov Milajt:

Citim:

VII. TË HUAJ NË SHQIPËRI

Ësht e pamundur të flitet me saktësi mbi numrin e të huajvet që qëndrojnë mbrënda kufijve të Shqipëris ethnike ose të Shqipëris që kemi sot. Nevoja e një regjistrimi të përpiktë të popullsive të Dibrës e të Kosovës, me gjithë se e ndjerë me kohë, vetëm pak muaj më parë ka filluar të vihet në veprim, në krye për prefekturën e Dibrës e tashi vonë për tri prefekturat e çliruara të veriut ;. prandaj padija e përfundimit na shtërngon që, në këtë kaptinë, të mirremi vetëm me “pakicat” e përmbajtura nga Shteti i cunguar i 1913-ës. Por edhe këtu, përsa i takon statistikës, kemi pengime të mëdha. Në regjistrimet që janë bërë më parë, nuk janë mbajtur shënime as për racën as për gjuhën. Prandaj, me përjashtim t'Izraelitve, numrin e saktë të të cilve e dimë për hir të fés, nuk munt të flitet me siguri as për ndonjë element tjetër.

Mbrënda kufijve të Shqipëris së sotshme kemi pak malazez në krahinën e Ulqinit, një numër më të rëndësishëm Sërbësh në Pejë, Prizren e Prishtinë dhe një sasi Maqedhonasish në prefekturën e Dibrës. Duhen shtuar, pastaj, të huajt e Shqipëris së vjetër, numri i përgjithshëm i të cilve arrinte në 53 mij dhe përbënte vetëm 5.2% të popullsis shqiptare ¹⁾, përqindje shumë e vogël që nuk vë në dyshim kërkëndin për kompaktësin tonë ethnike.

Shqipërija, me gjithë se për shekuj me radhë ka mbetur nën të huaj, banohet thuaj se vetëm prej Shqiptarësh. Përqindja e vogël që nuk ka tiparet e racës ilirike, nuk përbëhet prej të huajvet, por prej tërësis së popullsis s'onë. Flasin gjuhë të huaj mbrënda kufijve të 1913-ës, një mij Malezias në rreth të Shkodrës, pak Maqedhonas në Dibër e në Korçë, Kucovllehët e shpëndarë këtukëtje në të gjithë Shqipërin' e mesme e të jugut dhe Grekofonët e Gjinokastrës. Tyrq, siç pamë edhe në pjesën historike, nuk kemi n'asnjë vënt të Shqipëris. Kollonët e ardhur prej Konjës s'Anadollit, u shpërndanë në Maqedhoni gjer në bregun e mëngjër të Vardarit. Asnjë katund i tyre nuk u themelua mbrënda kufijvet t'anë.

Të huajt e Shqipëris së 1913-ës ndahen në dy grupe: n'alogenë e n'aloglotë. Të parët, me gjithë se flasin shqip, nuk janë të racës shqiptare. Përfshihen ndër ta Izraelitët dhe Jevgjit. Të dytët nuk kanë asnjë ndryshim prej tipit dinarik; dallohen prej nesh vetëm për gjuhën. Hyjnë në grupin e tyre Malazezët, Bullgarët, Grekët e Kucovllehët. Me përjashtim të Malazezve që, për numrin e vogël e për veçorit dinarike, nuk kanë ndonjë rëndësi të madhe, grupet e tjerë po i marrim në shqyrtim njërin pas tjetrit.

(...)

Grekofonët përbëjnë numrin më të math t'aloglotvet: 20 mij pas Teki Selenicës 9), 35 mij pas autorësh të huaj ¹⁰⁾. Janë vëndosur, të gjithë, në nënprefekturat Delvinë e Konispol, në komunën e Pogonit të Libohovës dhe në Dropull të Gjinokastrës.

Origjina e tyre nuk dihet. Po ka shumë të ngjarë që një pjesë të përbëhet prej Shqiptarësh të greqizuar, dhe pjesa tjetër — sidomos Vurgu i Delvinës — prej Grekësh të ftuar nga pronarë shqiptarë për t'i u punuar çifliqet. Mirren me bujqësi e me kurbet. Për sa i takon racës, nuk kanë ndonjë ndryshim nga vëndësit që i rrethojnë, me gjithë se krushqit i bëjnë, zakonisht, në mes të tyre.

Ndonjë autor, për qëllime politike, shkruan se Grekë ka edhe në qarkun e Korçës dhe se bregdetasit, banorët e nënprefekturës së Himarës, janë të kombësis helenike. Më sa as nuk ësht nevoja të flitet për orthodoksët e Korçës që janë, që të gjithë, Shqiptarë për gjak e gjuhë, ësht mirë të thuhen dy fjalë për Bregun e Detit.

Që banorët e Himarës janë të racës shqiptare nuk ka asnjë dyshim. Historija flet hapët për shqiptarizmin e tyre. Qenë ushtarë besnikë të Skënderbeut dhe, pas vdekjes së tij, t'udhëhequr nga i biri, Gjoni, ngritën krye dy herë kundër Tyrqve, një herë më 1481 dhe një herë tjetër më 1488. ¹¹⁾ Plot tridhjet vjetë më vonë, duke qënë se s'munt t'i shtronte, Sulltan Selim Mizori qe i detyruar t'u jipte privilegje të posaçme ¹²⁾, të cilat ata i gëzuan gjer sa Shqipërija doli më véhte.

Ndjenjën e liris e patën kaq shumë të rrënjosur në shpirt, sa që Emzot Arcadius Stanila, peshkopi i Myzeqés, i cili qe dërguar prej Vatikanit për të kryesuar Misjonin bazilikian të Himarës, shkruan se Himarjotët "duan, mbi të gjitha, që të jenë të lirë dhe jo vetëm nuk dëshirojnë të bjenë më ndonjë sundim të huaj tjetër, por nuk durojnë dot as atë të Tyrkut të math, të cilit në të rrallë i kanë paguar haraç" ¹³⁾.

Epokën kreshnike të Skënderbeut e kujtojnë me mallëngjim për sa kohë mbeten nën zgjedhë të huaj. Në një letër që i kanë dërguar Papës me anën e dy delegatëve të zgjedhur prej tyre për të kërkuar armë që të mbrohen kundër armikut, ata thonë: «..Po të shënojmë, o At shumë i shënjtë, se nga koha e Skënderbeut trim, Mbretit t'onë fort të shkëlqyer, të mbiemruar Kastrioti, kërkush, as vetë armiku i besimit kristjan, i tmerrëshmi dhe i pashpirti Tyrk me gjithë fuqinë e tij të mallkuar kurrë nuk ka mundur të na shtrojë...». Në funt letra mban këto fjalë: (dërguar) "prej Himare, do me thënë prej Epirit të Shqiptarvet, më 12 Korrik 1577 nga Shërbëtorët dhe nënshtetasit e Shënjtëris s'Ate. Nga Epiri i Shqiptarve, Priftrinj, Kler e Laikë dhe i gjithë Shteti i ynë" ¹⁴⁾.

Gjer në kohë të vona bregdetasit patën marëdhënje me Romën. Misjoni basilikan, që për një kohë të gjatë qëndroi në mes të tyre, tregon që këto lidhje kanë qënë të ngushta dhe që, më tepër se karakter fetar ¹⁵⁾, ato kanë pasur rëndësi politike. Urrejtja kundër Gjysëm-hënës, nuk munt të tregohej më qartë se sa duke e mbajtur aleancën me Përfaqsonjsin e Krishtit mbi tokë.

Atëherë kur shpresa për të shpëtuar nga robërija ishte prerë dhe shumë nga katundet që rrethonin Himarën nisën të myslimanizohen, Himarjotët, të lodhur nga dyqint vjetë luftë e nga taksat e rënda me të cilat i ngarkonte Porta e Lartë, vëndosën të hidhen n'Itali, si shumë Shqiptarë të tjerë. Krerët e tyre u mblodhën dhe shkuan në Himarë për të lutur misionarin De Camillis që të ndërmjetsonte pranë Mbretit të Napolit për t'u a bërë këtë nder dhe më një kohë, të nisej edhe ai bashkë me ta për Itali.

Me gjithë se qëllimi i kërkonjësvet u gjet shumë me vënt nga etrit e Misjonit basilikan, pse në këtë mënyrë gjithë ata Shqiptarë do të shpëtonin nga skëterra e Islamit, dëshira e tyre nuk u plotsua : Ati De Camillis nuk kishte lejë që të largohej nga ato vise. Relacjoni që i dërgohet Romës në këtë rasje ësht i vitit 1072. ¹⁶⁾

Po shqiptarija e Himarjotve provohet më së miri me një relacjon tjetër që De Camillis i dërgon qëndrës së Propagandës Fide atëherë kur largohet nga Misjoni. Mbassi përshkruan gjëndjen e vëndit dhe jetën e vështirë të misjonarit katolik, ai propozon që të thërriten në Romë «dy a tre të rinj nga viset Kryesore të krahinës për të nxënë në Kolegjin grek virtytet e letrat dhe për t'u regjur me zakonet e Italis, kështu që, kur te kthehen pastaj nëpër katundet e tyre, seicili ndër ta të mundet të japë frut më të madh se ne të tjerët që jemi të huaj, qoftë për gjuhën shqipe e cila flitet bashkarisht në të gjithë krahinën, dhe që ne vetë si edhe Grekët nuk e dimë, qoftë edhe për fuqin e miqve e të prindërve, për frikën e të cilëve, duke mos pasur kurkush guximin t'u bëjë atyreve të keqe, aq më pak vetë Peshkopi, do të mundnin të predikonin haptas të vërtetat katolike dhe pa asnjë frikë do të qërtonin veset dhe zakonet e tyre barbare». ¹⁷⁾

Fanatizima me të cilën bregdetasit ruanin këto doke e zakone që De Camillis me shokë i quajnë vese, përbën misterin e paprekshmërisë së gjakut e të karakterit shqiptar gjer në ditët t'ona. Kur Emzot Stanila mundohej të largonte nga ata ashpërsin e vetsundimit dhe të ndalonte gjakmarrjen, ata përgjigjeshin me këmbëngulje: "Lernani të sundohemi me këtë rreptësi, pse po të mos dënohej me kaq ashpërsi vrasja e një njeriu, sigurisht vrasjet do t'ishin shtuar; prandaj, për të ndaluar çrregullimin që do të krijohet, ësht më mirë që të veprohet me këtë rregull." ¹⁸⁾

Këto tradita që kanë mbetur të paprekura gjer në ditët t'ona janë vula m'e fortë e shqiptaris së Himarjotvet, Besa e burrërija i lith ata, pa as më të voglin dyshim, me malsit e virgjërta të veriut. Edhé tri nga të shtatë katundet e Bregut të detit — Palasa, Dhërmija dhe Himara — që sot për sot flasin një gërqishte të prishur, shënjë e propagandës së fortë greke të zhvilluar me anën e shkollës e të kishës, i ruajnë me respekt doket e zakonet q'i u kanë lënë të parët Jeta patriarkore e tyre ësht organizuar si në të gjitha malsit e tjera të veriut. Lagjet e ndryshme të katundevet dhe fiset që banojnë ndër to kanë, që të gjitha, emra në gjuhën t'onë. Edhe tre fshatrat që flasin gërqisht, ndër dasma e në vdekje këndojnë e qajnë shqip.

____________
1) Almagia gabon kur shkruan se «jo - Shqiptarët, mbrënda kufijve të 1913-ës, nuk përbëjnë më shumë se 9% të popullsis së përgjithshme», (Shif «L'Albania», faqe 174), Gabim shumë më të rëndë se ky bën Gjermani Maull, i cili thot se në Shqipërin e vogël ka pasur 65 mij Sërbë, 55 mij Vllehë, 50 mij Tyrq dhe 15 mij Grekë; përmbi 18% të popullsis dalin të huaj. Por shënimet e Maull-it përgënjeshtrohen lehtë prej gjithë atyreve q'e njohin, sado pak, Shqipërin. Kush nuk e di se mbrënda kufijvet të 1913-ës nuk ka pasur asnjë Sërb e asnjë Tyrk dhe se Vllehët kanë qënë shumë më të pakët në numër ? (Shif për këtë WENINGER : «Op. Cit,», faqe 1.
(...)
9) Teki SELENICA : «Shqipëria më 1927», Tiranë, 1928 faqe CV.
10) ALMAGIA : «Op. Cit.», faqe 173.
11) Athanase GEGAJ : “L'Albanie et l'invasion turque au XV-e siécle”, Paris, 1937, faqe 155, 157.
12) KERSOPOULOS : “Chronologie Albanaise”, faqe 34.
13) BORGIA : «Op. Cit.», në Studi Albanesi, vol. V-VI, faqe 102.
14) BORGIA : «Op. Cit.», në Studi Albanesi, vol. II, faqe 160-161. .
15) Fan S. NOLI, në veprën monumentale Historia e Skënderbeut faqe 276, shënon se «Himariotët qëndruan besnikë të Papës gjer në mes të shekullit të tetëmbëdhjetë, dhe u kthyen orthodoksë në kohën e Katerinës së Madhe». Por, nga dy volumet e cituara t'At Nilo Borgia-s, del në shesh se besnikija e bregdetasve te Papa ishte vetëm në fushën politike. Shumë kohë përpara e, ndofta, që në kohë të Skënderbeut ata kanë qënë të lidhur me Kishën e Lindjes.
16) BORGIA : «Op. Cit.», faqe 131 deri 136.
17) «...Far venire qua a Roma due o tre giovani dai luoghi principali della provincia ad imparare nel Collegio Greco le virtu e le lettere, et ad assuefarli ai costumi d'Italia, perché tornando poi ai loro paesi, ognuno di quelli potra fare assai maggior fruto che noi altri forastieri, sí per la lingua albanese con la quale comunemente si parla in tutta la provincia, e' noi altri come pure i Greci non sappiamo, si anche per la forza dei loro amici e parenti; per timor dei quali non havendo niuno ardire di far loro dei male, né tampoco l'istesso Vescovo, potrebbono francamente predicare le cattoliche verita e senz'alcun timore riprendere i vitij e le loro barbare consuetudini». BORGIA : «Op. Cit.», në Studi Albanesi, vol. V-VI, faqe- 139. Fjala Peshkop i përket metropolitit ortodoks të Delvinës që i binte shumë më qafë Misjonit bazilikan të Himarës.
18) BORGIA : «Op. Cit,», në Studi Albanesi, vol. V-VI faqe 102-103.

mesdimr · 25.7.2008, 13:56

Citim:

Far venire qua a Roma due o tre giovani dai luoghi principali della provincia ad imparare nel Collegio Greco le virtu e le lettere

Kolegji Grek, është Kolegji Ortodoks - po nuk u kuptua kjo kur zbërthehet historia nga 1950 e para, nuk është kuptuar asgjë. Pra kur lexohen veprat e kohës dhe cilësohet dikush si grek, dmth thjesht që ishte ortodoks. Asgjë nuk na thotë fjala grek për përkatësinë "kombëtare".

Ky është thelbi me të cilin abuzohej në mendjen e bujkut të shkretë shqiptar nga vemjet aziatike në jug që mbanin poste prifti, mitropoliti dhe merimangash të tjera.

Ujk · 10.9.2008, 19:53

bollano është nga kurveleshi, turp është po është lab.
minoritet grek ka vetem në fushën e dropullit, këta janë të ardhur për të punuar në tokat e bejlerve shqipëtar dhe qëndruan aty përfundimisht. kanë kulturë të mbyllur dhe në shekuj nuk kanë dhënë dhe marrë me vëndalinjtë.
mësuan shqip kur dulla i mori neper aksione dhe filloi sherbimi i detyrushem ushtarak. asnje dropullit (sot aty ka vetem pleq) nuk ka qendrimin e omonias, perkundrasi jane treguar shtetas te mire.
ky është realiteti i prekshem për këdo që merr mundimin të zbresë në gjirokastër.

2.6.2008, 13:51	#1
Blin bukëpjekës Anëtarësuar: 6.2007	Gr/ "Minoritet grek në Shqipëri" Çdo artikull që pohon ekzistencë të këtij minoriteti në Shqipëri është gënjeshtër. Vetë ky "minoritet" nuk ka ekzistuar ndonjëherë e as ekziston, është shpikje e "Kishës Ortodokse të ritit Grek" (ku grek = bizantin), sipas dogmës të së cilës çdo ortodoks quhet grek. Mësimi në shkolla është kryer ekskluzivisht nga Kisha e mësipërme nga priftërinj "grekë" me gjuhën greke pasbizantine dhe shqiptarët nga injoranca e tyre janë asimiluar apo janë mashtruar për shekuj me radhë të mendojnë se janë "grekë". Tema është e hapur.

2.6.2008, 14:18	#2
mesdimr Anëtarësuar: 8.2006	Kjo mund të konstatohet lehtë me një vështrim antropologjik. Nqs marrim Vangjel Dulen, ky është aziatik dhe është mbetje bizantine. Ky material është ai që mund të quhet "grek" sipas kuptimit të sotëm dhe bëhen s'bëhen gjithsej 1000-3000 krerë të tillë historikisht e aktualisht në RSH. Nqs marrim Vasil Bollanon, ky është dinarik safi dhe është shqiptar ashtu si rrumbullak 95% e "minoritetit grek" në Shqipëri, apo e epiroto-peloponezëve në Greqi. Të paktën racialisht e biologjikisht. Për të tjerat kontaktoni me kishën më të afërt ortodokse. Të mos përmendim këtu fshatra të tëra të "minoritetit" ku mbizotëron floku i verdhë, që asnjë lidhje s'ka me "Greqinë". Teknikisht, minoritet grek në Shqipëri nuk ka, ka thjesht shqiptarë disa prej të cilëve janë asimiluar kulturalisht. Ndaj është qesharake të vazhdohet papagallimi i kësaj farse bizantine në vitet 2000. Madje ata shqiptarë që vazhdojnë ta quajnë këtë pjesë të kombit si greke, janë duke lujt lojën e kishës. Vetë teokracia greke, Ali Pashën që ishte shqiptar mysliman e quante "turk", dhe suliotin që ishte shqiptar ortodoks e quante "grek". S'ka asgjë këtu as të ndërlikuar e as të pakuptueshme. Për më tej me një shikim biologjik kemi: ose dinarik e variacione -> shqiptar ose jodinarik e variacione -> përzierje, rëndom turano-mongole (bizantin, armen, turk, rom, etj.). Një shëtitje e rëndomtë në "Greqi" e vërteton këtë menjëherë, s'është fare e nevojshme të merret në konsideratë territori i RSH-së. Problemi ishte se kishës ortodokse pasi u ndanë kufinjtë në vt. 1800 e 1900 me gjithë masakrat e përdhunimet që organizoi, i mbetën delet ortodokse këtej kufirit dhe këtu qe halli. Këta ishin "grekët", shqiptarët ortodoksë, ashtu siç dhe tërë ortodoksët që vendoseshin në Itali, pra arbëreshët, quheshin grekë... e vazhdojnë të quhen nga Greqia...

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar

2.6.2008, 14:34	#3
mesdimr Anëtarësuar: 8.2006	Ka ca gjëra interesante dhe Edvin Zhakeja tek libri i tij, "Shqiptarët" (The Albanians) për kët punë. Mund t'i sjell më vonë.

3.6.2008, 06:07	#7
mesdimr Anëtarësuar: 8.2006	Zhakeja bo ca gafa që të bojn me qesh, po kto sipër janë të dokumentume, nuk po i interpreto vetë (siç bo në ca vene të tjera të veprës sidomos në mesjetë). Dmth. ty mund të mos të të pëlqejnë ca gjona të Zhakesë, si interpretimet e kur nuk ka dokumenta, po këto mas vt. 1700 janë të citume nga të tjerë dhe nuk i lejn shumë ven për interpretim atij. Askush s'është i pagabueshëm, po ti shikoje vetë me sy kritik. Pra, çfarë nga këto më lart nuk të duket e vërtetë, meqënëse e hape këtu kët muhabet?

10.9.2008, 19:53	#10
Ujk Antropofag Anëtarësuar: 11.2006	bollano është nga kurveleshi, turp është po është lab. minoritet grek ka vetem në fushën e dropullit, këta janë të ardhur për të punuar në tokat e bejlerve shqipëtar dhe qëndruan aty përfundimisht. kanë kulturë të mbyllur dhe në shekuj nuk kanë dhënë dhe marrë me vëndalinjtë. mësuan shqip kur dulla i mori neper aksione dhe filloi sherbimi i detyrushem ushtarak. asnje dropullit (sot aty ka vetem pleq) nuk ka qendrimin e omonias, perkundrasi jane treguar shtetas te mire. ky është realiteti i prekshem për këdo që merr mundimin të zbresë në gjirokastër.