Festat kombëtare

mesdimr · 28.11.2008, 23:38

Në përgjithësi Shqipëria duhet të ketë një kalendar festiv që të ketë të bëjë me:

1. Administratën:
1.1. Dita e Shtetit (Bardhyli, 385 p.e.s dhe/ose nëntor 1443 - mars 1444),
1.2. Dita e Flamurit (28 nëntor 1443)
1.3. Dita e Pavarësisë (28 nëntor 1912)
1.4. E hapur për Ditën e Bashkimit Kombëtar ().
1.5. Dita Shkollës Shqipe / Mësuesit (7 mars 1887)
2. Kulturën burimore:
2.1. Dita e Dimrit (23 shtator),
2.2. Mesdimri (25 dhjetor - 6 janar),
2.3. Dita e Verës (21 mars),
2.4. Mesvera (25 qershor - 6 korrik).

Të vendosura gjatë vitit këto janë festa mbarëkombëtare që duhen mbajtur nga shqiptarët kudo që ndodhen, brenda e jashtë trojeve zyrtare sepse duhet të jenë pjesë e kulturës së njësuar kombëtare.

Nuk mund të jenë sakaq pjesë e kulturës dhe kalendarit kombëtar festat fetare sepse fetë nuk janë "mbarëshqiptare" e as "kombëtare" e as nuk janë pjesë e kulturës burimore shqiptare, por janë çështje individuale dhe importe nga jashtë.

Shteti dhe kombi si tërësi nuk kanë nevojë për festa të tjera vjetore veç këtyre, gjë që kërkon abrogimin e importeve dhe majmunizmave fetaro-politike, si Krishtlindjet, Bajramet, Nevruzet, Netët e Bardha, Hellouinet, Ditët Jugosllave, Paradat e Ylberëve etj. nga kalendari kombëtar.

5.12.2008, 23:11

Citim:

"Dita e Shtetit Shqiptar" me ligj të veçantë
Arian Starova

E gjykova të arsyeshme të shpreh disa mendime sot për një problem që më duket shumë i rëndësishëm dhe i cili ndoshta krejt rastësisht ka mbetur jashtë vëmendjes sonë si kolegë dhe si shqiptarë. Qëllimi im kryesor është të sjell në vëmendjen e ligjvënësit idenë e vlerësimit të një dite përkujtimore simbolike, ndoshta po aq të rëndësishme, sipas mendimit tim, sa edhe 28 Nëntori, dita historike e pavarësisë së Shqipërisë dhe shqiptarëve e vitit 1912 të cilën e festuam si gjithnjë me madhështi pak ditë më parë.

Shqiptarët e festojnë 28 Nëntorin për thuajse një shekull si ngjarjen më të rëndësishme të historisë së tyre moderne, por po kaq i rëndësishëm mendoj se është edhe themelimi i shtetit modern shqiptar i cili është shumë më i hershëm sesa kjo datë. Në 28 nëntor vetëm u bë i pavarur një shtet shqiptar i cili ka ekzistuar si realitet disa shekuj më parë. Natyrisht, përpara se të shkruaj për këtë kam biseduar me miq historianë dhe të tjerë, të cilët ose e kanë vlerësuar idenë ose, së paku, nuk e kanë kundërshtuar. Megjithatë, jam i vetëdijshëm se për të gjykuar rreth këtij problemi duhet zgjeruar rrethi i diskutimeve me historianë, çka u përket strukturave shtetërore që ta bëjnë nëse e gjykojnë të arsyeshme. Prandaj, mendoj se është shumë e rëndësishme që qeveria shqiptare, e cila e ka të drejtën e propozimit të festive zyrtare kombëtare, të vërë në lëvizje mekanizmat e nevojshëm për të gjykuar shkencërisht dhe përgatitur një projektligj të posaçëm për të caktuar një ditë e veçantë si “Dita e Shtetit Shqiptar” i cili të parashikojë veprimtari festive kombëtare përkatëse në përputhje me rëndësinë e kësaj ngjarjeje.

Ky problem lidhet me idenë e përfshirjes në protokollin zyrtar të shtetit tonë të një dite të veçantë festive e cila të ketë ceremonialin e vet. Ekzistenca dhe festimi i ngjarjeve të tilla të lidhura me themelimin e shteteve janë të njohur për shumë vende të Evropës e të botës. Kështu, në vitin 1991, Konfederata Zvicerane festoi 700-vjetorin e themelimit të saj, kurse në vitin 2001, Hungaria festoi 1000-vjetorin e themelimit të shtetit hungarez. Natyrisht, nuk më përket mua as politikës në përgjithësi të përcaktojnë se cila mund të ishte kjo datë apo se mbi cilën ngjarje shtetformuese duhet të mbështetemi, por historianëve.

Unë mund vetëm të them, pa këmbëngulur aspak përpara historianëve tanë, se ndoshta themelimi i shtetit shqiptar mund të ishte një ngjarje që lidhet me ditën e Kuvendit të Lezhës të 2 marsit të vitit 1444, me themelimin e Shtetit të Arbrit në fundin e shekullit 12 apo me ndonjë periudhë tjetër më të hershme.

Vendosja e një dite të tillë në protokollin e festave zyrtare të Shqipërisë dhe shqiptarëve do të plotësonte ndoshta një boshllëk në respektimin zyrtar ndaj historisë sonë shumëshekullore, figurave të shquara të saj dhe kulturës shtetformuese të shqiptarëve. Kjo ditë do të kishte ndikimin e saj të rëndësishëm në vetëdijen historike e kombëtare të brezave njerëzorë të sotëm e të nesërm. Dëshiroj të theksoj se ndoshta ka ardhur koha që të heqim një kundërshti që ekziston për një kohë të gjatë ndërmjet studimeve të bollshme vlerësuese mbi historinë shtetformuese të shqiptarëve dhe mospasqyrimit të tyre në vlerësimin zyrtar të shtetit shqiptar.

Jam i vetëdijshëm se edhe unë në mënyrë vetjake mund të ndërmarr një nismë për këtë qëllim, por meqenëse kjo kërkon një këshillim më të gjerë sesa mund të bëj vetëm unë si deputet, vendosa që sot vetëm ta sjell në vëmendjen e Kuvendit dhe të qeverisë.

http://www.gazeta-standard.com/tekst.php?idt=13498

mesdimr · 6.12.2008, 14:09

Një shkrim tjetër mjaft domethënës:

Citim:

Për një festë kombëtare dinjitoze
Afrim Krasniqi

Më 28 nëntor të gjithë shqiptarët festojnë Ditën e Pavarësisë dhe të Flamurit. Një pjesë e tyre, në të njëjtën ditë, feston edhe festën e Çlirimit, pjesa e tjetër e feston një ditë më pas, me 29 nëntor.

Këtë përvjetor të Pavarësisë, pra edhe ndarjes nga Perandoria Osmane dhe krijimit të shtetit të ri shqiptar, simbolikisht Turqia, pasardhëse e Perandorisë, ftoi kryetarin e shtetit shqiptar dhe votoi protokollin e anëtarësimit të Shqipërisë në Aleancën Euroatlantike. 96 vjet më parë, themeluesit e shtetit shqiptar shpallën ndarjen historike të shqiptarëve nga bota politike e gjeografike orientale, por siç shihet, pa kaluar një shekull jetë në shtetin e ri, një shtet simbol i orientit na mbështet politikisht për t’u bashkuar me botën perëndimore.

Pavarësisht këtyre dy paradokseve, të cilat gjithsesi nuk kanë lidhje me dy simbolet përbërëse të flamurit tonë kombëtar, festa e Pavarësisë dhe Flamurit përbën një moment krenarie, kujtese, nderimi dhe reflektimi. Çdo vit që kalon lartësohen në kujtesën tonë historike brezi i atyre burrave e grave që shënuan krijimin e shtetit shqiptar. Secili prej tyre, politikan apo shkrimtar, luftëtar apo personalitet vendas, ish-diplomat perandorie apo figurë fetare, bëri një akt të papërsëritshëm, të paçmueshëm, të pashembullt dhe përjetësisht të respektueshëm. Kjo madhështi e aktit të tyre ka bërë që, pavarësisht përpjekjeve të regjimeve të ndryshme për t’i denigruar, harruar, mënjanuar apo retushuar, ata kanë zënë vend në kujtesë dhe janë gjithnjë e më shumë pjesë e trajtesave profesionale të historiografisë shqiptare.

Formalisht, 96 vjet më pas, Shqipëria është shtet, një shtet evropian, që funksionon, që ecën, që po integrohet, që po zhvillohet. Po ashtu, Kosova është një shtet i ri, që po funksionon, po ecën, po integrohet dhe po zhvillohet. Edhe shqiptarët në Malin e Zi dhe Maqedoni, gjithashtu janë elementë thelbësorë të shteteve ku jetojnë, veprojnë institucionalisht brenda tyre dhe kanë përfaqësuesit e tyre legjitim në të gjitha nivelet e qeverisjes. Pra, statistikisht, 96 vjet pas pavarësisë dhe krijimit të shtetit shqiptar, shteti dhe shqiptarët kanë të bëjnë një bilanc pozitiv.

Pavarësia e një shteti funksionon dhe është jo vetëm statistikisht pozitive, kur ajo shoqërohet me një lloj tjetër pavarësie, ku më thelbësorja është pavarësia e individit. SHBA-ja feston 4 korrikun si dita e lirisë, kur shteti i tyre nisi të marrë udhë si shteti më demokratik në botë. Edhe shqiptarët duhet të kenë të njëjtin standard vlerësimi për pavarësinë, nëse ajo garanton liri dhe dinjitet, nëse ajo është maksimumi që mund të arrihej, nëse ajo ka ardhur për merita të brendshme apo rrethana të jashtme, nëse ajo funksionon për shkak të vullnetit të brendshëm apo presionit të jashtëm.

Sot, shoqëria shqiptare është komplekse, ku jetojnë shumëllojshmëri individësh me interesa dhe kushte jetese të ndryshme, me bindje dhe gjendje shoqërore të ndryshme. Por, të gjithë së bashku, duke parë veten në pasqyrën e së vërtetës, e ndjejmë se vendi ynë, shteti ynë, statuti ynë, janë ende larg atij modeli që aspiruan heronjtë e pavarësisë më 1912. Gjatë 96 viteve, ne provuam pa sukses mbretin e dhuruar nga Fuqitë e Mëdha, parlamentarizmin e brishtë, regjimin monarkist, pushtimin dhe më pas diktaturën më të ashpër në të gjithë kontinentin. Prej 18 vitesh ne kemi një sistem të ri politik, por që po ngrihet mbi / me rrënojat, mentalitetet, personazhet dhe gabimet e së kaluarës. Më 1992-shin, vendi i parë në Evropën Lindore që kërkonte zyrtarisht pranimin në NATO, sot jemi në listën e fundit të pranimeve, në të njëjtin nivel me shtete që kanë kaluar nga luftërat ndërshtetërore në luftërat civile.

Kur kemi suksese, flamurin e tyre e marrin zyrtarët e lartë dhe politikanët e partive. Sipas të njëjtës logjikë, kur kemi dështime, edhe meritën e tyre duhet ta marrin e njëjta kategori, gjë që praktikisht nuk ndodh. Parë në retrospektivë, nëse në vitet ‘12, apo ’20 Shqipëria kishte një elitë politike, të formuar në universitete e shoqëri perëndimore, 96 vjet më pas Shqipëria nuk ka më elitë, por një klasë politike të formuar, ashtu si të gjithë qytetarët në moshë të këtij vendi, në universitetet e një shoqërie totalitare e staliniste.

Shqetësimi më i madh është se të njëjtit persona, të cilët marrin mandat qeverisës dhe keqqeverisin, përmes rregullave demokratike rimandatohen, riciklohen dhe rieksperimentojnë keqqeverisjen e radhës. Kurse qytetarët janë gjithnjë e më të detyruar të mos votojnë midis dy alternativave të mira, por midis një alternative të keqe dhe një edhe më të keqe.

Thënia se çdo popull ka qeverinë që meriton, mbetet e pranueshme nëse shohim se shumë prej tipareve negative të politikës, përfshirë korrupsionin, konfliktualitetin personal, mungesën e moralit dhe kulturës qytetare, rendjen pas propagandës, kujdesit më shumë për imazh sesa për punë, etj. Nëse lexohet më thellë, në raportet njerëzore të individit qytetar dhe individit politikan, të parët janë shumë më përpara sesa politika. Vetë rritja e refuzimit elektoral dhe e nivelit të bojkotit politik është shprehje e distancës në rritje midis dy grupimeve. Ndoshta do të ishte më mirë të thuhej se elita politike e viteve 1912 shkriu energjitë dhe pasurinë e tyre për të ndërtuar shtetin dhe bërë Shqipërinë, kurse klasa e sotme politike, vazhdimisht jep prova se është e prirur të përdorë të gjitha energjitë për t’u pasuruar në dëm të vendit, demokracisë dhe shtetit.

Pikërisht në kohë të tilla të krizës së identitetit politik, vjen ndërmend akuza e famshme e Faik Konicës, sipas të cilit Shqipëria u ngjall nga idealistët, u ruajt nga rastësisë, por ajo rrezikon të vritet nga politikanët.

Në kërkim të identitetit qytetar është edhe vetë shoqëria, madje edhe pjesa më publike e saj. Çdo ditë lexojmë dhe dëgjojmë njerëz me imazh publik, të cilët në emër të globalizmit, modernitetit apo injorancës, deklarojnë me mburrje mungesën e krenarisë dhe rëndësisë për identitetin kombëtar e shtetëror. Janë të shumtë politikanët dhe modernistët e radhës që nuk lënë auditor të huaj mediatik, zyrtar apo publik pa sulmuar, denigruar apo fyer pjesë të identitetit të vet kombëtar, përfshirë shtetin dhe pushtetin, si pjesë përbërëse të tij.

Ne krenohemi me kujtimet e akteve të mëdha midis Ismail Qemalit e Isa Boletinit, por 96 vjet më pas, shteti amë shqiptar sillet ndaj Kosovës si ndaj një shteti çfarëdo në hartën botërore. Ca deklarata të thata, ca batuta mediatike, ca foto për arkiv mediatik e personal, përbëjnë gjithçka çfarë Tirana zyrtare bën për promovimin dhe mbrojtjen e interesave të Kosovës në botë, si pjesë thelbësore e interesave kombëtare të shtetit shqiptar. E njëjta dukuri përsëritet edhe në raport me shqiptarët në Maqedoni apo për problemin çam, për të cilin, Parlamenti shqiptar refuzoi (me konsensus të partive të mëdha) të miratojnë një rezolutë politike.

Edhe më shqetësuese është sjellja e munguar apo gjysmake ndaj simboleve të shtetit. 96 vjet më pas, klasa politike krenohet se më në fund do të kemi karta identiteti, pra do të kemi një dokument të besueshëm që vërteton qenien tonë qytetarë dhe shtetas shqiptarë. Të mësuar gjatë 9 dekadave të valëviten herë flamuj turq, italianë, jugosllavë, rusë, kinezë, etj., edhe sot, në zyrat politike shqiptare, por edhe në vende publike, prona private, etj., më shumë valëviten flamuj të shteteve të tjera, sesa flamuri kombëtar shqiptar.

Në një aspekt tjetër, duhet thënë se edhe në 96-vjetorin e pavarësisë, ende nuk kemi një adresë për varrezat ku ndodhen eshtrat e atyre që krijuan shtetin shqiptar, ende nuk pranojmë vlerësimin për meritat e barabarta për gjithsecilin personalitet, ende i ndajmë ata në të mirë dhe të këqij, ende nuk kemi përfshirë në tekstet mësimore emrat dhe biografitë e tyre. Madje, për shumë prej tyre, përfshirë edhe heroin kombëtar, Gjergj KastriotiSkënderbeu, vijojnë të gjenden historianë e avokatë të vonuar globalistë, që vënë në dyshim veprën kombëtare, emrin, identitetin dhe kombësinë e tij shqiptare.

Së fundi, ka një keqkuptim tjetër të madh, kësaj radhe ceremonial e zyrtar, për mënyrën sesi përkujtohet festa jonë kombëtare. Ende vijon të mos kujtohet se pavarësia, flamuri dhe shteti, nuk nderohen duke kryer ritet protokollare, ca kurora me lule artificiale tek varrezat, ca deklarata formale përpara mediave, ndonjë gotë shampanjë në darkë në pritjen zyrtare, apo ndonjë vizitë e modelit komunist me kamera televizive në ndonjë familje dëshmori. Një shtet serioz bën veprime serioze. E para, të mos e shohim festën kombëtare si ditë pushimi, por si ditë krenarie, nderimi e reflektimi. E dyta, t’u japim mundësinë qytetarëve të jenë pjesë e festës, vetëm jo shikues e dëgjues përpara mediave radiotelevizive, viktima të privatizimit të festës nga partitë politike e lidershipët e tyre. E treta, dhe më e rëndësishmja, festa e pavarësisë të përjetohet me të gjithë madhështinë që meriton. Sepse, të respektosh pavarësinë, flamurin dhe shtetin, sidomos kur je person i votuar apo emëruar publik e zyrtar, para së gjithash do të thotë që çdo orë dhe çdo ditë të mendosh sesi të kryesh një punë të mirë për vendin, dhe mbi të gjitha, ta kryesh këtë punë me një ndjenjë të qartë idealizmi dhe ndërgjegje qytetare.

(Autori është ish-këshilltar i presidentit Moisiu, lektor i shkencave të politikës, UT.)

http://www.shekulli.com.al/news/44/A...008-11-29.html

mesdimr · 5.8.2009, 21:07

Citim:

Skënderbeu i lënë vetmuar
Nga Gent Ulqini

Një komb i vjetër sa gadishulli dhe një Hero i vetmuar Kombëtar në sheshin kryesor të kryeqytetit të shtetit politik shqiptar me histori 93 vjeçare. Përballë tij, si një sfidë ideologjike, një mozaik proletarësh e fshatarësh të armatosur në ballinë të ngrehinës me emrin Muze Historik Kombëtar (!).

Më tej? Po, edhe themeluesi i Tiranës në një udhëkryq të dendur, dhe pllaka mermeri bazash ilegale e tabela rrugësh me emra të huaj gjithsojësh.

Më tej? Një bust idealisti komunist në krah të ndërtesës kryesore të shtetit, Presidencës.

Simbolikë përkujtimore mjaft e ngatërruar, apo jo?! Dhe një histori mjaft e errësuar për këdo që kërkon të gjejë pikat kulmore të jetës së shqiptarëve.

Kjo është pak a shumë gjendja e kryeqytetit shqiptar në drejtim të pasqyrimit të historisë nëpëmjet veprave të artit figurativ në mjedisin urban. Në të mungojnë personalitete që drejtuan këtë popull përgjatë historisë së tij:

-mbretërit dhe gjeneralët e lashtësisë, Agroni i madh i Ilirisë, Teuta, Genti, Pirroja, Aleksandri, dinastët e tjerë ilirë, epirotë e maqedonas, të gjithë njërrënjës;

-paraardhësit e afërt të Skënderbeut, pa të cilët ai do të mbetej një “çifut në shkretëtirë” dhe tek të cilët ai shihte rrugën që duhej të ndiqte (do të ndjek rrugën e Balshës –ishte motivi dhe synimi i tij), princët dinastë Balsha, Shpatajt, Topiajt, Aranitët, Dukagjinët, etj;

-pasardhësit e Skënderbeut në kohë, që për nga madhështia e zotërimit dhe personalitetit i japin lavdi historisë së këtij kombi, Bushatlinjtë e Tepelena;

-themeluesi i shtetit politik të sotëm shqiptar, Ismail Qemali, të cilit si gjendet as gjurma në Tiranën kryeqytet të atij shteti.

-Ahmet Zogu që konsolidoi shtetin e Ismail Qemalit, e shumë e shumë figura të tjera që identifikojnë rrugën e gjatë të vijimësisë së historisë shtetformuese shqiptare.

Ndërkohë që ajo çka gjendet në mjediset urbane të çdo shteti, personalitetet që i dhanë jetë shpirtit të popullit, artistët, dijetarët, etj., janë lënë në harresën e turpshme të pasardhësve.

Nuk ka asnjë shesh apo lulishte për Buzukun, Budin, Pashko Vasën, De Radën, Mjedën, e shumë e shumë të tjerë korifej të mendjes e shpirtit shqiptar.

Madje edhe Noli pranë Akademisë duket se kërkon të lëvizë e të shkojë pranë veprës së tij kombëtare, Kishës Autoqefale Ortodokse Shqiptare, ku për dreq valëvitet një flamur i Patrikanës.

As Bulevardi nuk e ka bustin e atij që e projektoi, as Muzeu Arkeologjik bustin e atij që e themeloi (Karl Paçit), as….

Por kjo është një listë e gjatë që i është lënë harresës së qëllimshme. E në këtë kuadër, edhe Skënderbeu është mjaft i vetmuar, mjaft i trishtë për braktisjen që e ndjek prej kohësh.

A thua do të përligjim tezën e mbrapshtë se shqiptarët kanë veç dy apo tre figura e nuk janë tjetër veç një turmë barinjsh që zbresin prej malesh ekzotike?!

"Tradita", 31 mars 2005. Nr.10

13.8.2009, 15:35

Citim:

Më trego çka feston të tregoj kush je
Faton Abdullahu

Përvjetor, festa, identitete

Shënimi i një dite, një përvjetori, për një ngjarje të caktuar, për një personalitet, për një vlerë, apo qoftë edhe ta zëmë për një produkt të caktuar ushqimor, për një pije, apo edhe për gjëra të tjera nga më të ndryshme, është fenomen jo vetëm kulturor dhe krejt i rëndomtë që ndodhë anekënd botës dhe që gjithashtu është praktikë e lashtë.

Ato i shënon për qëllime nga më të ndryshme dhe në mënyra të ndryshme; individi, familja, shoqëria, kombi, shumë kombe bashkë, shteti, shoqatat, institucionet etj. Normale edhe tek ne ka të tilla, nga më të ndryshmet dhe ato nuk janë të pakta.

Pas luftës tek ne disa festa, përvjetor a ditë të shënuara nuk janë më, disa kanë ndryshuar së paku në formë, ndërkaq jo pak janë edhe krejt të reja që kurrë nuk i kemi pas. Dhe përsëri varietetet, plotësimet apo risitë janë krejt normale në këtë fenomen.

Por sa për faktin se jemi bërë frik shtet i ri, sa për atë që i takojmë disa feve, sa për atë që jemi ndikuar shumë nga kulturat e ndryshme, dhe sa për atë që zyrtarisht jemi shoqëri shumëkomunitetesh, gjithsesi ndryshimet, risitë dhe shtrirja e tyre që i karakterizon këtë dukuri sociale tek ne, janë për shumë çka shumë unike që nuk mund t’i hasësh gjetiu.

Me tërësinë e saj gjithsesi komplekse, ky fenomen thotë dhe reflekton shumëçka për kulturën e një populli, për shkallën e vetëdijes së tij politike e kombëtare, për identitetin e tij qytetërues apo fetar. Flet për respektin që ai di t’i bëjë të kaluarës së tij, për synimet dhe vlerat që aspiron, për stadet dhe përmasat e unitetit brenda vetes, për memorien kolektive dhe shumë çka të kësaj natyre.

Dhe prapë ky kompleksitet i këtij fenomeni, pra i shënimit të ditëve të caktuara, i festave të ndryshme, thotë dhe zbulon shumë edhe për individin, por tani jo vetëm të shkrirë në kolektivitet të caktuar, por si njeri me nevoja dhe qëllime unike. Flet për raportin e tij me vetveten, me individin tjetër, flet për perceptimet e tij, memoriet, vlerat që i refuzon apo aspiron apo dhe do që t’i trashëgoj.

Thënë thjeshtë dhe përmbledhtazi, për këtë temë komplekse, ky fenomen, si te individi ashtu edhe te grupi, zbulon dhe identifikon shumë raporte, zhvillime, ndjesi, identitete që shtruar ndryshe mund të diagnostifikohen edhe me një thënie të thjeshtë “më trego çka feston të tregoj kush je”.

Ky fenomen nuk mund të kuptohet mirë te shqiptarët nëse nuk merret parasysh se ne ishim kohë të gjatë të robëruar nga shtete e perandori të ndryshme e për rrjedhojë të ndikuar nga kultura të ndryshme çka determinoj ndarjen si komb, por edhe dallime më të mëdha fetare e kulturore ndërmjet vet nesh të cilat rrallë e hiq mund t’i gjesh tek kombet tjera.

Prandaj të shpeshtën manifestimet dhe përvjetorët e ndryshëm, shënimet e ditëve fetare, nacionale apo kulturore, ngjarjeve e personaliteteve të ndryshme në një ose mënyrë tjetër reflektojnë këtë tragjedi, këtë mbijetesë, por edhe këtë qëndresë e këtë aspiratë për liri, afrim e bashkim.

Mu për shkak të këtij fati me decenie e me shekuj shumë shpesh kemi festuar, përkujtuar e shënuar ditë të cilat na i kanë imponuar të tjerët, qoftë në fe, në kulturë, në politikë e në çka jo tjetër. Dhe po kaq gjatë na janë mohuar, ndryshuar e ndaluar ato që kemi dashur vetë t’i festojmë e për të cilat ne kemi menduar se mund të jenë më të mirat.

Për fatin tonë shumë gjëra kanë ndryshuar për të mirë. Përkundër kësaj, fenomeni për të cilin po flasim jo vetëm që është bërë edhe më kompleks, por ai po bëhet edhe i përçudshëm. Duke qenë të ndihmuar nga të huajt por për rrjedhojë edhe të ndikuar shumë nga ata, duke qenë protektorat e më pas me pavarësi por me prani të madhe prapë të qendrave pak a shumë të njëjta, e mbi të gjitha duke u kthyer në shtet jo nacional por zyrtarisht shtet shumëkomunitetësh, jo pak festa e përvjetor kanë ndryshuar, disa kanë mbetur si ishin, por disa të reja na janë shtuar.

Në rrethana të reja kemi edhe servime të reja për ca përvjetor e ca ditë, si ato zyrtare të OKB-së apo të BE-së të cilat tek ne sa për shkak të ndikimit të madh që ato kanë, sa për shkak të një vardisjeje të panevojshme të disa vendorëve që e bënë atë të gërditshme, krejt këto, e bëjnë fenomenin për të cilin po flasim me parregullsi paqartësi e humbjeudhe.

Ka hapësirë për të rregulluar jo pak gjëra në gjithë këtë. Kjo mund të bëhet edhe nga institucionet e Kosovës edhe nga iniciativat e lira qytetare. Ne, jo vetëm institucionalisht duhet të mundohemi që me këtë fenomen, pra me përvjetorët, me festat, me shënimet e ditëve të rëndësishme në jetën tonë, të krijojmë identitet më stabël, kulturor, kombëtar e edhe fetar. Gjithsesi të krijojmë edhe identitet më stabël shtetëror. Vazhdojmë të kemi festa e përvjetor që pothuajse ende janë gjysmëklandestin sepse nuk përkrahen sa e si duhet nga institucionet shtetërore aq më pak nga disa ndërkombëtar.

Për më keq vazhdojmë të përkujtojmë e shënojmë ditë të reja të heronjve, luftërave e ngjarjeve të fundit, me çka ndahemi deri në përçarje, për ta penguar kështu legjitimitetin shtetëror të shtetit tonë të brishtë mbi të cilën duhet të brumosen togvlerat si bazë orientuese e rrugëtimit tonë institucional, demokratik e nacional.

Por nuk është pragmatike që të presim që këtë ta bëjnë si duhet e sa duhet institucionet e huaja apo shoqatat e financuara nga të huajt. Ato kanë prioritete të tjera dhe baza mbi të cilën strukturohet legjitimiteti i tyre, të shpeshtën, nuk ka të bëjë me identitetet kombëtare.

http://www.botasot.info/?gjuha=0&category=20&id=27347

28.11.2008, 23:38	#1
mesdimr Anëtarësuar: 8.2006	Festat kombëtare Në përgjithësi Shqipëria duhet të ketë një kalendar festiv që të ketë të bëjë me: 1. Administratën: 1.1. Dita e Shtetit (Bardhyli, 385 p.e.s dhe/ose nëntor 1443 - mars 1444), 1.2. Dita e Flamurit (28 nëntor 1443) 1.3. Dita e Pavarësisë (28 nëntor 1912) 1.4. E hapur për Ditën e Bashkimit Kombëtar (). 1.5. Dita Shkollës Shqipe / Mësuesit (7 mars 1887) 2. Kulturën burimore: 2.1. Dita e Dimrit (23 shtator), 2.2. Mesdimri (25 dhjetor - 6 janar), 2.3. Dita e Verës (21 mars), 2.4. Mesvera (25 qershor - 6 korrik). Të vendosura gjatë vitit këto janë festa mbarëkombëtare që duhen mbajtur nga shqiptarët kudo që ndodhen, brenda e jashtë trojeve zyrtare sepse duhet të jenë pjesë e kulturës së njësuar kombëtare. Nuk mund të jenë sakaq pjesë e kulturës dhe kalendarit kombëtar festat fetare sepse fetë nuk janë "mbarëshqiptare" e as "kombëtare" e as nuk janë pjesë e kulturës burimore shqiptare, por janë çështje individuale dhe importe nga jashtë. Shteti dhe kombi si tërësi nuk kanë nevojë për festa të tjera vjetore veç këtyre, gjë që kërkon abrogimin e importeve dhe majmunizmave fetaro-politike, si Krishtlindjet, Bajramet, Nevruzet, Netët e Bardha, Hellouinet, Ditët Jugosllave, Paradat e Ylberëve etj. nga kalendari kombëtar.

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar