Filozofia e humbjes

Shqipe · 20.10.2007, 18:12

Këndohej nga vitet e '80 e '90:

"Besa besë, besën t'a kem dhanë
Për Kosovë jetën dojmë me dhanë"

Ndoshta të frymëzuar nga legjenda e Rozafës, njerëzit mendonin se liria arrihet me sakrificën tonë e me gjakun tonë. Nuk kanë gabuar aspak, nëse dy vëllezërit më të vjetër tek ajo legjendë, i krahasojmë me politikanët dhe hajdutët që sot gëzojnë pushtet pikërisht në sajë të sakrificave që bënë njerëzit e sinqertë.

Por me këtë rast vetë koncepti i luftës është plotësisht i gabuar. Lufta zhvillohet mes dy grupeve, ku secili tenton që të mposhtë tjetrin dhe jo të vrasë veten. Aleksandri i Madh nuk ishte i gatshëm që të japë jetën për gjithë ato troje që pushtoi, por ishte i gatshëm të vrasë armikun; ta mposhtë atë. Kastrioti nuk u vra për Shqipëri; ai, për Shqipëri vrau turqit, andaj edhe kemi një periudhë 25 vjeçare përplot me fitore të shqiptarëve kundër turkut.

Njeriu shkon në luftë për të vrarë armikun e jo veten; nëse vritesh, atëherë kjo duhet të ndodhë rastësisht pse fati ka dashur ashtu, ose pse nuk ke pasur rrugëdalje tjetër si p.sh. tek Oso Kuka, por nuk duhet të ndodhë nga frymëzimi i gabuar se duhet dhënë jeta.

Çdo veprim duhet të jetë ose i mirë, ose i keq. Nëse të japësh jetën për atdhe është veprim i mirë, atëherë të ngritemi o burra të vdesim që të gjithë e t'ia lëmë Shqipërinë serbit e grekut?!

Vetë vargjet që citova më sipër, nuk janë vargje kushtrimi, por janë vargje që thërrasin vdekje, humbje dhe dobësi. Mendësia e tillë ishte krijuar që në kohën e Rilindjes por ishte vetëm një metaforë. Ndërkaq tek ne u keqpërdor nga qarqet pacifiste të viteve të '90, për të bërë një tru-shpërlarje të popullit, për ta larguar atë nga fryma luftarake.

Derisa ne japim jetën për Shqipëri, të tjerët bëjnë këpucë me zorrët tona, derisa ne japim jetën për Kosovë, të tjerët na dëbojnë përtej Bjeshkëve të Namuna. Siç e kemi parë serbët e grekët frymëzohen duke ëndërruar se ç'do të bëjnë me gjymtyrët tona, kurse ne frymëzohemi duke ëndërruar se si do t'i humbim ato gjymtyrë. Dhe rezultati është i dukshëm: Shqipëria duket si një kafshatë mëngjesi pranë Greqisë së madhe, ndërsa Kosova ende vazhdon të jetë e shtypur, edhepse mjaft njerëz vazhdojnë të japin jetën për të.

20.10.2007, 18:12	#1
Shqipe dykrenshe Anëtarësuar: 8.2006 Vendndodhja: Në breshta, mes bredhave,	Filozofia e humbjes Këndohej nga vitet e '80 e '90: "Besa besë, besën t'a kem dhanë Për Kosovë jetën dojmë me dhanë" Ndoshta të frymëzuar nga legjenda e Rozafës, njerëzit mendonin se liria arrihet me sakrificën tonë e me gjakun tonë. Nuk kanë gabuar aspak, nëse dy vëllezërit më të vjetër tek ajo legjendë, i krahasojmë me politikanët dhe hajdutët që sot gëzojnë pushtet pikërisht në sajë të sakrificave që bënë njerëzit e sinqertë. Por me këtë rast vetë koncepti i luftës është plotësisht i gabuar. Lufta zhvillohet mes dy grupeve, ku secili tenton që të mposhtë tjetrin dhe jo të vrasë veten. Aleksandri i Madh nuk ishte i gatshëm që të japë jetën për gjithë ato troje që pushtoi, por ishte i gatshëm të vrasë armikun; ta mposhtë atë. Kastrioti nuk u vra për Shqipëri; ai, për Shqipëri vrau turqit, andaj edhe kemi një periudhë 25 vjeçare përplot me fitore të shqiptarëve kundër turkut. Njeriu shkon në luftë për të vrarë armikun e jo veten; nëse vritesh, atëherë kjo duhet të ndodhë rastësisht pse fati ka dashur ashtu, ose pse nuk ke pasur rrugëdalje tjetër si p.sh. tek Oso Kuka, por nuk duhet të ndodhë nga frymëzimi i gabuar se duhet dhënë jeta. Çdo veprim duhet të jetë ose i mirë, ose i keq. Nëse të japësh jetën për atdhe është veprim i mirë, atëherë të ngritemi o burra të vdesim që të gjithë e t'ia lëmë Shqipërinë serbit e grekut?! Vetë vargjet që citova më sipër, nuk janë vargje kushtrimi, por janë vargje që thërrasin vdekje, humbje dhe dobësi. Mendësia e tillë ishte krijuar që në kohën e Rilindjes por ishte vetëm një metaforë. Ndërkaq tek ne u keqpërdor nga qarqet pacifiste të viteve të '90, për të bërë një tru-shpërlarje të popullit, për ta larguar atë nga fryma luftarake. Derisa ne japim jetën për Shqipëri, të tjerët bëjnë këpucë me zorrët tona, derisa ne japim jetën për Kosovë, të tjerët na dëbojnë përtej Bjeshkëve të Namuna. Siç e kemi parë serbët e grekët frymëzohen duke ëndërruar se ç'do të bëjnë me gjymtyrët tona, kurse ne frymëzohemi duke ëndërruar se si do t'i humbim ato gjymtyrë. Dhe rezultati është i dukshëm: Shqipëria duket si një kafshatë mëngjesi pranë Greqisë së madhe, ndërsa Kosova ende vazhdon të jetë e shtypur, edhepse mjaft njerëz vazhdojnë të japin jetën për të.