Dështimi i Evropës në Ballkan - nga Eduard Xhozef

mesdimr · 19.5.2009, 18:15

Një shkrim që tregon gjendjen në rajon me syrin e jashtëm. Shërben për të kuptuar si shihen popullatat në nivel diplomatik dhe natyrisht rolin e BE-së si organizatë disfunksionale të tipit ta-kemi-mirë-me-të-gjithë. Gjithashtu paraqet dhe lëvizjet e palës serbe në Bosnje (për çka u përpoqën dhe po përpiqen t'i bëjnë dhe në shtetin tonë të Veriut):

Citim:

Dështimi i Evropës në Ballkan

Ka diçka që nuk shkon me vizitën e Xho Bajdenit në Ballkan javën e ardhshme dhe problemi nuk është aspak tek ai vetë. Pak amerikanë e kuptojnë rajonin ashtu si Bajdeni, i cili pati guximin ta quajë sy për sy "kriminel lufte" ish-diktatorin serb, Sllobodan Millosheviçin. Problemi qëndron në faktin se ende nëntë vjet pas rënies së Millosheviçit, një dhjetëvjeçar pas ndërhyrjes së NATO-s në Shqipëri të Veriut dhe 14 vjet pas vendosmërisë së diplomacisë amerikane t'i japë fund luftës në Bosnjë, sërish nevojitet një vizitë e zv/presidentit të Shteteve të Bashkuara.

Për fat të keq, vizita e Bajdenit në Serbi, Shqipëri të Veriut dhe veçanërisht në Bosnje, është më se e nevojshme. Arsyeja është e thjeshtë: Evropa ende nuk është e gatshme të zgjidhë problemet e veta të sigurisë. Brukseli është moskokëçarës, në rastin më të mirë, dhe i ndarë, në rastin më të keq, për sa i përket çështjeve të ngutshme në Ballkan. Pesë shtete të BE-së ende nuk e njohin Shqipërinë e Veriut. Bashkimi Evropian nuk ka asnjë politikë të qëndrueshme rreth Bosnjes, duke lënë kështu Uashingtonin të ndërhyjë vazhdimisht për hapat që duhen marrë për të futur këtë shtet në BE.

Udhëheqja e SHBA-së në rajon mbetet kështu detyrimisht e domosdoshme. Për fat të mirë është dhe e mirëpritur. Bajdeni do të ketë një pritje të ngrohtë në të tre vendet, duke përfshirë këtu dhe udhëheqësit serbë të cilët presin me padurim të hapin një kapitull të ri në marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara.

Por sfidat që do të hasë Bajdeni janë serioze dhe të ndërlikuara. Më e ngutshmja është Bosnja, një vend dasitë kombëtare të dokohshme të të cilit shpërfillin haptas një prej përpjekjeve më intensive, shumëpalëshe kombndërtuese që janë kryer ndonjëherë. Vitin e kaluar, për herë të parë që pas përfundimit të luftës, në Sarajevë mbretëronte frika e një konflikti të ri. Edhe nëse palët nuk i drejtohen më armëve, Bosnja sërish mbetet në rrezik stagnacioni të përhershëm, një skenar tepër i mundshëm i cili do të vinte në rrezik investimin thelbësor amerikan dhe interesat e vazhdueshme amerikane në Bosnje. Në fjalët e një ish-zyrtari të vjetër të Bosnjes, pa një reformë të menjëhershme shteti do të shndërrohet në një "koloni ekonomike" të fqinjëve, duke ofruar punë të lirë krahu me ekonominë e vet të zhvlerësuar. Në vend të një anëtari të pashmangshëm të BE-së, Bosnja do të mbetet një vend jo i ndarë, disfunksional dhe jo i mirëpritur, me një shumicë të hidhëruar boshnjake (myslimane), një entitet serb të irrituar e gjithnjë e më në mbrojtje dhe një popullatë kroate në ankth e në rrezik ekzistencial.

Përkundër administratës së mëparshme, kjo e Obamës është pajtuar me nevojën e marrjes në dorë të gjendjes në Bosnje. Të tre palët ende shikojnë nga Uashingtoni për udhëheqje. Çështja është: Sa munden Shtetet e Bashkuara të zgjerojnë ndikimin e tyre përpara se t'i lëshojnë BE-së kontrollin e plotë për mbikëqyrjen ndërkombëtare të vendit? Këtu dalin dy mundësi. E para është që Bosnja të çohet në zgjedhjet e 2010-ës pa shmangje të mëtejshme. Por Shtetet e Bashkuara do të hasin në vazhdim problemin se çfarë do të bëhet me Bosnjen pasi gjërat t'i marrë në dorë Brukseli dhe ndikimi amerikan të bjerë. Gjasat janë të ulëta që me zgjedhjet e vitit të ardhshëm vendi (të dhjetat për vendin) të krijohet klasa e moderuar apo të ndryshojnë marrëdhëniet mes serbëve, kroatëve dhe boshnjakëve. Pasi vendi të hyjë në ciklin zgjedhor në fillim të 2010, politika sërish do të sillet rreth mbrojtjes së interesave të ngushta kombëtare, duke asgjësuar çdo mundësi për dialog konstruktiv. Uashingtoni përballet kështu me rrezikun e mënjanimit nga skena ndërsa Bosnja do të dobësohet nën kujdestarinë e padobishme evropiane.

Mundësia e dytë dhe më e mirë është që të zgjidhet përfundimisht problemi themelor në Bosnje: marrëdhënia e pazgjidhur e Republikës Serbe (RS), entitetit serb që doli nga lufta, dhe shtetit qendror që serbët e shohin si "të dominuar nga myslimanët". Kjo do të thotë që të hapet dera për ndryshime themelore në kushtetutë, diçka që serbët nuk duan të ndërmarrin. Ata e kuptojnë se çdo lëvizje për të fuqizuar qeverinë qendrore do të dobësojë detyrimisht Republikën Serbe. Sjellja e këtyre dy palëve, serbëve nga njëra anë dhe boshnjakëve e kroatëve nga ana tjetër, në tryezën e negociimit konkret të kushtetutës paraqesin nevojën e një faktori lojë-ndryshues, e diçkaje që do të shpërblejë bashkëpunimin dhe do të ndëshkojë papajtueshmërinë.

Ky faktor lojë-ndryshues është anëtarësimi i përshpejtuar në NATO. Tradicionalisht ashtu si dhe në Balltik, NATO ofron mbrojtjen përfundimtare ndaj kërcënimeve të jashtme dhe në shtete të ndara ballkanike si Bosnja (dhe IRJM), NATO përfaqëson garancinë e kohezionit të brendshëm. Kjo është e rëndësishme si për serbët që kanë për synim kryesor ruajtjen e entitetit të tyre, ashtu dhe për boshnjakët, synimi i të cilëve së bashku me kroatët është të ruajnë integritetin e shtetit. Pra shkurtimisht, anëtarësimi në NATO dhe e mbron Republikës Serbe dhe e ndalon që të shkëputet prej Bosnjes. Në vend që "të presin për raundin tjetër" (të luftimeve, negociimit apo përpjekjes për shkëputje), palët do të vijojnë aty e tutje në plan përhershmërie. Në fjalët e kreut të një partie në zë në Bosnje "Anëtarësimi në NATO e heq frikën nga ekuacioni". Dhe duke bërë këtë gjë, gjasat për të arritur në kompromis për çështjet e vështira kushtetuese do të rriten në mënyrë rrënjësore.

Përkundër anëtarësimit në BE, hyrja në NATO është diçka që Bosnja mund ta arrijë në mandatin e ardhshëm, madje që me mbledhjen e radhës të Aleancës, në fund të 2010-ës, nëse i jepet mbështetje intensive. Për të qenë të sigurt, as plani i anëtarësimit dhe as anëtarësimi i plotë nuk do të ofrohen "falas", palët në Bosnje duhet të bëjnë secila detyrën e vet, duke përfshirë këtu dhe reformimin e kushtetutës, e cila i ka bllokuar palët në një marrëdhënie paralizuese pa asnjë arritje. Vetëm premtimi i prekshëm i një anëtarësimi me datë të paracaktuar do t'i bëjë të shkojnë drejt kompromisit dhe jo "hapja" e vagullt "e dyerve" lënë shpresës dhe gjasave.

(...)

http://www.foreignpolicy.com/story/c...?story_id=4927

qiellikalter · 20.5.2009, 16:38

Më shumë sesa për Bosnjën, do e shihja këtë politikë në planin e Shqipërisë së Veriut. Mendoj se as një futje e mundshme e saj në NATO, s'mund të zgjidhë problemet që janë krijuar në shtetin "multietnik" nën përkujdesjen e drejtpërdrejtë të ndërkombëtarëve.

21.5.2009, 13:14

Citim:

Politika e BE-së në relacionin e degjeneruar kolonizator
Teki DËRVISHI

Në deklaratën e fundit injoruese tipike arriviste evropiançe, Oli Ren (komisionari “për zgjerim”) thotë se “BE-ja do t’i rregullojë çështjet e saj të brendshme” duke i urdhëruar SHBA-të që edhe ato t’i rregullojnë çështjet e tyre të brendshme! Që do të thotë - të mos përzihen më në Kosovë!

Çështja “brenda” nuk prejudikuaka “çështje zgjerimi” të jashtme, sepse hë për hë Evropa paska probleme “brenda”. Çështje e jashtme, apo e brendshme, është patronazhi politik që ka vënë BE-në në Kosovë, nën komandën e OKB-së?!? Oli Reni do t’i rregullojë “çështjet e brendshme” të BE-së dhe kjo na gëzon pa masë, sidomos nëse BE-ja rregullon “çështjet” me Irlandën dhe Kushtetutën. Por a është edhe Kosova “çështje e brendshme” e BE-së, apo ende ka mbetur çështje e OKB, ose “pjesë aziatike” e Evropës, që veç SHBA-të nuk u dashka të merren me Kosovën, por me “çështjet e tyre të brendshme”? Duhet pyetur Kermabon dhe Piter Fejtin si pashallarë të Kosovës, çka mendojnë këta zotërinj për çështjen e feudit të tyre që quhet Kosovë!

BE-ja nuk do "zgjerim" të shqiptarëve, por do “zgjerim” në Kosovë. (Në zyrën e komisionarit “për zgjerim”) BE planifikon integrime me Serbinë “paqësore” “demokratike” “kulturore”, me Serbinë që ka një “popull qiellor” pikërisht evropian, që ka trashëgimi eshtrash shenjtëroresh gjithandej nëpër vendet “aziatike”, pos që nuk ka “eshtra” veç në Beograd dhe Bruksel. A nuk e ditka BE-ja që Humanizmin dhe Renesancën e “e huazoi” nga gjeografia “aziate” heleno-ilire mediterane, por po na shet mend me elitën e përhirtë të “akademizmit” arrivist, duke harrur se janë tradicionalisht epigon të kulturës së Ballkanit Antik. Për ne nga jashtë Evropës, sipas Olit (jo Stenlit) “ende nuk ka ndonjë konfirmim të saktë dhe gjithçka do të varet nga raporti vlerësues i Komisionit Evropian për plotësimin e kushteve” që lyp BE-ja si leje për t’u “futur” në gjirin e saj të ngrohtë. Kush ka lypur integrim me Evropën? Politikanët, populli nuk ka kërkuar integrime, por liri!

Standardet para statusit që i ka plotësuar Kosova - nuk mjaftojnë as për Serbinë, e lëre më për Evropën, sepse përveç standardeve - Evropa kërkon edhe do “kushte” prej nesh “që të na përqafojë” siç i ka përqafuar hebrenjtë (në Luftën e Dytë!!!). Edhe 100 vjet robëri do të na mbetet të plotësojmë kushte. Evropa sillet me shqiptarët si me lypsarë që luten të integrohen në BE, e hiç “nuk e ditka” Oli Reni se lypsarë janë komplet oligarkia majtiste (dhe konvertite djathtiste) e politikanëve postdiktatorialë, se jo populli shqiptar. Populli shqiptar e njeh Evropën! Akademia dhe Kombi Shqiptar e njohin historinë, dhe e kanë të qartë pjesëmarrjen e Evropës në copëtimin e territorit etnik-shtetëror të Shqipërisë, gjithmonë në krah të rusëve dhe osmanlinjve. Shqiptarët po vuajnë robërinë qe 100 vjet për shkak të koncesioneve të Evropës. Miliona viktima. Kush është fajtor pse ne sot ende jetojmë në geto? Prandaj qe 25 vjet në kontinuitet shqiptarët nuk kanë kërkuar nga Evropa as ndihmë politike, e le më të integrohet me të. Historia ka dëshmuar se shqiptarët nuk mund të kenë ardhmëri në një bashkësi (BE) ku Serbia konsiderohet shtet demokratik, e jo shtet terrorist, siç është historikisht. Pse të mos e themi haptas: Shqiptarët janë proamerikanë, e jo proevropianë! Më shumë e duam Amerikën sesa edhe Shqipërinë! Se pa Amerikë nuk ka Shqipëri! Para lufte kemi kërkuar ndihmën e ShBA-ve, historikisht na kanë shtetformuar ShBA-të, kurse Evropa historikisht na ka coptuar territoret për interesa të Rusisë.

Po pse nuk po i ngutet BE-së të merret me çështje të jashtme (ku hyn edhe “zgjerimi” i saj) në relacion me shqiptarët? Sepse Evropa tashmë është jo vetëm prezente në Kosovë, por ajo e qeveris Kosovën nën mandatin e UNMIK-ut, Këshillit të Sigurimit. Evropa në Kosovë nuk është Evropë, por është OKB. Pra Evropa me ndihmën e OKB-së zgjerohet në Kosovë, por shqiptarët e Ballkanit ende nuk mund të zgjerohen në Evropë, të fitojnë “libero” pasaporta, se BE-ja ende i konsideron “popull i ndaluar”, i vendosur në “Geto Nr. 1244”. Ne nuk plotësojmë kushte për Evropën krahasuar me popullin “e përvuajtur” “hyjnor” serb, të cilin Evropa diqysh duhet ta shpërblejë për Dasmën e Srebrenicës. Harrova se tash Serbia është demokratizuar klerikalisht, ende vazhdon fushatë kryqëzatore në mbrojtje të trashëgimisë kulturore evropiane.

Kush ia ndalon BE-së të thotë se ne ende nuk kemi “kushte” të bashkohemi me të, kur oligarkia politike shqiptare nuk konstaton faktin se BE në emër të OKB-së konservon në Kosovë “status quo 1244” sipas projeksionit të Rusisë në KS. Shqiptarët nuk duhet t’i presin politikanët gro-majtistë, dhe shoqëritë civile (jo kombëtare), por duhet që si gjatë 25 vjetëve (para luftës së fundit) të kërkojnë ndihmë ekskluzivisht nga ShBA-të.

http://www.botasot.info/?gjuha=0&category=20&id=17003

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar

20.5.2009, 16:38	#2
qiellikalter	Më shumë sesa për Bosnjën, do e shihja këtë politikë në planin e Shqipërisë së Veriut. Mendoj se as një futje e mundshme e saj në NATO, s'mund të zgjidhë problemet që janë krijuar në shtetin "multietnik" nën përkujdesjen e drejtpërdrejtë të ndërkombëtarëve.