Letargjia shqiptare

mesdimr · 4.8.2009, 00:20

Citim:

Cinizmi që zhvlerëson iluzionet e rrejshme
Qemal Velija

Në një pikëpamje ne, shqiptarët, përsëri duhet tu jemi "mirënjohës" fqinjëve tanë grekë e sllavë, megjithëse tradicionalisht e aktualisht ata janë treguar agresivë, armiqësorë, përvehtësues e dëmshkaktues të mëdhenj ndaj nesh. Kjo "mirënjohje" duhet tu kushtohet për shkak të cinizmit, arrogancës, sjelljes barbare, fobisë (apo frikës!) prej nesh, qëndrime konseguente nga ana e tyre, që normalisht duhet të na kthjellojnë vështrimin, mendimin e vetëdijen, për tu shkëputur nga iluzionet e rrejshme për ndryshim klime ballkanike.

Fatmirësisht fqinjët i kemi gjaknxehtë, gjë që mundëson shprehjen haptas të ndjenjave dhe obsesioneve, apo më tej synimeve e strategjive antishqiptare, duke i nxjerrë me përdhunë shqiptarët nga ajo gjendje asfiksie ku e ka hedhur politika dhe propaganda mashtruese që, prej mëse një dekade e gjysëm, kërkon të fashisë vetëdijen, dinjitetin, interesat, aspiratën kombëtare.

Dhe kjo gjaknxehtësi dhe refrektarizëm nga ana e fqinjëve, koha-kohës gris atë mjegullnajë në të cilën nanuriset mendësia e përpunuar keqas e shoqërisë shqiptare, për gjoja frymë të re marrëdhëniesh ballkanike, për kohë të reja "vëllazërimesh" e integrimesh, - mendësi që i ka sjellë një dëm të konsiderueshëm asaj, jo vetëm duke vonuar në kohë realizimin e aspiratës së përhershme kombëtare, por njëkohësisht ka dëmtuar edhe strukturën ekzistente, sidomos në shtetin politik, (me efekt jo të paktë edhe në realitetet e tjera kombëtare jashtë tij).

Pa ndjerë gërryerjen e përditshme që pëson prej diversionit të gjithkahshëm, gangrenën që ka zënë politikën, ekonominë, financat, ushtrinë, arsimin, kulturën, - pikërisht nga ato shprehje të hapura e flagrante të cinizmit, arrogancës, fobisë e pabesisë së fqinjëve, shpërthen reagimi vajtues (që nuk shkon fatkeqësisht më tepër se kaq) i shqiptarëve, të cilët kujtohen se "thika po iu prek në asht". Dhe ky reagim, pavarësisht se është thjeshtë një pasojë, e për më tepër spontan e i përkohshëm, tregon se nënvetëdija është e paprekur tek ata, çka jep shpresë se mund të ringjallet në një kohë të volitshme edhe vetëdija....

E keqja në këtë rast është se, mbas çdo reagimi të tillë shpresëdhënës, ndërhyn me të shpejtë politika dhe propaganda mbytëse, me narkozën mendjetopitëse, që i rikthen përsëri në nanuritjen e iluzioneve të rrejshme për "integrimin e pakthyeshëm të popujve ballkanikë". Dhe ky përpunim narkotik i mendësisë mund të lexohet qartë edhe në mënyrën e reagimit dhe sipërfaqësinë e tij, pa mundur ti shkohet analizës së fakteve në thelbin e vërtetë të tyre.

Kjo mënyrë reagimi duket se është instinktive, për shkak të ngacmimit violent apo të goditjes trashanike e arrogante, dhe jo si rrjedhojë e reflektimit racional e organik. Për të ilustruar çka thamë deri më tash, do ti referohemi disa zhvillimeve permanente që kulmojnë koha më kohë me protagonizëm të dukshëm dhe ngacmojnë vetëdijen shqiptare (por vetëm vetëdijen, thamë, e jo edhe veprimin e organizuar kombëtarisht).

1. Precedenti "Himarë", "zona minoritare", dhe "historia ndryshe"

Himara ka qënë gjithherët (të paktën në mënyrë ekspozante, qysh në kohën e Zografove, Spiro e Petro Milove të fillim shekullit) objektivi i avancuar strategjik i politikës greke për shtrirjen e vorioepirizmit në territorin e shtetit politik shqiptar. Dhe në drejtim të këtij objektivi, me përpjekjet për ta paraqitur dhe për ta njohur si "zonë minoriteti", është punuar mjaft, sidomos përgjatë dekadës së fundit, të karakterizuar nga një udhëheqje politike kaotike e kapitullante, për të mos thënë më shkoqur të shitur së jashtëmi. Janë vërejtur haptas të veprojnë edhe në këtë zonë (ashtu si në zona të tjera të Jugut) mekanizma diversionistë që synojnë të neutralizojnë vetëdijen shqiptare në banorët e kësaj treve, nëpërmjet lidhjes së interesave ekonomike, sociale, arsimore, e deri kulturore, me shtetin dhe shoqërinë greke.

Ndërkohë që institucionet e shtetit shqiptar, në mënyrë të pafalshme, kanë krijuar kushte të favorshme për veprimin grek, jo vetëm duke e lejuar, por edhe duke hequr dorë faktikisht nga interesimi për këtë pjesë organike të tij. (Sa për kujtesë, pa folur për detyrimin investues, punësues, etj., mund të përmendim harresën dhe mospërfilljen e qëllimshme deri edhe për përforcues televizivë të stacioneve shqiptare, duke i lënë himariotët të ushqehen vetëm me stacionet greke, si për të përmbushur përpunimin shpirtëror për helenizimin e tyre.

Apo duhet të kujtojmë më tej, rastin e anijes greke "fantazëm" që rrënonte plazhin e Himarës, ndërsa organet e shtetit shqiptar nuk u ndjenë të vepronin, si të bëhej fjalë për një territor jashtë juridiksionit të tij, gjë që i detyroi himariotët e shkretë, të tradhëtuar nga shteti i tyre shqiptar, të ngriheshin vullnetarisht me armë "si në kohë të Turqisë", për tu mbrojtur nga agresioni dhe nga piratëria shtetërore greke).

Në këto kushte, politika greke e gjeti të volitshme të ndërhynte me vendosmëri për realizimin e synimeve të veta, me rastin e zgjedhjeve të vitit 2000, 2001, 2003 (padyshim, edhe në zgjedhjet e pritshme parlamentare të 2005), deri në akte flagrante të grupeve diversioniste (pasi nuk mund të quhen ndryshe grupet e deputetëve grekë, gazetarëve grekë apo emisarëve të tjerë, që dhunojnë procesin zgjedhor), gjë që shkaktoi edhe reagimin spontan të opinionit publik shqiptar.

Detyrimisht edhe krahë të politikës e propagandës u detyruan të ndërmarrin sipërfaqësisht një fushatë "patriotike", medemek në mbrojtje të Himarës shqiptare. Themi sipërfaqësisht, pasi kjo politikë e kjo armatë mediatike qëndron mospërfillëse ndaj veprimtarisë këmbëngulëse e sistematike të politikës greke në këto anë, dhe pasi, me mbarimin e fushatave të "kashtës", grekët lihen të punojnë të qetë më tej dhe të pregatisin farsa të tjera që kulmojnë në zgjedhje të ardhshme.

Ky mosveprim dhe heshtje fajësuese e politikës dhe mjeteve të propagandës përsëri do të dalë zbuluar, mbas tentativës së suksesshme greke në projektimin e shtrirjes së "zonës minoritare" kohëve të fundit për zgjedhjet e 2005. Krahë të politikës u treguan të zellshëm për plotësimin e orekseve greke, dhe padyshim që do të fillojnë të "qajnë krokodilçe" kur grekët cinikë dhe arrogantë do t'ua grisin ndër sy perdet e mirëkuptimit. Atëhere sigurisht do të kemi ndonjë fushatë tjetër "patriotike" për të mbrojtur atë çka dhanë me vullnetin e tyre mercenar politikanët e kobshëm të shtetit politik shqiptar.

"Zona minoritare" e hartuar tashmë në skemat zgjedhore afron me Himarën e sipërthënë, duke krijuar kështu një avancim të dukshëm të strategjisë greke për çarjen e njësisë shtetërore shqiptare. Siguria dhe cinizmi me të cilën punon partia greke (e jashtëligjshme në bazë të kushtetutës së RSH) me emrin PBDNJ në terrenin shqiptar, është një dëshmi tjetër e kapitullimit të politikës shqiptare përballë agresionit grek në funksion të strategjisë së shprehur pak vite më parë nga eksponenti Papandreu se "po punojmë për helenizimin e Shqipërisë".

Një aspekt tjetër, që ka ngjallur reagime të përvajshme (kurrsesi të vrullshme dhe aktive) është diversioni që po kryhet në kujtesën historike të shqiptarëve të ardhshëm, gjë për të cilën kemi shkruar më parë po në gazetën "Atdheu".

Shkrimi i historisë shqiptare sipas orekseve greke mund të jetë një shenjë mjaft dalluese se deri në ç'pikë ka shkuar kolonizimi grek mbi shtetin politik (apo hipotetik?!) të shqiptarëve, mbasi vetëm në kushtet e kolonizimit mund të ndërhyhet në sistemin arsimoro-edukativ.

Në të gjitha rastet, reagimi ka qënë spontan, si ai i vlonjatëve që kërkonin të vinin në vend nderin e flamurit shqiptar të shkelur në Himarë, si zërat kundër "zonës minoritare" apo edhe prononcimet e vakëta mediatike për diversionin mbi tekstet e historisë në sistemin arsimor. "Debatet" e stisura e të shtira mediatike, në çdo rast, kanë qënë më tepër për pozimin e disa individëve "mediatikë" sesa për ti hyrë në thelb çështjeve kardinale që duhet të jenë në qendër të vëmendjes së opinionit puublik, të politikës e të mekanizmave të tjerë shoqërorë, deri në veprimin aktiv të neutralizimit përfundimtar të tyre.

Vetë fakti se askush nuk e përmend më Himarën dhe atë çka mund të ndodhë atje në zgjedhjet e pritshme, do të thotë se reagimet janë vetëm "kruajtje nga pickimi", ndërkohë që objektivat grekë përparojnë dita-ditës dhe do të shohim se, tashmë që arritën edhe "zonën minoritare" për zgjedhjet parlamentare të 2005, nuk do të përmbajnë dot ngazëllimin e furinë barbare, por do të shpalosin cinizmin dhe arrogancën më tepër se kurrë.

Duke iu kujtuar shqiptarëve edhe njëherë mjerimin ku kanë rënë dhe pafuqinë e tyre për të vepruar organikisht për interesat dhe qënësinë e tyre kombëtare e shtetërore. "Këngët patriotike" me iso apo çifteli, që nisin sa herë prek "thika në asht", nuk bëhen aspak pengesë për operacionet agresive greke dhe mekanizmat diversivë që veprojnë në gjirin e shoqërisë shqiptare.

2. Vrasjet terroriste në kufi dhe "betejat" për flamurin

Grekët janë mjaft konseguentë në qëndrimet dhe armiqësinë e tyre të shpërfaqur ndaj shqiptarëve. Pavarësisht tullumbaceve rozë që lëshon politika për të mashtruar shqiptarët, medemek se "marrëdhëniet e shkëlqyera" politike mes dy palëve kanë ndikuar edhe në zbutjen e tyre karshi hallexhinjve shqiptarë që marrin trajsen me bukë për të shkuar si hyzmeqarë tek ata, - realiteti i vrazhdë i ditaditshëm flet vetëm për një angazhim shtetëror grek me shëmbëlltyrë terroriste përkundër shqiptarëve.

Folëm për precedentin "Himarë" dhe për "zonën minoritare" e "historinë ndryshe", por "miqësia" greke ka edhe një pamje tjetër më të prekshme dhe që çjerr brutalisht çdolloj përpjekje mjerane për të folur për "atmosferë integruese" me grekët. Vrasjet në kufij (detarë apo tokësorë) janë kthyer tashmë në një normativë për palën greke.

Kujtojmë këtu rastin e fundmë të marinarëve shqiptarë, apo plagosjen e "trafikantëve" të ditëve të fundit në kufi, por pa harruar edhe djaloshin kuksian Vullnet Bytyçi, djemtë e gjymtuar elbasanas, banorët kufitarë të jugut që terrorizohen e grabiten prej forcave terroriste greke (me uniformë shtetërore), dhjetëra e qindra të tjerë të njohur e të panjohur djem nënash shqiptarë që janë bërë kurban i terrorizimit shtetëror grek, deri tek përdhunimet e djegiet me napalm apo edhe masakra mbi ushtarakët shqiptarë në Peshkëpi.

Në të gjitha rastet, ajo që duhet theksuar është karakteri spontan dhe i përciptë i reagimit ndaj kësaj praktike terroriste që ushtron shteti grek. Madje edhe jehona në media dhe në opinion duket se merr shtysë spontane nga ndonjë qark i palidhur me strukturën helmuese greke, që ngre zërin e vetmuar kundër këtij terrorizmi.

Këtu nuk bëhet fjalë më për incidente të rastësishme, për akte të veçuara, por për seri të pafundme të një "telenovele" të përgjakshme 15-vjeçare që luhet mbi kurriz të shqiptarëve të braktisur e të dënuar prej fatit (pse jo edhe prej vetvetes!), e cila ka marrë qindra jetë njerëzish, ka dëmtuar shëndetin e ardhmërinë e mjaft të tjerëve, ka grabitur gjakun dhe djersën e qindramijë shqiptarëve.

Ndërkohë që opinioni është tepër inert, i topitur, i papërfillshëm, madje herë-herë në mënyrë të pafalshme, edhe në mbrojtje justifikuese për palën greke dhe fobinë terroriste të saj (si në rastin e inskenimit të pengmarrjes së autobuzit në Athinë nga dy mjeranë të manipuluar shqiptarë). Pa folur më tej për politikën dhe mjetet e informimit e të propagandës, që janë edhe autorët dhe përpunuesit e këtij qëndrimi të përgjithshëm në shoqërinë shqiptare.

Në mënyrë djallëzore është ushtruar trysnia psikologjike për të rrënjosur këtë lloj qëndrimi nën justifikimin se "shteti grek po na mban me bukë djemtë dhe familjet tona, nuk mund të ngrihet zëri se grekët hakmerren duke përdorur "fshesën" famëkeqe, ose edhe se grekët nuk kanë faj pasi shqiptarët kanë bërë zullume të mëdha atje, madje janë mjaft të durueshëm!".

Më tej, është përdorur "terri informativ" për të mbuluar sa të jetë e mundur veprimtarinë terroriste greke, duke i minimizuar në opinion rastet, apo duke i paraqitur si sporadike dhe aksidentale. Ky lloj qëndrimi pastaj mvishet me atmosferën politike të bashkëpunimit, ndihmës, kreditimit, investimit, mbështetjes ndërkombëtare(!), që gjoja grekët jepkan për shtetin shqiptar. Dhe nuk thuhet (e nuk ka sesi të thuhet kur iu është zënë "koka me derë" prej flirteve e prostituimit politik, ekonomik e trafikues me grekët) as prej politikanëve e pushtetarëve, as prej mediave sunduese në treg e publik, -se ndihma, kreditimi, investimi janë pjesë e kolonizimit ekonomik të Shqipërisë, -se bashkëpunimi është mekanizmi varësues e diktues i politikës greke ndaj politikës shqiptare, -se mbështetja ndërkombëtare është fusha e minuar mbi të cilën duhet të ecë shteti shqiptar drejt marrëdhënieve ndërkombëtare. Apo më tej, se në mjaft sfera të jetës ekonomike, financiare, politike, kulturore, është ulur këmbëkryq mbi qafën e shqiptarëve Mafia greke e lulëzuar me mundin dhe pasurinë e shqiptarëve.

Ndërkohë që aktet e vazhdueshme terroriste mbi qytetarët e vobektë shqiptarë, keqtrajtimi në të gjitha pikë-kontaktet (ambasadë, doganë, polici, punëdhënës, mjedis publik), janë shprehje e hapur e ndjenjës dhe psikozës së përgjithshme antishqiptare të grekëve.

Ata bëjnë mirë që shfaqen në mënyrë kaq arrogante, cinike, e deri verbëri patologjike, pasi shërbejnë si këmbana alarmi për vetë shqiptarët, të cilët duhet ti thërrasin mendjes për të mbledhur veten shoqërisht e për ti dhënë përgjigjen e hakun e anasjelltë grekëve.

(vijon në numrin e ardhshëm)

"Atdheu", 13 mars 2005

mesdimr · 4.8.2009, 00:24

Citim:

(vijon nga numri i kaluar)

-Që shqiptarët kanë humbur "koordinatat" në mendësi e në vetëdije këtyre kohëve, e tregon edhe mënyra e reagimit ndaj "incidenteve" të kohamëkohshme me nxënësit shqiptarë që shkëlqejnë në licetë dhe shkollat e tjera të Greqisë dhe të cilët nuk lejohen të kryejnë ritin e mbajtjes së flamurit grek (edhe mbas kaq kohësh ndjekësve të mediave iu vjen ndërmend emri i nxënësit shqiptar Odise Cenaj aq i lakuar prej tyre, që nuk u la të mbante flamurin grek në liceun "Nea Mihaniona" në Selanik).

Në këto raste fobia greke është shpalosur me një egërsi të madhe duke nxjerrë mirëfilli të gjithë mllefin dhe cinizmin e vet, duke kundërshtuar që flamuri grek të mbahej nga shqiptarët.

Ndërkohë që në mjedisin shqiptar, e gjithë zemërata e reagimeve dhe komenteve mediatike e publike ishte në të njëjtin drejtim: "primitiviteti" i grekëve që shprehin fobinë ndaj fëmijëve shqiptarë dhe nuk i lënë të ngrenë flamurin grek në një ceremoni lokale!

I këtij mendimi, për ta ilustruar, ka qënë asokohe edhe shkrimtari Ismail Kadare që gjen rastin të shprehë edhe mirënjohjen e tij për botimin e librave të tij në Greqi (!), gjë që, sipas tij, është një shenjë se shumica e grekëve nuk mendon si banorët lokalë që shprehin fobinë e tyre në raste të këtilla! (Po sikur të mos i ishin botuar veprat?...).

Themi se shqiptarët kanë humbur "koordinatat" pasi ajo çka duhej të ngrihej në këto raste ishte mospërfillja dhe braktisja që i bën shteti shqiptar inteligjencës së ardhshme, duke i detyruar djemtë e vajzat e veta që, për hir të përfitimeve jetësore, të ngrenë flamuj grekë (apo dhe italianë, rumunë, sllavomaqedonë, etj.).

Ajo që duhej të ishte thelbi i jehonës dhe trajtimit publik në këto çështje (që nuk janë edhe kushedi se çfarë çështjesh për të marrë përmasa të tilla "shqetësuese") ka të bëjë me atë se çfarë fiton dhe çfarë humb në raste të tilla shoqëria shqiptare. Banorët e Selanikut, Athinës, Seresit apo kujtdo qyteti apo lokaliteti tjetër në Greqi, të cilët kundërshtojnë mbajtjen e flamurit grek nga nxënësit shqiptarë, duhen falenderuar për mësimin që i japin shqiptarëve në këto raste, mësim vetëdijësimi, që duhet ndjekur si shembull prej tyre.

Krenaria kombëtare, respekti për flamurin dhe simbole të tjera identifikuese, kanë vlerën e tyre të qënësishme dhe të patjetërsueshme edhe (ose më tepër) në ato vende të integruara në bashkësi si ajo e BE, kështuqë shqiptarët që po ëndërrojnë dita-ditës të integrohen, nuk kanë pse të bjerrin prej vetes simbolikën, interesat dhe aspiratën kombëtare, gjoja si pengesa për integrim (siç propagondon dhe orienton politika e publiçistika mercenare).

Shqetësim janë shprehjet që iu shkëputen nga goja nxënësve protagonistë nga mediat greke se "janë shqiptarë, por ndihen grekë", -shqetësim është humbja e rradhës e çdo talenti shqiptar, -shqetësim është edhe kërkesa e funksionarëve të lartë grekë për ti dhënë nënshtetësinë greke nxënësve shqiptarë që shkëlqejnë (ashtu si sportistëve Dhima, Shabani, Manjani, etj.), -shqetësim është edhe gjendja e mjerueshme e arsimit dhe mjedisit shqiptar që nuk i afron kushte dhe perspektiva rinisë shqiptare, -shqetësim janë ata qindra mijëra fëmijë shqiptarë që po humbin gjuhën, kulturën, vetëdijen shqiptare nëpër Greqi, Itali, etj.

Por, kurrfarë shqetësimi nuk duhet të përbëjë protesta e banorëve grekë lokalë (madje duhen respektuar e falenderuar për ndërgjegjen dhe kuptimin që kanë për vlerat dhe identitetin e tyre). Në fund të fundit, pse duhej të ngrejë një shqiptar flamurin grek?, apo më tej, pse ky zell e kjo dëshirë për të ngritur flamuj grekë?, a nuk iu mjaftoi shqiptarëve valëvitja e përçudshme e flamurit grek në Himarë prej mercenarëve grekofilë?

Dhe ajo që ka rëndësi është se ne, shqiptarëve, këto raste, duhet të na "kullojnë" mendjen për t'iu larguar iluzioneve dhe prirjeve tona të pafalshme për "vëllazërimin" me popujt e Ballkanit, grekë apo serbë qofshin, në kurriz edhe të identitetit, vlerave e interesave tona të qënësishme kombëtare. Këtë lloj "vëllazërimi" e kanë provuar mbi kurriz ata milionë arvanitas dhe çamë ortodoksë të fjetur kombëtarisht, e kanë provuar sanxhakasit e Novi Pazarit apo grupet e popullsisë shqiptare në Bosnjë-Hercegovinë, e kanë provuar shqiptarët ortodoksë të Maqedonisë apo Malit të Zi, -realitete që sot vetëm "nostalgjikët" nacionalistë i kujtojnë si potenciale të mundshme që në një kohë të volitshme edhe mund të rizgjohen apo rikthehen në identitetin e tyre shqiptar.

Sa për kujtesë, në këto raste mjaft shkrues e opinionistë i kanë karakterizuar këto sjellje të grekëve lokalë si "racizëm" grek ndaj shqiptarëve. Duhet luftuar me forcë ky koncept denigrues për shqiptarët, pasi ata nuk kategorizohen kurrsesi në racat inferiore, e për rrjedhojë nuk mund të ushtrohet mbi ta racizëm, kur ky term presupozon një "sistem ku afirmohet superioriteti i një race karshi një race tjetër" dhe që "pasqyrohet në politikat dhe praktikat e segregacionit racial".

Mund të thuhet se grekët janë ksenofobë për shkak të mendësisë së ngurtë, për shkak të instinkteve të trashëguara barbare, për shkak të edukimit ortodoks të tyre, për shkak të cmirës, urrejtjes apo frikës ndaj shqiptarëve. Por jo se ushtrojnë racizëm, kur nga pikëpamja racore shqiptarët ndoshta e kanë ata të drejtën të jenë të tillë karshi grekëve me vlera të diskutueshme (a keni parë tiparet e tyre të dyshimta aziatike, dhe se panoramën në mjedisin grek e rregullojnë më së shumti arvanitët e konsiderueshëm, vllehtë apo edhe rusët e bardhë, që popullojnë në përqindje të madhe Greqinë?).

Fobia, në raste të tilla, mund të lindë edhe prej vobektësisë, prej dritëshkurtësisë apo edhe prej frikës së suprimimit. Në këtë prizëm duhet parë edhe qëndrimi antishqiptar i grekëve.

-Pavarësisht atmosferës "rozë" që solli këtyre ditëve vizita e kryeministrit Nano në Greqi dhe deklaratave pompoze që u pasqyruan në mediat e vobekta shqiptare, -nuk mund të fshihet nga kujtesa dhe të mos "gricë" indiferentizmin e shqiptarëve cinizmi dhe harbutëria verbane e ish-presidentit Stefanopullos, qoftë në rastin e vizitës sfiduese në Shqipëri, qoftë dhe në rastin e deklaratës në Bruksel se "tokat e vorioepirit janë ende të pushtuara".

Në çdo rast një deklaratë e tillë përkthehet edhe si një deklaratë lufte, pasi mund të shërbejë për mobilizim vullnetar të grekëve për të "çliruar tokat e pushtuara".

E pra, edhe në këtë rast reagimi shqiptar ishte tepër i mjerueshëm. Asnjë notë proteste, asnjë veprim aktiv diplomatik, asnjë qëndrim shtetëror i meritueshëm. Vetëm disa kuisje shtypi sa për të thënë se "Ai" e teproi me atë deklaratë, dhe se nuk kishte pse ta bënte në një kohë kur synimet greke, jo vetëm janë realizuar më së shumti në jugun e RSH, por edhe kanë tejkaluar objektivat. Kjo edhe me ndihmën (edhe heshtja është ndihmë!) e vetë mediave që shkojnë në unison me politikën (apo anti-politikën) shqiptare.

Por, siç thamë, grekët nuk mund të dalin prej mendësisë së tyre agresive, arrogante, barbare. Ndoshta është për tu kujtuar edhe rasti i dezertimit të trupave ushtarake shqiptare me komandant Spiro Moisiun gjatë luftës së dytë botërore, në rajonin juglindor, duke iu dhënë mundësi grekëve të përparojnë brenda territorit shqiptar.

Pra, megjithë shërbimin e madhe që iu bënë pikërisht trupat shqiptare, forcat greke hynë me furi dhe shpalosën etjen e tyre barbare mbi popullsinë civile shqiptare të atyre trevave, ashtu si në kohë të "grekut të parë" e të "grekut të dytë". Duhet thënë se grekët bëhen të arsyeshëm dhe nuk kafshojnë me tërbim vetëm kur iu vihet "mëgojza ndër dhëmbë", domethënë kur "dora që nuk kafshohet duhet puthur".

Përpara se shqiptarët të reagojnë mjerueshëm se përse grekët nuk i lënë nxënësit e shkëlqyer shqiptarë (që studiojnë greqisht jo vetëm në gjuhë por edhe në botëkuptim) të parakalojnë me flamurin grek, duhet të kujtohen para se të jetë vonë se mbi 70 mijë fëmijë shqiptarë në emigracionin në Greqi rrezikojnë të tjetërsohen në identitet, pasi mungon çfarëdolloj arsimimi në shqip.

Tentativave spekullative të disa shoqatave që përshkojnë lirisht korridorin Tiranë-Athinë, për gjoja hapjen e kurseve shqipe pranë ambasadës tonë në Greqi apo mësimit privat nëpër shtëpira, nuk iu duhet zënë shumë besë. Mund të qëllojë që fëmijët shqiptarë, prej këtyre emisarëve që kanë akses në ambasadën greke dhe në institucionet greke, të mësojnë edhe shqip se janë "vorioepirotë", dhe kjo padyshim do të ishte më e keqe sesa të mësojnë greqisht se janë shqiptarë!

Një proces diabolik ka tash 15 vjet që ka nisur, procesi i helenizimit të shqiptarëve, sipas gojës së vetë diplomatëve e politikanëve grekë. Në këtë proces duhet vështruar edhe fati i atyre fëmijëve (apo edhe i prindërve të tyre) emigrantë që, në një kohë të ardhshme mund të gdhihen edhe nënshtetas grekë, nëpërmjet natyralizimit të tyre atje.

Kjo do të ishte një humbje tjetër e madhe e rradhës prej popullsisë kombëtare shqiptare. Ndërrimi i emrave, pagëzimet nëpër kisha, arsimimi grek (në gjuhë e mendësi), krenaria për të mbajtur flamurin grek nëpër ceremoni, pensionet e "ëmbla" masive këtu dhe atje në shkëmbim të firmës se janë "vorioepirotë", të pasuara edhe nga nënshtetësitë që nuk do të vonojnë, - janë edhe më të dhimbshme, më të kobshme, më ogurzeza, edhe se vetë viti 1997, edhe se vetë grabitja e parave të shqiptarëve prej "Vavilisit" ( e fus ndër thonjza emrin e tij pasi ai nuk duhet konsideruar si një person i vetëm por si një mekanizëm i tërë rrënues që veproi mbi shqiptarët syleshë. Pse jo edhe si një mekanizëm perfid i shtetit grek në kuadër të zhbërjes së shtetit politik shqiptar.

Politika shtetërore greke nuk ka mënuar të përdorë gjithfarë instrumentësh, deri dhe terroristë, për realizimin e strategjive të saj permanente të një "megalloide-manie" helene).

Qëndrime infantile si ai i ish-presidentit Mejdani që, pas vizitës në Greqi, pat deklaruar se "arsimimi shqip i fëmijëve shqiptarë emigrantë është detyrë dhe në interes të shtetit grek", -marrëveshje si ajo e teksteve të historisë, firmosur në kohën e ish-kryeministrit Meta, me protagonizmin e Paskal Milos (prapë një Milo, ashtu si në kohën e Zografosit, apo Himarës "greke" të dekadës së dytë të shekullit njëzet!), -favorizimet e një pjese të opozitës për lëvizjet greke në Himarë e në zona të tjera të strategjisë greke, superpozimet zellante të saj për t'ia kaluar edhe socialistëve në progreqizmën e tyre, -apo edhe tymnaja rozë si ajo e vizitës së kryeministrit aktual Nano në Greqi, - dëshmojnë qartë se shqiptarët kanë nevojën e një riorganizimi kombëtarisht për ti bërë ballë së keqes, pasi nga politika aktuale që kanë vënë në krye nuk duhet të shpresojnë më.

Dhe në vend të nanurisemi në letargjinë që na ka zënë prej turrullosjes së propagandës asfiksuese, duke reaguar "përtueshëm" vetëm kur mekanizmi grek bëhet tepër sfidues e harbut, ne shqiptarët duhet të ndërrojmë së pari mendësi, duhet të kthehemi drejt vetvehtes dhe të ruajmë çdo pjesë të organizmit tonë kombëtar me xhelozi dhe vetmohim.

Nuk duhet të na shqetësojë fobia greke, përkundrazi ajo duhet të na sjellë në vehte, që fëmijët shqiptarë të kenë mundësi jo vetëm të ngrenë të pakushtëzuar flamurin shqiptar në raste ceremonish, por edhe të rrënjosin vetëdijen se janë shqiptarë. Flamurin grek le ta ngrenë grekët e të mos na hajë meraku që të paktën në raste të tilla nuk na lënë të bëhemi mercenarë...

Pra, në funksion të idesë së këtij shtjellimi duhet thënë se grekët me panoramën e përgjithshme të marrëdhënieve të gjithanshme shqiptaro-greke, në mënyrë të vazhdueshme, na kujtojnë ne shqiptarëve se, nuk duhet të përkundemi në iluzione dëmsjellëse se mund të ndërtojmë ndonjë kauzë të përbashkët ardhmërie ballkanike me grekët dhe se, duhet të fokusohemi më mirë dhe siç është e drejta dhe nevoja, në aspiratat tona, në interesat tona, pavarësisht pikë-kundërshtimeve e "armiqësisë" së natyrshme me ta.

Kjo vlen edhe për rastin e serbëve, për të cilët do të flasim në vijim.

(vijon numrin e ardhshëm)

"Atdheu", 20 mars 2005

mesdimr · 4.8.2009, 00:29

Citim:

(vijon nga numri i kaluar)

3.Kur "miqësia" kërkohet të ngrihet mbi gjakun

Ka një përpjekje në thelb mashtruese për të krijuar një opinion të përgjithshëm ndër shqiptarë se koha e "armiqësive" mes serbëve dhe shqiptarëve ka kaluar, dhe se tashmë duhen ngritur ura miqësie dhe bashkëpunimi me Serbinë pasmilosheviçiane.

Arrihet deri atje sa politikanë të ndryshëm shqiptarë vrapojnë të dalin si favoritë apo mbështetës të eksponentëve të rinj të Beogradit. Përshëndetet fitorja e Tadiçit, pritet ngrohtësisht Drashkoviçi, zhvillohen takime dhe vizita të ndërsjella Tiranë-Beograd me politikanë, ekspertë, biznesmenë, etj.

Iluzioni i "miqësisë" përhapet me përdhuni nga politika, media dhe shoqëria civile. Ndërkohë, serbët vetë janë tepër cinikë dhe nuk lënë rast pa dëshmuar se nuk janë të tillë, domethënë "miq me shqiptarët".

Atyre as ua ndjen për dëshirën e vobektë shqiptare për të harruar gjakun dhe për t'u përqafuar me serbët në kuadër të "demokratizimit dhe integrimit të rajonit". E vetmja strategji dhe praktikë politike e tyre është të "integrojnë" edhe njëherë Kosovën në suazën e shtetit të tyre (madje duke kafshuar edhe ndonjë pjesë tjetër mbi Drin të shtetit politik të shqiptarëve) dhe të largojnë sa të jetë e mundur "rrezikun" e një pavarësimi të detyrueshëm të Republikës së Kosovës.

Përkundër iluzionit "miqësor" të shqiptarëve, ngjarjet janë mjaft domethënëse.

- Mekanizmat serbë arrijnë të depërtojnë deri në Hagë për të ngritur një aktpadi për Komandantin Haradinaj (e quajmë të tillë pasi akuzat ngrihen në këtë cilësi, pra të komandatit e jo të kryeministrit) pikërisht në pragun e çeljes së bisedimeve për statusin e Kosovës.
- Tentohet të përsëritet një "mars 2004" që të përligjet argumenti serb se shqiptarët nuk e meritojnë një pavarësim.
- Organizohet atentati ndaj Rugovës.
- Bëhen përpjekje për të prishur skemën qeverisëse në Kosovë.
- Aktivizohen instrumentë si ministri i jashtëm Islami për njohjen zyrtare nga shteti shqiptar të juridiksionit serb mbi Kosovën.
- Më herët organizohet trazira e marsit 2004 ku fëmijët shqiptarë ndiqen me qen dhe detyrohen të mbyten në lumë. Faji iu faturohet përsëri shqiptarëve gjaknxehtë që nuk munden të ruajnë qetësinë as kur iu vriten fëmijët!
- Drashkoviçi iu heq maskat mashtruese takimeve integruese ballkanike si ai i Ohrit.
- Tadiçi vjen dhe provokon shqiptarët e Kosovës gjatë vizitës së tij atje.
- Më herët, Gjeneral Agim Çeku ndalohet në Slloveni me kërkesë të palës serbe që e penalizon atë për krime lufte.
- Kryepartiaku dhe ish-lider i UÇK-së, Hashim Thaçi, ndalohet në Hungari po me kërkesën serbe dhe po me të njëjtën ngarkesë.
- Parlamenti i sajesës Serbi-Mal i Zi në mënyrë shpërfillëse (apo duke përfituar prej qëndrimeve udhëkryqëse të faktorit ndërkombëtar?) e vendos Kosovën nën suazën kushtetuese të këtij entiteti shtetëror.
- Politika serbe me praktikat e saj nuk njeh institucionet legjitime të Kosovës.
- Mitrovica dhe enklavat serbe në Kosovë janë kthyer në një shesh manovrash për politikat diversioniste e separatiste serbe karshi këtij vendi.
- Pregatiten dhe hidhen, për turbullimin e imazhit dhe të problematikës thelbësore, manipulime të dendura mbi zhvillimet kriminale në kohën e konfliktit në Kosovë.
- Shpërfillen dhe shtypen të drejtat e shqiptarëve në Luginën e Preshevës.
- Manipulohet politika dhe propaganda ndërkombëtare për barazimin e palëve ndërluftuese në Kosovën e vitit 1999.
- Bëhen pazarllëqe në kurriz të shqiptarëve me pjesë dhe protagonistë të organizmave ndërkombëtarë, për mohimin e të drejtave legjitime natyrore të shqiptarëve.

E shumë e shumë drejtime të tjera që shpërfaqin në mënyrë të kthjelltë qëndrimin real serb, predispozitat antishqiptare të tyre, koherencën e strategjive politike përkundër shqiptarëve dhe prirjes për njësim e pavarësim kombëtar shqiptar në Ballkan.

Kjo pandryshueshmëri thelbësore e serbëve, pavarësisht kthesave taktike të detyruara nga rrethanat apo tërheqjeve mashtruese koniukturale në aparencë, - kjo arrogancë dhe ky karakter cinik ekspansiv i tyre, - kjo grisje e vellos iluzioniste për ndryshim atmosfere në marrëdhëniet ballkanike, - nxjerr zbuluar kahjen që politika shqiptare tenton ta paraqesë si "epoka e re pasmilosheviçiane në marrëdhëniet mes dy popujve dhe shteteve".

Tentativa për ta lustruar politikën "e re" serbe si demokratike e me vullnet të mirë bashkëpunimi mes palëve, për të paraqitur ekipin e ri (sa i ri është vallë, dhe sa prej tyre nuk kanë marrë pjesë direkt apo indirekt në zhvillimet genocidale në Kosovë?) si bashkëbisedues të vlershëm e me mendësi "bashkëkohore" që i kanë lënë mënjanë politikat e përhershme ekspansive e agresive serbe, -në të vërtetë është tentativë për të mbuluar veprimtarinë flirtuale të politikës e të politikanëve shqiptarë, të cilët me paskrupulozitet përmbysin raportin mes interesave e dinjitetit kombëtar dhe interesave meskine vetjake.

Apo më tej, mund të themi pa hezitim, për të mbuluar edhe detyrimin vetjak që mund të kenë disa prej tyre të rekrutuar që herët (apo edhe së voni) prej institucioneve përkatëse serbe (apo edhe ruse më tej?!).

E njëjta mund të thuhet pa fort dallim edhe për një pjesë të suitës politike shqiptare në Kosovë, e cila, o prej trysnisë eklipsuese të ndërkombëtarëve, o prej pafuqisë e paaftësisë, o për shkak të inferioritetit psikologjik, o edhe prej "blerjes" herët nga ana e serbëve, -pranon të luajë në skakierën e "shkrirjes së akujve" në mënyrë të njëanshme dhe me një vullnet për të ardhur keq, duke harruar, me dashje apo padashje, gjakun, pasuritë, trojet, dinjitetin, aspiratën kombëtare, të çuara dëm po prej atyre serbëve me të cilët bëhet tentativa për "t'u marrë vesh" dhe, më tej, për të bashkëpunuar si fqinjë (apo ndoshta përsëri edhe si padronë, në varësi të rrjedhave që do marrë situata në Ballkan?) e si partnerë në një integrim hipotetik të vendeve të Ballkanit Perëndimor (të cilin zoti Baleta e quan si "Jugosllavia e re - minus Slloveninë e plus Shqipërinë). Në këtë mënyrë, duke i bërë një shërbim të madh politikës serbe që ka nevojë të rehabilitohet moralisht në opinionin ndërkombëtar.

Veprimi serb edhe në këto kohë duket se shërben për t'i nxjerrë dashur pa dashur, shqiptarët nga sëmundja e harresës së shpejtë, duke i detyruar të reagojnë (edhe pse duket pa dëshirë e me keqardhje) njëlloj si reagohet nga një lëndim i befasishëm i plagës, domethënë spontanisht e pavetëdijësisht.

Flasim në këtë mënyrë, duke pasur parasysh dobësinë tonë, të shqiptarëve, për tu ulur nëpër tavolina bisedimesh e për të shtrënguar duar dialoguesish e "miqsh" edhe në kushtet e humbjes, të diskriminimit apo të miklimit mashtrues të sedrës karrieriste.

Dikush mund të vërejë dhe të "argumentojë" se "politika është politikë, dhe jo dinjitet e moral!". Po, por një politikë që harron apo shkel mbi gjakun, që cënon apo bjerr vetëdijen, që shet apo fal interesat madhore, që luan në favor të tjetrit e jo të shoqërisë që përfaqëson, që kapitullon ende pa filluar "dialogu" mes palëve, që ulet në tavolinë me kompleksin e inferioritetit e të humbjes së pashmangshme, -nuk mund të quhet më politikë e mirëfilltë e me mision legjitim, por mercenarizëm, vasalitet, e deri-deri edhe kurvërim.

Nëse justifikimi në majë të gjuhës për trysninë, udhëzimet, direktivat apo dhe dëshirat e faktorit ndërkombëtar, jepet pa "doganë", kjo shpreh edhe njëherë mendësinë e vjetruar dhe shërbëtore të atyre që gjoja bëjnë politikën shqiptare, dhe që për më tepër hiqen edhe si mjaft finokë e mendjendritur pasi duan ta kenë "grurë" me faktorin ndërkombëtar!

Në realitet, ata jetojnë ende nën eklipsin që iu ka lënë në tru "hija e rëndë dhe fjala e padiskutueshme" e të madhit Enver, e Byrosë, e Stalinit, Maos - për një palë, dhe "porosia, diktati apo dhuna e pamëshirshme" e vullnetit të Titos, UDB-as, Milosheviçit apo kushedi kujt tjetër për një palë tjetër.

Nëse faktori ndërkombëtar është diktues dhe urdhërues edhe jashtë vullnetit dhe interesave tona, atëhere i bie të jetë i barabartë me diktaturat e brendshme apo pushtuese që pësuam mbi kurriz, dhe në këto raste rruga e vetme e detyrueshme për të mbetur në lirinë, pavarësinë dhe dinjitetin tonë si komb shqiptar, është "o burra ti kundërvihemi dhe të shporrim diktaturën e re!".

Por, më së shumti, ky justifikim që jepet është për të mbuluar me një "forcë madhore" vetë vullnetin malinj dhe kapacitetin mjeran apo sharlatan të klasës (apo klaneve, apo klikave kuislinge) politike shqiptare.

Natyrshëm që edhe faktori ndërkombëtar, i cili djallëzisht jepet me një përfytyrim unik dhe jo si një faktor që përmbledh elementë dhe interesa më së shumti specifike të palëve që e përbëjnë, mund të këshillojë apo të diktojë, por duhet marrë në konsideratë edhe prej cilës palë të këtij "faktori" vijnë direktivat, pasi në të bëjnë pjesë edhe rusët, francezët, grekët, e të tjerë që janë të njohur për afeksionet dhe përkrahjet e gjithanshme dhe të gjithhershme që kanë pasur e kanë për serbët. Dhe nënshtrimi ndaj vullnetit të këtij lloj "faktori ndërkombëtar" nuk përbën politikë, por disfatë dhe tradhëti interesash.

Për më tepër, e pafalshme është që politika, në orvatjen për të justifikuar prirjen për tu "miqësuar" me serbët (e në raste analoge, edhe me grekët e sllavomaqedonët), bën të gjitha përpjekjet që, nëpërmjet propagandës e demagogjisë intensive mashtruese, të transplantojë të njëjtën frymë e mendësi "të vullnetit për miqësi" edhe në opinionin e përgjithshëm publik të shoqërisë shqiptare si në shtetin politik, ashtu edhe në njësitë e tjera shqiptare jashtë tij.

Dhe jo pak ia ka arritur përderisa edhe një pjesë e "klasës" së intelektualëve shqiptarë i bien fyellit me të njëjtin avaz, duke u bërë kështu bashkëpunëtorë e bashkëfajtorë me politikën, në krijimin e një imazhi mjeran, të vobektë e vetësakrifikues të shoqërisë kombëtare shqiptare, imazh që nuk sjell gjë tjetër përpos shpërfilljes, talljes, nëpërkëmbjes e në rastin "më të mirë" të mëshirës.

Fatmirësisht, siç thamë, që kemi fqinjë të tillë, të cilët nuk janë aspak inteligjentë, e për më tepër janë edhe harbutë, inatçinj të thekur e gjaknxehtë e nuk i maskojnë hiç qëllimet e praktikat e tyre konseguente antishqiptare, e për rrjedhojë nuk i lënë shqiptarët të shkojnë thellë në ëndrrën e tyre të miqësisë iluzionare.

Në parantezë, shpresojmë që të jepet qoftë edhe një shembull reciprociteti në qëndrime:

-qoftë duke shpërndarë mandat-arreste ndërkombëtare për liderë, politikanë, e ushtarakë serbë që kanë kryer krime monstruoze e masive mbi popullsinë civile të pafajshme në Kosovë, për llogari të institucioneve gjyqësore të Kosovës e Republikës së Shqipërisë,
-qoftë duke artikuluar (në të drejtën legjitime historike kombëtare) qëndrime politike e veprime praktike në drejtim të njësimit të shtetit shqiptar kombëtarisht,
-qoftë edhe duke ndalur apo arrestuar Nebojshën, Tadiçin, Koshtunicën apo Drashkoviçin kur shkelin hapësirën e Kosovës, si protagonistë të krimeve të vitit 1999 dhe si armiq të aspiratës së shqiptarëve.

Por, meqenëse fuqia dhe kompetencat e organeve të drejtësisë në Kosovë ende nuk janë në dorë të shqiptarëve, atëhere do të ishte në nderin (në të vërtetë duhet thënë detyrimin) e institucioneve të shtetit politik shqiptar të nxirrnin të tilla mandat-arreste, qoftë edhe për ata drejtues serbë që urdhëruan e ekzekutuan shkeljen e hapësirës sovrane të Republikës së Shqipërisë dhe "mbjelljen" e zonave kufitare me mina-surprizë prej të cilave kanë gjetur vdekjen apo janë gjymtuar me dhjetëra qytetarë shqiptarë, apo më tej për vrasjet që ndodhën gjatë kohës së konfliktit të vitit 1999.

(vijon në numrin e ardhshëm)

"Atdheu", 27 mars 2005

mesdimr · 4.8.2009, 00:33

Citim:

(vijon nga numri i kaluar)

4.Sllavomaqedonët "e urtësuar" nga forca

Në të njëjtën analogji mund të shprehemi edhe për distrofikët e hibridët sllavomaqedonë, të cilët edhe pse defiçitarë të pakrahasueshëm me ballkanasit e tjerë, përsëri luajnë me të njëjtat karakteristika si grekët e serbët.

Edhe ata prirjes shqiptare për t'u pajtuar, për t'u miqësuar, për t'u vëllazëruar, në kuadër të integrimeve të mëdha, në kuadër të këshillave të faktorit ndërkombëtar, në kuadër të ruajtjes së stabilitetit rajonal e të statuskuosë së kufijve, -i përgjigjen me të njëjtën arrogancë, cinizëm e akte flagrante me synim suprimimin e shqiptarëve si faktor i qenësishëm brenda-fyromas, e më tej rajonal.

Vullnetin altruist e vetëmohues të shqiptarëve ata e konsiderojnë me mospërfillje si një vullnet me të cilin mund të ruhet parësia e tyre në shtetin politik artificial dhe që shqiptarët të ruajnë pozicionin e rajasë pa të drejta identifikimi, apo barazimi.

Për këtë arsye, ata i pranojnë, të detyruar nga rrethanat dhe nga pafuqia përballë forcës shqiptare (kur vihet në lëvizje, ama!), tavolinat e bisedimeve në të cilat siç është karakteristikë, shqiptarët dalin përherë të humbur ose me fitore minimale.

Ndërsa vetë shqiptarët "dehen" dhe vazhdojnë gjatë të qëndrojnë nën atë delir, vetëm e vetëm se e quajnë veten të përfillshëm dhe të suksesshëm pse u ulën në tavolinë. Më tej, si të përçartur, fillojnë të mbajnë ligjërata për frymën e re, për mirëkuptimin, për integrimin, për paqen ndëretnike, për stabilitetin e rajonit, për zbutjen dhe paqëtimin e sllavëve, -derisa u vijnë "shuplakat" në fytyrë si për t'iu nxjerrë pijen.

E në këtë kontekst, nuk realizohen apo realizohen minimalisht disa prej kërkesave të shqiptarëve; ata nuk përfillen si të barabartë, shpallen si të vënë nën akuzë penale individët që u amnistuan (vetë amnistia mbas konfliktit të ndërprerë në mes ishte një diskriminim dhe fyerje për shqiptarët dhe revoltën e tyre) e u çarmatosën vullnetarisht, e më pas u ulën në tavolinë me ish-armiqtë e tyre; privohen fëmijët shqiptarë të arsimohen në gjuhën amtare në qytetin e alfabetit të shqipes-Manastir, e shumë të tjera "bëma" sllavomaqedone që bëjnë mjaft mirë që iu freskojnë kujtesën shqiptarëve dhe i nxjerrin nga hipnoza e vetëmashtrimit për "erën e re ballkanike".

Edhe pse këtyre kohëve të fundit duket një paqëtim, një "urtësim" i sllavomaqedonëve ndaj shqiptarëve (kjo në krahasim me periudha të tjera kur skërmisnin dhëmbët e qumështit si të ishin dhëmbë luanësh), përsëri nuk duhet të biem në mashtrim se kanë ndërruar.

Ata shumë-shumë e kanë ndier forcën shqiptare në mjedisin e tyre, mundësinë e superimit të menjëhershëm prej potencialit shqiptar në rast të ndonjë përplasjeje tjetër, prandaj luajnë me kartën e mirëkuptimit derisa të nuhasin ndonjë erë të re të favoshme për të kthyer në origjinë (domethënë në revanshin agresiv ndaj shqiptarëve).

Ndërsa, duke iu referuar qëndrimit të shtetit politik shqiptar, në lidhje me predispozitën ndaj sllavomaqedonëve, mund të themi se mjerimi në këtë rast është sheshit dhe "qelb dynjanë". Jo vetëm se i ka munguar kushtëzimi legjitim në varësi të të drejtave e interesave të bashkëkombasve të vet në atë shtet të sajuar, por edhe për ngurrimin -për t'i dalë përballë cinizmit e arrogancës, -për të ruajtur dinjitetin e institucioneve, kufijve, qytetarëve të vet, simboleve kombëtare, -e deri për të mbrojtur edhe jetën e pasurinë e shtetasve të vet.

Dhjetëra të vrarët në kufi, grabitjet e bagëtive, peshkatoreve, shkeljet dhe veprimet terroriste ndër kufij, propaganda diversioniste e titullarëve diplomatikë apo shtetërorë sllavomaqedonë (kujtojmë rastin e ambasadorit Nikovski apo të ish-ministrit Boshkovski), keqtrajtimet, ndalimet e papërligjura dhe fyerjet ndaj qytetarëve e intelektualëve-shtetas të Republikës së Shqipërisë, censura doganore ndaj librit shqip, sulmet e paradokohshme ndaj shtatores së Naimit, e shumë fakte të tjera flagrante e që flasin qartë, - nuk duan koment por zhvlerësojnë vetvetiu tentativën për t'i paraqitur marrëdhëniet dypalëshe si të shkëlqyera e mjaft miqësore.

Ato janë shprehje e paekuivok e ndjenjës dhe predispozitës antishqiptare të këtyre sllavo-hibridëve, dhe vijnë si dëshmi kryeneçe përkundër iluzionit e vetëmashtrimit të shqiptarëve.

Madje, as mëngjeset e falenderimit (që nuk di se pse më sjellin ndërmend, qoftë edhe si përqasje tematike, lutjet përshpirtëse!) që Presidenti i nderuar shqiptar, Moisiu, i kalon në shoqërinë e homologëve të tij fqinjë, nuk mund të zbukurojnë lakuriqësinë e këtyre fakteve që cënojnë dinjitetin dhe interesat e shqiptarëve e të shtetit të tyre.

Ky mjerim dhe kapitullim i politikës së shtetit politik shqiptar del më në pah në këtë rast, pra të sllavomaqedonëve, që në fund të fundit janë vetëm një sajesë artificiale e politikës ndërkombëtare në shtetformimet në gadishull. Edhe para tyre shfaqet përunjësia dhe vobektësia e pushteteve shqiptare, njëlloj si të ishin përballë ndonjë fuqie të madhe.

Të paktën në rastin e sllavomaqedonëve shteti politik shqiptar duhet të shfaqte një profil mbizotërues, një politikë kushtëzuese dhe imponuese. Me një faktor mbizotërues shqiptar në atë shtet hibrid, shteti politik i shqiptarëve duhet të "luante arushash" me sllavomaqedonët, duke u treguar të paktën në një rast se i vinte era shtet.

Arroganca dhe cinizmi i këtij shteti-klon duhej të merrte shuplakën që meritonte, dhe jo të përfillej si një faktor i rëndësishëm në rajon.

Në të përkundërt, si për t'i vënë vulë mjerimit dhe papërgjegjshmërisë së tyre, insitucionet e shtetit shqiptar plotësojnë me zell kërkesat e palës sllavomaqedone duke marrë në përgjegjësi penale liderët e AKSH, Gafurr Adilin e Taip Mustafën, duke u kthyer në instrumentë të verbër të dëshirave e interesave sllave.

Është i njëjti zell mercenar me të cilën u sulmuan fillimisht, prej politikës e institucioneve shqiptare, edhe luftëtarët e UÇK-në në Maqedoni, për të qenë në njëzëshmëri me sllavomaqedonët.

Euforia që i zë shqiptarët sapo ulen në tavolina bisedimesh e marrëveshjesh, edhe në rastin e sllavomaqedonëve është tepër e pafalshme. Atmosfera që mbizotëron tashmë në lidhje me ta, pritshmëria e pakuptimtë për të zgjidhur në mënyrë imediate interesat shqiptare në atë juridiksion artificial shtetëror, ngritja dhe pranimi i tyre në rangun e primarëve që i japin identitetin atij mini-shteti, - janë qëndrime të papërgjegjshme që në kohë të tjera do të shpërblehen me goditje të tjera mbi interesat shqiptare.

Pikërisht në këto momente të pafuqisë së tyre, të vobektësisë së tyre, politika shqiptare duhet të kalojë (së paku njëherë të vetme) në ofensivën e saj të ligjshme për të fituar terren në rajon. Minimalisht kërkesa për cilësinë shtetformuese të shqiptarëve në atë shtet hibrid duhej realizuar me të gjitha format, duke i hequr cilësinë e një shteti sllav.

Si përfundim

Pra, ankesat dhe reagimet e kohamëkohshme tonat për veprime flagrante armiqësore nga ana e fqinjëve grekë e sllavë, duhet të adresohen dhe ta gjejnë fajin për zhgënjimin tek vetvetja, tek një nga vetitë që kemi si popull, për të qenë imagjinarë. Dhe për shkak të kësaj vetie, duke e marrë si të mirëqenë atë, çka dhe si i kemi imagjinuar fqinjët tanë, më pas hidhërohemi pse ata veprojnë ndryshe nga ç'duam ne të sillen.

Në fund të fundit, ata janë vetja e tyre dhe ne duhet t'i pranojmë (por jo dhe të pajtohemi) siç janë, ashtu armiqësorë ndaj nesh, cinikë, arrogantë, grabitqarë, barbarë e terroristë ndaj nesh, kundërshtarë për vdekje të aspiratës së gjithhershme kombëtare shqiptare, ekspansivë, agresivë e shovenë ndaj hapësirave, popullsisë e interesave shqiptare.

E ne duhet të mësohemi të shohim realitetin në sy e jo nëpërmjet perdesh iluzive e mashtruese, se pastaj do rrimë gjithherët duke u zhgënjyer e duke u mashtruar deri në dëshpërim e kapitullim.

Fqinjët tanë (i kemi të tillë pazgjidhshmërisht, duam apo s'duam ne) grekë e sllavë janë ngritur, rritur e kanë arritur deri në këtë stad ku janë sot, mbi vlerat tona shqiptare (hapësira tokësore, popullsi të asimiluara apo të ndrydhura, institucione shpirtërore e kulturore, pasuri të tjera materiale, etj.), kështuqë ata afërmendësh do të jenë refrektarë, agresivë e diversivë ndaj nesh, pasi:

-së pari, suprimimi i shqiptarëve dhe armiqësia ndaj tyre është kthyer tek ata në një normë organike vetëdijësore, është arsye dhe mundësi ekzistenciale e më tej edhe një element i konstitucionit mendor e shpirtëror të tyre, dhe;

-së dyti, një ndryshim thelbësor i kahjes dhe i qëndrimit ndaj shqiptarëve, një marrëdhënie e ngushtë me ta mbi baza të respektit dhe interesit të ndërsjellë, një vlerësim apo më tej edhe një integrim ballkanik në kushtet e faktorëve të barabartë me shqiptarët, - do të sillte padyshim shpërbërjen e ekuilibrave të përdhunshëm që kanë krijuar në shoqëritë e tyre. Me ç'rast do të ringjalleshin e ripërtëriheshin pjesët e përvehtësuara e të asimiluara sipërfaqshëm me origjinë shqiptare (qoftë arvanitët, qoftë edhe shqiptarë ortodoksë që tashmë deklarohen si sllavë apo grekë), si dhe natyrshëm do të përmbyseshin raportet e deritanishme ballkanike që janë krijuar në kurriz dhe në dëm të shqiptarëve.

Atëhere, e vetmja rrugëzgjidhje ekzistenciale e progresive e shqiptarëve për të neutralizuar armiqësinë e këtyre fqinjëve dhe për të prerë mundësitë suprimuese prej tyre, është kthimi rrënjësor tek vetvetja kombëtare dhe rivlerësimi maksimal i saj, duke ikur përfundimisht prej kurtheve iluzive ideologjike me bazë internacionaliste.

Ky kthim dhe rivlerësim i vetvetes kombëtare nevojshmërisht do të kërkonte edhe ndryshimin tërësor të filozofisë dhe koncepteve, jo vetëm politike, por edhe shoqërore, si për shembull ngritja në vlerë:

-e fitimit të së drejtës nëpërmjet fuqisë e jo nëpërmjet lypjes e mëshirës,

-e prirjes ofensive përkundër asaj difensive,

-e përligjjes së të gjitha mjeteve për të arritur qëllimin dhe aspiratën madhore kombëtare, pa përfillur pengesat e kufizimet ideologjike,

-e rritjes së potencialit njerëzor nëpërmjet shtimit progresiv demografik, përkundër politikave asfiksuese të planifikimit familjar,

-e vënies në plan të parë të interesit kombëtar në raport me interesat e nëngrupeve që përbëjnë shoqërinë kombëtare (fetare, politike, ekonomike, krahinore, kulturore, etj.),

-e nderimit dhe kujdesit për vlerat dhe institucionet autentike shqiptare (madje në këtë drejtim kemi mjaft nevojë edhe për nxitjen dhe përhapjen e frymës së fobisë), përkundër mbivlerësimit dhe turravrapit drejt vlerave të të tjerëve,

-e adhurimit për vetveten, përkundër hyjnizimit dhe përuljes para të huajit...

Kjo kthesë rrënjësore në mendësi e vetëdije, do të kërkonte vëmendjen dhe përkushtimin e gjithë shoqërisë, por në këtë drejtim kemi edhe ndihmën e vetë fqinjëve (që fatmirësisht nuk janë aq të zgjuar e mendjeftohtë për të na lënë të pashqetësuar në iluzionin tonë topitës) të cilët na shtyjnë drejt kësaj kthese, duke tundur fort dita-ditës "kambanat" e armiqësisë së hapur.

Fund, shkurt-mars 2005.

"Atdheu", 3 prill 2005

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar