Psikoza e viktimizimit

mesdimr · 3.8.2009, 22:39

Citim:

Si spekullohet me "racizmin ndaj shqiptarëve"
Qemal Velija

Ngjarjet e kohëve të fundit mbas ndeshjes së Kombëtares shqiptare në Greqi, ku u përdhos flamuri shqiptar në një betejë të humbur të rradhës (jo sportive, por politike e kombëtare) dhe u shpalos edhe njëherë histeria barbare greke ndaj identitetit tonë - u bënë shkak edhe për një fushatë mjerane mediatike në mjedisin shqiptar. Shumica e shkruesve apo e të prononcuarve shpreheshin për një "racizëm" grek ndaj shqiptarëve, dhe ky koncept duket se ka zënë vend prej kohësh në mendësinë e opinionit publik, të mjeteve të informimit e propagandës, e për më tepër edhe në strukturat politike. Përdoret lirisht pa u menduar se çfarë përbën në të vërtetë, dhe a është i ligjshëm sa të marrë të drejtën e qytetarisë.

Është arritur deri atje sa edhe në Forume ndërkombëtare përfaqësuesit politikë shqiptarë të ngrenë problemin e "luftës kundër racizmit në Ballkan", duke iu referuar "tendencave raciste" që ushtrohen prej të tjerëve ndaj popullsisë shqiptare: -dhuna serbe karshi shqiptarëve në Kosovë (fakt i njohur publikisht edhe për faktorin ndërkombëtar), keqtrajtimi i emigrantëve shqiptarë nga shteti grek në të drejtat e atyre që jetojnë apo punojnë atje, apo edhe i së drejtës së pronës së mohuar për një grupim tjetër.

E gjithë fushata mediatike e publike që artikulon "racizmin" grek, në rastin e fundit ndaj shqiptarëve, duket se buron nga një mendësi e mbrapshtë apo edhe nga një synim qëllimkeq për denigrimin edhe më tej të imazhit të shqiptarëve si faktor kombëtar në gadishull.

Politikanët, mediatikët, ojq-istët, të cilët përdorin këtë lloj emërtese "racizëm" për qëndrimet dhe veprimet agresive të fqinjëve ndaj shqiptarëve, në pamje të parë duket se kërkojnë të nxisin keqardhjen, mëshirën dhe përkujdesin për këtë popull kaq të vobektë tek faktori ndërkombëtar, si dhe të promovohen ata vetë si "udhëheqës të tipit Mandela", duke i krahasuar shqiptarët me namibianët, kongolezët, ruandezët, bangladeshasit, apo me popuj të ish-kolonive të tjera me ngjyrë të kontinetit afrikan apo aziatik.

Tezat se në gadishullin tonë ushtrohet racizëm, apo se shqiptarët janë të keqtrajtuar prej racizmit, ngrihen sa herë krijohet mundësia për ballafaqim me të huajt apo sa herë ka zhvillime të vrullshme e incidente prej fqinjëve, në rastin e fundmë prej grekëve, duke krijuar deri diku dhe një bindje tek faktori ndërkombëtar, mospërfillës më së shumti, se kjo dukuri është e pranishme në rajon. Dhe ky faktor ndërkombëtar më pas dërgon mesazhe dhe aplikime të formave dhe frymës së bashkëjetesës, mirëkuptimit dhe heqjes së barrierave në mendësi dhe praktikë, që të bëhet i mundur krijimi i shoqërive multietnike, multiracore, multikulturore, etj., në hapësirat ballkanike.

Këto mesazhe, si një mekanizëm çlirues i Ballkanit prej skrupujve "racorë" e "nacionalistë", duket se i lumturojnë tejmase politikanët, mediatikët dhe intelektualët shqiptarë, duke iu krijuar përshtypjen se zëri i tyre ankimtar është ndjerë dhe se nëpërmjet këtyre politikave të reja rrafshuese, shqiptarët nuk do të vuajnë më prej racizmit të të tjerëve.

Në anën tjetër, nëpërmjet trysnisë propagandistike, formohet një shtrat konceptual i rremë dhe mjaft dëmsjellës tek vetë qytetarët shqiptarë se janë pjesë e një kombi inferior mbi të cilin ushtrohet "racizëm" prej të tjerëve grekë e sllavë, të cilët për rrjedhojë duhet të konsiderohen si raca më të epërme në krahasim me shqiptarët.

Pra ekzistenca e racizmit pranohet si e mirëqënë, pasi është pranuar dhe ngritur si problematikë prej vetë udhëheqësisë politike e publike shqiptare. Por në të vërtetë a mund të jetë e logjikshme kjo, a duhen fyer shqiptarët deri në këtë gradë prej titullarëve e mediatikëve të tyre, aq sa të konsiderohen si një racë që meriton të luftohet dhe të nëpërkëmbet? A mund të vlerësohet si racizëm qëndrimi i grekëve, serbëve apo sllavomaqedonëve, ndaj shqiptarëve?

A mund të ushtrohet "racizëm" ndaj shqiptarëve?

Duke u konsultuar dhe me shpjeguesit përkatës terminologjikë, me termin "racizëm" kuptojmë një "sistem ku afirmohet superioriteti i një race karshi një race tjetër", kjo duke u pasqyruar në politikat e segregacionit racial. Këto politika bëhen të mundshme për zhvillim, në rrethana dhe kushte të përcaktuara, kur arsyet objektive apo subjektive bëjnë të mundur krijimin e një bindjeje të përgjithshme për elementët e superioritetit të një race karshi një race tjetër, dhe kurrsesi nuk mund të zhvillohen pa asnjë shkak të qënësishëm.

Politikat e antisemitizmit të aplikuara në etapa kohore dhe në rrethana të caktuara në Gjermani, apo Rusinë e shekullit XX, apo prirjet antisemite në France e gjetkë edhe në ditët tona, kishin apo kanë një shtrat teorikisht të argumentuar dhe një terren evident, tek të cilët u mbështetën motivisht gjermanët kundrejt çifutëve, apo të tjerët në kushte përkatëse.

Vlerat përcaktuese për një racë që pretendon të shpalosë superioritetin e saj karshi një tjetre, duhen të jenë dukshëm të spikatura e të konsoliduara dhe me një vetëdije koletive të vendosur mirë. Këto vlera të pasqyruara në elementët themelorë të shpirtit të racës, prej ku burojnë dhe institucionet e tij, dhe sidomos baza e atij shpirti që është karakteri dhe moraliteti, prej ku reflekton relativisht dhe qytetërimi i zhvilluar prej kësaj race, - vlera që padyshim rrjedhin prej akumulimit trashëgimor të thellësive të shekujve, dhe që bashkëveprojnë dhe me vlera të tjera që përbëjnë profilin e asaj race - kërkojnë patjetër që të jenë dukshëm në një shkallë më të lartë sesa populli apo raca, apo grupi racor që kontestohet.

Në këtë prizëm, për shembull, nuk mund të flitet për racizëm ruandez karshi anglezëve, apo kongolezë kundrejt belgëve, as për racizëm kurd ndaj iranianëve, apo për më tepër nuk mund të flitet për racizëm çifut kundrejt gjermanëve. Natyrshëm, arsye kundërshtie apo konflikti ka dhe do të ketë gjithherët, por kurrsesi nuk mund të emërtohet "racizëm" sepse do të kishim një keqinterpretim dhe shpërfytyrim të dukurisë, të ngjarjes apo edhe të subjekteve të marra në shqyrtim. Do të përbënte një fyerje dashakeqëse ndaj gjermanëve, anglezëve, iranianëve, etj.

Në këtë këndvështrim le të analizojmë dhe "racizmin" për të cilin flitet se ushtrohet kundrejt shqiptarëve. Për këtë akuzohen (dhe që në konceptin tonë edhe lartësohen njëkohësisht kur iu mvishet ky element) serbët, grekët apo sllavomaqedonët, duke iu dhënë njëkohësisht këtyre edhe atributet e kombeve që zhvillojnë segregacionin apo deri dhe spastrimin racial, me qëllimin e afirmimit të superioritetit racor të tyre ndaj shqiptarëve.

Por a janë realisht të denjë ata të zhvillojnë racizëm, apo ky është një spekullim që mjerisht është pranuar dhe propaganduar edhe prej vetë udhëheqësisë shqiptare?, a janë në atë shkallë, në raport me shqiptarët, sa të ushtrojnë racizëm ndaj tyre?, a është me të vërtetë racizëm, apo janë shkaqe të tjera dhe me tjetër karakter që stimulojnë atë qëndrim të praktikuar prej tyre, në kohë të ndryshme, dhe deri në ditët e sotme?

A është racizëm apo inferioritet?!

Elementi i parë që i motivon ata (domethënë grekët, serbët apo sllavomaqedonët) të shprehin agresivitetin e tyre, të ushtrojnë me të gjitha mjetet dhe mundësitë në përshtatje me rrethanat dhe koniukturat luftë të pakompromis, të kenë organikisht dhe në mënyrë konstante qëndrim refrektar e për më tepër armiqësor e agresiv, të bëjnë të papranueshme për vehten një pajtueshmëri dhe njohje të realitetit shqiptar mbizotërues në gadishull - është inferioriteti i tyre racor karshi shqiptarëve.

Është lufta e përhershme e së poshtmes kundër së epërmes, verbëria e krizës së përjetshme të pamundësisë për të dalë nga një trashëgimi mjerane, nga një kujtesë historike që zhytet në humbëtirë, nga një pamjaftueshmëri vlerash dhe cilësish të patjetësueshme racore e kombëtare. Është smira dhe ankthi për fatin e paracaktuar të tyre për të mos poseduar atë nivel trashëgimie të lartë që kanë shqiptarët në krahasim me ta, apo edhe me popuj të tjerë të Europës.

Dhe ky element i pandryshueshëm, inferioriteti trashëgimor gjenetik, i angazhon ata në shfrytëzimin e çdo situate dhe koniukture për të shprehur armiqësinë e tyre ndaj shqiptarëve, që fatkeqësisht interpretohet si "racizëm".

Por racizmi nuk mund të ketë si shkak inferioritetin, por superioritetin, të cilin ata do të dëshironin dhe do të ëndërronin ta kishin me çdo çmim, veçse janë të ndërgjegjshëm se kurrsesi nuk mund ta arrijnë atë. Koha ka ngulitur dhe përcaktuar fatin e tyre për të qenë inferiorë karshi shqiptarëve, dhe e vetmja mundësi që kanë, është të përdorin të gjitha energjitë e tyre për të luftuar këtë superioritet racor shqiptar, për t'ia zbehur sadopak epërsinë dhe për të mos i lënë shteg të shpaloset natyrshëm, sepse atëhere mjerimi i tyre do të ishte tepër i madh.

Fatkeqësisht ky superioritet i shqiptarëve mbart mbi vete dhe një cilësi dëmsjellëse për atë vetë, pakujdesinë dhe mungesën e vullnetit për ta vënë në pah, për ta kthyer në superioritet aktiv, për ti dhënë funksionalitetin dhe për ta shfrytëzuar në mënyrë të efektshme përballë inferioritetit agresiv të të tjerëve.

Superioriteti shqiptar fatkeqësisht është i topitur në këto kohë dhe i mbuluar në pluhur qëllimkeq të hedhur prej të tjerëve, ndërkohë që vetë shqiptarët nuk po e shkundin çorodinë e tyre për ta vetëkuptuar dhe për tu vetëvlerësuar.

A është racizëm, apo barbari?

Një element tjetër që vepron në konstitucionin mendor dhe shpirtëror të grekëve, serbëve, sllavomaqedonëve, dhe që i shtyn ata drejt asaj që gabimisht nterpretohet si "racizëm" ndaj shqiptarëve, është pafuqia për të dalë prej barbarisë. Pra, ajo që emërtohet si "racizëm" është barbari, kjo e shpjegueshme prej origjinës, kujtesës dhe shtratit të tyre psikologjik që nuk mund të shkëputet prej trashëgimisë gjenetike barbare.

Në kujtesën e tyre ende parakalojnë hordhitë e tyre të origjinës, identiteti i tyre shkatërrimtar, shkalla e tyre primitive e zhvillimit racor. Reminishencat e dallueshme të kohës së ardhjes së tyre në këto treva (pra në gadishullin ilir) shprehen në format e tyre të kënaqësisë primitive, të shfarosjes, tërbimit, masakrës, veprimeve makabre, djegieve, lançime kufomash, prerje gjymtyrësh, shfryrje epshes shtazarake mbi gra e fëmijë, e në veprime të tjera të këtij lloji që kanë marrë emërtesën "spastrim etnik" apo "gjueti emigrantësh" që janë pjesë e panoramës greke ndaj shqiptarëve edhe sot, apo më tej që mbivlerësohen si "racizëm".

Mënyra të tilla të shprehjes së instinkteve dhe psikologjisë së tyre të veprimit, nuk kanë ndërruar që prej shekujve kur ata ballafaqoheshin në dyndjet e tyre me popullsi dhe raca të kultivuara dhe të qytetëruara, e për më tej të një shkalle shumë më të lartë zhvillimi racor.

E njëjta sjellje e fiseve barbare e primitive sllave të shekullit 6-7, shfaqet edhe sot tek pasardhësit e tyre, si pasojë e trashëgimisë së detyrueshme që mbartin racat dorëpasdore.

E njëjta dukuri ndodh edhe me grekët e sotëm, që me tiparet themelore të tyre paraqesin një origjinë të dyshimtë dhe një ardhje ndoshta pak më të herët se jevgjit apo gabelët (pse jo një pjesë edhe në kohët moderne si rrjedhojë e shkëmbimeve të popullsive në fillimet e shekullit 20), në viset që ndodhen sot, duke spostuar apo duke iu bashkangjitur popullsisë autoktone shqiptare që gjendej aty.

Mënyrat me të cilën ato shprehin urrejtjen inferiorie, smirën dhe padurimin e verbër përkundër shqiptarëve, shpalosin prejardhjen e tyre të vonët barbare, primitive, trashëgiminë stërgjyshore të një race në një shkallë shumë më të ulët zhvillimi të krahasuar me vendasit shqiptarë.

A është racizëm apo frikë?!

Duke njohur vetvehten si mbartës të elementëve të mësipërm, pra inferioritetit dhe barbarisë, e për më tej edhe të identitetit të mjerueshëm, tek këta popuj fqinjë të shqiptarëve, - që duhet thënë se në kohë të vona janë të përkëdhelurit e fatit e të faktorit madhor ndërkombëtar - konservohet motivueshëm edhe një element tjetër që i detyron ata të shpalosin qëndrimin armiqësor dhe agresiv ndaj shqiptarëve.

Ky element është Frika: frika se një ditë shqiptarët mund të zgjohen nga letargjia e tyre dhe të ndërgjegjësohen për rolin e tyre, për potencialet e tyre, për domosdoshmërinë e mbizotërimit dhe sundimit të tyre, për vlerat racore e trashëgimore që mbartin. Dhe detyrimisht kjo do të sillte dhe humbjen e privilegjeve të të tjerëve, të fituara prej koniukturash politike dhe prej fatit të keq të shekujve të fundit.

Dhe kjo frikë i stimulon atyre zhvillimin e një fronti konstant të fokusuar në një strategji që përmbledh të gjitha energjitë dhe potencialet e tyre kundrejt faktorit shqiptar të kudondodhur në Gadishull. Ndër pikat e strategjisë së tyre është edhe mposhtja e çdo tendence rimëkëmbjeje të tij, çdo tentative unifikuese të këtij faktori (shqiptar), diversioni në rrafshin psikologjik, edukues, formues.

Përballë rritjes së natyrshme të elementit shqiptar ata kundërvënë përçarjen, luftën e pamëshirshme ndaj koncepteve nacionaliste tek shqiptarët, duke shfrytëzuar çdo mundësi koniukturale të gjendjes së tyre në këto kohë. Me egërsi të pashembullt dhe represion të paskrupullt ata veprojë në kufizimin e hapësirave jetike, në asgjësimin fizik, në asimilimin shtypës dhe të dhunshëm, të pjesëve shqiptare të mbetura në kufij të ndryshëm jashtë shtetit politik të tyre.

Ajo që spekullativisht quhet "racizëm", nuk ëshë gjë tjetër veçse përpjekjet e mbrame për të mos dalë zbuluar përballë realitetit faktik të vetë atyre, për të mos humbur pozicionin fals që kanë marrë në gadishull, për të mos ndërruar raportet fiktive e përmbys të mbrapshta të vendosura këtu, për të mos iu rrënuar ndërtesa e tyre që s'ka veçse fasadë...

A është racizëm apo ortodoksizëm politik?!

Që me daljen në skenë si shtete embironalë, në vitet '30 të shekullit të 19-të, Greqia dhe Serbia, në përshtatje dhe me konstitucionin e tyre mendor e shpirtëror, u mbështetën fuqishëm në ngritjen e institucioneve të tyre në atë që quhet ortodoksizëm politik, duke iu bashkangjitur teorive dhe praktikave politike të formuluara tej në lindje prej shtetit më të madh sllavo-ortodoks, Rusisë.

Në linjat e kësaj ortodoksie politike, këta popuj serbë dhe grekë hartuan dhe strategjitë e tyre në përballje me vlerat dhe institucionet e popujve fqinjë, e kryesisht ato shqiptare, strategji që konsistonin në armiqësinë dhe agresivitetin e përjetshëm me synimin final spostimin e tyre dhe shtrirjen territoriale në kurriz të tyre.

Të përfshirë në teoritë e pansllavizmit dhe gërshetuar me praktikat bizantine të përshtatshme për kondicionet e tyre kuptimore dhe ndjesore, ata u fokusuan në suprimimin e popullsisë më të vjetër dhe më të konsoliduar në tipare dhe që përbënte një sfidë për nivelin e tyre racor e nacional, asaj shqiptare.

Nuk janë veçse dy shekuj që ofensiva e tyre, e mbështetur fatkeqësisht dhe prej shtetesh të tjerë perëndimorë, aspak të influencës së ortodoksisë politike por të prirur drejt interesash utilitare dhe afeksionesh subjektiviste, ka dhënë mjerisht rezultate të dukshme, por që gjithsesi nuk mund të themi se përbëjnë një fatalitet suprem.

Këto rezultate kanë në përmbajtje një fiktivitet të një shkalle të lartë, që shumë shpejt mund të ndryshojnë realitetin e sotëm, në një rast të mundshëm fatlum kur shqiptarët të bëhen të vetëdijshëm për rrezikun që paraqet kjo ortodoksi politike për vazhdimësinë e natyrshme dhe jetike të tyren në gadishull, dhe ndërkohë të organizojnë dhe të kundërvënë në mënyrë aktive potencialet e tyre të gjithanshme njerëzore e racore.

Kjo natyrisht duke larguar prej trupit të tyre metastazat e helmëta të kësaj politike që s'përkon në asnjë rrethanë me interesat e tyre të qënësishme, dhe njëkohësisht të qartësimit të një politike realiste nacionaliste, mbështetur kjo edhe në afirmimin intensiv të vlerave dhe cilësive racore e nacionale në përballje me vlerat e mykura dhe të tejkaluara të ortodokisisë politike.

Identifikimi i praktikave të ortodoksisë politike me racizmin, nuk bën gjë tjetër veçse i shkon për shtat pikërisht këtyre praktikave. Kurrfarë përligjie nuk ka në këtë ortodoksizëm politik që të mund të cilësohet si i tillë, pra si racizëm, sepse nuk bazohet në superioritetin e vlerave të racës, që të mund ta bënte të motivueshëm, por përkundrazi rrjedh prej verbërisë së inferioritetit dhe fanatizmit konservativ për vlera të një niveli që lë për të dëshiruar dhe të mospërputhshme me kohën.

Dhe rezistenca e një politike të tillë (serbe, greke, sllavomaqedone, etj.) konsiston në të qënit në gjendje ekspansive të përhershme dhe në përthithjen e përvehtësimit mekanik të vlerave të të tjerëve, duke i paraqitur më pas, mbas përpunimit sipas shijeve të veta, si vlera autentike të tyre.

Pra, prej paaftësisë së shqiptarëve për t'iu përgjigjur me mjete të fuqishme kundërvënëse, kjo ortodoksi politike ka arritur të veprojë mbi pjesë të tëra të hapësirave, të potencialit njerëzor, dhe të vlerave të tjera, duke zhvilluar asimilimin e sipërfaqshëm të tyre.

Gjithsesi mund të themi se inferioritet nga ana e serbëve, maqedonëve apo grekëve, pra inferioritet racor, ka dhe do të ketë, dhe për më tepër në formën më agresive të tij. Pa dyshim edhe barbari ka e do të ketë, edhe frikë tek ata ka e do të ketë, edhe ortodoksizëm politik aktiv patjetër që do të shtjellojnë më tej. Por racizëm prej tyre mbi shqiptarët nuk ka dhe nuk ka sesi të ketë, për shkak se s'ka asnjë premisë për superioritet racor.

Kundërshti dhe armiqësi të përjetshme ka dhe do të ketë, tentativa dhe fushata për suprimim, asgjësim, asimilim, spastrim, ndrydhje të mëtejshme të shqiptarëve, ka pasur dhe do të ketë, por racizëm kurrsesi.

Por ndërkohë, nga shqiptarët politikanë, mediatikë e intelektualë, ngrihet zëri vazhdimisht për "racizëm" të ushtruar ndër shqiptarët. Të mbërthyer në psikozat e martirizmit, sakrifikimit, viktimizimit, ata përherë e më tepër po i shkaktojnë një dëm të rëndësishëm rimëkëmbjes dhe restaurimit të shqiptarëve në gjendjen e tyre të natyrshme dhe në raport të drejtë me potencialet dhe rolin e tyre të ardhshëm në gadishull.

(Vijon në numrin e ardhshëm)

"Atdheu", 17 prill 2005

mesdimr · 3.8.2009, 22:53

Citim:

Si spekullohet me "racizmin ndaj shqiptarëve"
Qemal Velija

(Vijon nga numri i kaluar)

Psikoza e viktimizimit

Shkaqet dhe arsyet, të thëna apo të supozuara për këtë qëndrim të hershëm të udhëheqësisë e mediatikës shqiptare, janë të njohura. Për to nuk është rasti për analizë, por konceptet kryesore të shprehura dhe të përshtatura në politikat e shqiptarëve, kryesisht në këtë shekull, koncepte që kanë krijuar fytyrën e rreme të një populli viktimë, martir, të sakrifikuar dhe të vobektë, do të përpiqemi ti evidentojmë pjesërisht.

Në këto koncepte mbase duhet gjetur dhe shkaku kryesor i gjendjes së sotme të shqiptarëve, përveç shkaqeve të tjerë objektivë dhe subjektivë, sepse ato kanë sjellë shpërfilljen dhe injorimin e faktorit shqiptar për rolin parësor në rajon.

Viktima përherë do të marrë mëshirën dhe tepricat e më të fuqishmëve që e bëjnë ndarjen në bazë të përllogaritjes së fuqisë së gjithsecilit e jo mbi përvujtninë e ankesat e më të dobtëve, viktimave. Gjithkush mund të të dojë, por kurrsesi pa dashur vetvehten.

Këto koncepte që do ti përcjellim më poshtë kanë sjellë dhe ravijëzimin e një politike shqiptare të pastrategji, deficente dhe të pafuqishme, për tu përballur me të tjerët në lojën e politikës rajonale, apo më tej kontinentale. Dhe ajo që është më e dhimbshmja, kanë krijuar dhe një shtrat vetëdijeje të sipërfaqshme në vetë shqiptarët, se ata janë të pavlershëm dhe të patakat në raport me të tjerët.

- Së pari, një nga konceptet më të parapëlqyer për tu artikuluar dhe për të krijuar linjat e mendimit politik e intelektual, është ai i "të qënit popull në difensivë të përjetshme".

Kjo e argumentuar dhe me pasqyrimin e rrejshëm të historisë shqiptare, me manipulimin dhe tjetërsimin e saj, në përputhje dhe në interes të këtij koncepti, duke vepruar dëmshëm dhe mbi psikologjinë kolektive të shqiptarëve nëpërmjet mjeteve të edukimit, arsimimit dhe formimit, duke i ambjentuar ata me një gjendje inferioriteti të paqënë.

Nëse realisht shqiptarët do të ishin të përshtatshëm për këtë koncept (pra, të difensivës së përjetshme), kjo do të përbënte në të vërtetë një realitet të dhimbshëm, sepse një popull, një komb që paraqet veç vlera pasiviteti dhe tkurrjeje, është i destinuar të jetë përherë objekt i synimit të të tjerëve, dhe herët a vonë fatin e ka të vulosur me shkrirje përfundimtare.

Fatmirësisht historia ka provuar se shqiptarët, ashtu si dhe kombe të tjerë europianë, janë vitalë dhe në varësi të kohërave kanë qënë në difensivë të detyrueshme apo edhe në ofensivë të favorshme. Vetë ekzistenca e tyre mijëvjeçare dhe mos-shuarja e tyre, vërteton tezën e kundërt të asaj që propagandohet.

Nuk është rasti për të bërë trajtime historike për të provuar të kundërtën e konceptit difensiv, por mjafton të përmendim dy etapa të rëndësishme që flasin qartë - shekujt 14-15 dhe shekulli 18 deri në vitet '30 të shekullit 19, kur fatalisht u shkrinë Pashallëqet (formacione shtetërore të mirëfillta) e Mëdha Shqiptare që kishin asfiksuar çdo identitet grek e serb.

Pa u zgjatur më tej, me cilësitë dhe vlerat e tipareve themelore psikologjike të shqiptarëve si popull e si racë, që konsistojnë në të qënit luftarakë, me inisiativë, me nivel të lartë inteligjence, krenari e vullnet, që kurrsesi nuk mund të jenë karakteristika të një kombi difensiv. Janë tjetër gjë rrethanat dhe kushtet e ndodhjes në kohë të ndryshme, kjo nuk mund të argumentojë përgjithësimin dhe arrijten në një konkluzion të tillë përfundimtar për difensivën e supozuar të përjetshme të shqiptarëve.

- Së dyti, koncepti i vogëlsisë së përhershme.

Me argumentin komb i vogël dhe shtet i vogël punohet në çdo politikë, mendim intelektual, në çdo ballafaqim me të tjerët, në çdo trajtim të shqiptarëve në krahasim me të tjerët, qofshin këta edhe fqinjët tanë, kundërshtarë të patjetërsueshëm.

Ngulitja e kësaj mendësie se përherë kemi qenë të vegjël dhe jemi të vegjël edhe sot, ka bërë që të hartohen politika të mjerueshme dhe aspak të justifikueshme për potencialet shqiptare, është përpjekur të ngjallet keqardhja dhe mëshira për shqiptarët dhe jo konsiderata dhe respekti i detyrueshëm dhe imponues i potenciali të tyre.

Edhe ky koncept ka sjellë si rrjedhojë zvjerdhjen prej vetvehtes të shqiptarëve dhe një ndjenjë të parsyeshme inferioriteti karshi të tjerëve. Është për tu përmendur se realiteti shqiptar në kohë të ndryshme na jep tjetër panoramë raportesh, të paktën me popuj të tjerë rretheqark.

Pa folur për ato periudha kur edhe me popullsi edhe me territore të përfshira në organizime shtetërore (të natyrshme për kohën) shqiptarët mbisundonin në gadishull, vetëm duke u ndalur në kohë të sotme verëjmë se për nga raporti i popullsisë aktive shqiptare këtu, nuk mund të mbesin mbrapa të tjerëve por përkundrazi të shumtët tejkalohen.

Kjo padyshim duke u bazuar vetëm në trevat me popullsi kompakte shqiptare, sepse nëse do të përfshinim edhe komunitete të tjera të konsiderueshme, si ato të arvanitëve në Greqi apo ato të shqiptarëve të Stambollit, realiteti shqiptar në Gadishull do të dilte në vend të parë.

Pra, edhe koncepti i vogëlsisë nuk është tjetër gjë veçse një koncept i paqëndrueshëm përballë realitetit, dhe aspak favorizues për zhvillimin e politikave realiste në raport me të tjerët.

- Së treti, koncepti i vonshmërisë në shtetformim.

Nëse shteti i sotëm shqiptar i ka themelet zyrtare në fund të vitit 1912, kjo nuk do të thotë se kjo duhet të jetë pikë referimi për shtetformimin e shqiptarëve, të cilët nuk kanë pse të jenë inferiorë karshi të tjerëve për aftësinë e tyre shtetformuese.

Format e shtetit tek shqiptarët kanë ekzistuar shumë më herët dhe shumë më gjatë se tek fqinjët tanë të vonshëm. Nëse serbët dhe grekët i referohen formimit të shtetit të tyre në vitet '30 të shekullit 19, kjo nuk përbën ndonjë përparësi, sepse shqiptarët pikërisht deri në ato kohë zotëronin nën vete, në formën e Pashallëqeve praktikisht autonome, territore tepër të konsidetrueshme në juridiksion dhe ndërkohë grekët dhe serbët kishin shekuj që s'kishin parë asnjë formë organizimi shtetëror, përveçse ishin të inkuadruar në juridiksione të tjera si përbërës pa identitet organizativ, por vetëm si popullsi-turmë apo raja.

Nëse serbët do ti referoheshin Mbretërisë së Nemanjiçëve apo shtrirjes njëzetvjeçare të Dushanit, shqiptarët nuk kanë aspak pse të ndjehen të vobektë në këtë aspekt, sepse principatat shqiptare (në përputhje me format e organizimit shtetëror të asaj kohe dhe në popujt e tjerë europianë) nuk ishin më pak të denja sesa ato. Mjafton të kujtojmë Balshajt si dinasti, Topiajt, Shpatajt apo Aranitët. Ndërsa grekët s'kanë parë forma të organizimit shtetëror praktikisht që prej antikitetit, që gjithsesi është hipotetike t'iu përkasë atyre. Ndërsa për përvetësimin që i bëjnë spekullativisht perandorisë Bizantine, është e kotë të flasim.

Pra, aftësia shtetformuese e shqiptarëve nuk mund të vihet në diskutim, dhe mund të themi se ka përparësi të dukshme karshi fqinjëve tanë, me premisa tepër të dyshimta dhe barbare.

- Së katërti, koncepti se shqiptarët kanë qënë përherë të varfër dhe të vobektë.

Për këtë nuk duhet të zgjatemi fort, sepse dëshmitë historike rrëfejnë të kundërtën, dhe përfundimet logjike që rrjedhin duke iu referuar rëndësisë së tregjeve dhe rrugëve të vjetra që përshkonin Gadishullin duke u nisur nga portet shqiptare e përshkoheshin në qendrat e fuqishme tregëtare po shqiptare - janë në kundërshti me këtë koncept.

Keqadministrimi i pasurive në këtë shekull nuk tregon për varfëri të përhershme, por veçse për politika të manipuluara prej të tjerëve që kanë interesa jetike që shqiptarët të mos shfrytëzojnë potencialet e tyre ekonomike dhe pasurore në të mirë të tyre.

Këto dhe koncepte të tjera të këtij lloji, si ai që trajtuam më gjatë në këtë shkrim, pra "racizmi" i supozuar i të tjerëve mbi shqiptarët, kanë sjellë detyrimisht dhe një gjendje të mjerueshme të politikës së zhvilluar në Shqipëri sidomos në dekadat e fundit.

E keqja është se këto koncepte po artikulohen dhe po pasurohen dita-ditës me derivatet e tyre që paraqiten në ballafaqim me të tjerët në një profil ankimtar, dhe në raportet me të tjerët shqiptarët marrin atributet e viktimizimit të paqënë.

Përkundër vlerave racore, kombëtare, potencialeve njerëzore e lëndore, potencialeve mendore e shpirtërore, - politika dhe shtresa intelektuale apo grupime klienteliste të shoqërisë shqiptare prezantohen në arenën ndërkombëtare të pafuqishme, të paafta, të papërfillshme.

Mosrespektimi për vetveten është shkaku kryesor i pozicionimit të pafavorshëm të realitetit shqiptar në rajon e më tej.

Pra,

Si përfundim të këtij shtjellimi se a mund të ushtrohet racizëm ndaj shqiptarëve, mund të themi se kurrfarë racizmi nuk zhvillohet mbi shqiptarët, përsa kohë fati dhe trashëgimia historike e gjenetike, konstitucioni mendor e shpirtëror i tyre, të mbartë vlera të larta të një race të konsoliduar. Aq më tepër prej racash e popujsh më të poshtëm e më të nënvlershëm se ajo vetë.

Racizëm në Gadishull normalisht edhe mund të lindë dhe të zhvillohet, por në krah të kundërt gjithherët. Inicimi i racizmit iu takon vetëm shqiptarëve. Vetëm ata mund ta përligjin me superioritetin e tyre racor, me shkaqet e qënësishme për ta përdorur këtë sistem përballje me të tjerët.

Ndërsa institucionalizimi dhe mekanizmat e luftës kundër "racizmit" në gadishull, aq të parapëlqyer nga politikat ndërkombëtare dhe të mirëpritura nga mercenarizmi politik shqiptar, janë të pamotivueshëm përsa kohë tek shqiptarët nuk është formuluar kjo ndjenjë, dhe nuk janë krijuar kushtet organizative për ta zhvilluar në sistem, për ta aplikuar motivisht mbi të tjerët që s'kanë atë shkallë superioriteti racor.

"Racizmi" në Gadishull s'është veçse një shprehje e paaftësisë dhe inferioritetit të individëve të veshur me pushtet politik dhe publik, mjerisht shqiptarë, dhe të atyre që kanë informacion të pamjaftueshëm dhe të keqtrajtuar për realitetet në Gadishull. Ai lloj "racizmi" që përflitet nuk është tjetër veçse një fyerje e qëllimshme e denigruese kundër shqiptarëve.

Ende s'ka lindur racizmi në Gadishull, pasi ende nuk janë zgjuar shqiptarët, të vetmit që mund të ushtrojnë racizëm mbi të tjerët në motivim të superioritetit të tyre racor.

"Atdheu", 24 prill 2005

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar