TSr/ 1848-78: Sanxhak-Nish-Preshevë

21.8.2009, 23:27

Citim:

Kah po shkojnë shqiptarët?!
Qerim Pllana

Mbi 700 vendbanime rurale-urbane shqiptare në Kosovën Veri-Lindore brenda 145 vjetësh u ndoqën mizorisht dhe u tjetërsuan nga pasuria. Më sisteme dinastish fashiste, për të vazhduar në pjesën e mbetur, Kosovën Lindore, Medvegjë, Leskoc, Vranjë, Preshevë, madje dhe në Kosovën e okupuar qysh në dhjetor të vitit 1912.

Që nga vitet 1848 deri në vitin 1878, llogaritet se nga trojet e tyre etnike në Kosovën Veri-Lindore, janë ndjekur me dhunë, gjenocid dhe etnocid, mbi 350.000 shqiptarë të krahinave: Vllastinicë, Surdulicë, Toplicë, Sanxhaku i Nishit, ai i Pazarit të Ri, dhe viseve të tjera autoktone ilire-shqiptare.

Të banueshme me shqiptarë autokton kanë qenë, mbi 658 vendbanime rurale-urbane. Ndërsa së bashku me vendbanimet e përziera rurale dhe urbane, ishin mbi 700 syresh.

Dëshmi më e fuqishme e mbiemrave të vendbanimeve të cilat i mbajnë sot shqiptarët e vendbanimeve në tri krahinat më të mëdha, të Sanxhakut të Nishit, janë mbiemrat e ruajtur, sidomos në bazë të fshatrave, qytezave dhe qyteteve, duke filluar nga Nishi siç janë mbiemrat: “Nishliu, Surdulica, Vllastinica, Toplica, Leskoci, Vranja, Kurshumlia, Krusheci, Bujani (Bujanoci), Rakovica, Pllana, e madhe dhe e vogël, Presheva” etj., dhe mbiemra të tjerë qytetesh dhe qytezash kryesisht popullsi mysliman me qindra faltore xhamish e teqesh të zhdukura.

Kurse mbiemrat e tjerë të vendbanimeve rurale (fshatrave), janë afro pesëqind toponimi mbiemrash, të cilët sot njihen dhe përdorën në Kosovë, Maqedoni, Serbi, Turqi, Shqipëri, Bullgari, Siri etj.

Kjo ruajtje dhe përhapje e mbiemrave të vendbanimeve të serbizuara, kryesisht në katër krahinat e njohura të Sanxhakut të Nishit, Toplicë, Surdulicë, Maçkavicë dhe Vllastinicë, të cilat e kanë formuar territorin (hapësirën), kryesisht etnike shqiptare të Sanxhakut të dikurshëm të Nishit, përkatësisht të Vilajetit të Kosovës Verilindore, dëshmojnë për okupimin e territoreve shqiptare nga Serbia, respektivisht dinastitë fashiste serbe të ndihmuara nga Rusia cariste dhe horde serbo-ruse, duke filluar nga vitet 1848, 1854, sidomos pas Luftës ruse-turke 1875/76 dhe në fund të vitit 1877, janarit të vitit 1878.

Gjatë kësaj periudhe, llogaritet se nga trojet e tyre etnike drejtë jugut, Kosovës aktuale janë ndjekur me dhunën më brutale, më parë duke i çarmatosur, duke u hyrë nëpër shtëpia, pikërisht siç është duke ndodhur tani me shqiptarët në tri komunat aktuale, Preshevë, Bujanoc, Medvegjë etj.

Ndjekja e parafundit e shqiptarëve nga Kosova ka qenë dhe mbetet periudha 1951-1966. Periudha e Rankoviqit, ngase brenda kësaj kohe për në Turqi u shpërngulën mbi 415.000 shqiptarë.

Dhe më e tmerrshme ishte periudha e ngjarjeve mars-maji të vitit 1999, gjatë bombardimeve të NATO-së, kur nga Kosova u shpërngulën afro një milionë shqiptarë.

Por, mungesa e informimit, fshehja e ngjarjeve, veprimi i aksionit të rrufeshme të pushtetit fashistë serb të kohës nga faktorë të ndryshëm, si dhe marrëveshjet e hapëta dhe të fshehta të Dinastisë së Obrenoviqëve me Rusinë cariste, Francën, Gjermanisë, po ashtu me dijeninë e Austro-Hungarisë, u shkaktua holokausti më i tmerrshëm në Evropë dhe në Ballkan, gjatë dimrit të vitit 1877-janar 1878.

Kjo ishte ndjekja më e madhe i një pjese të popullit shqiptarë nga krahinat e banuara qysh nga Dardania dhe dardanët e lashtë, me qendër në Krushec, ose Damast dhe Naisus-Nish. Për kundër kronistëve serb, dokumenteve dhe shënuesve të kohës, qofshin ata të jashtëm apo vetë kronistët serb, numri i të vrarëve dhe i të zhdukurve, nga ai holokaust, kurrë nuk është mësuar.

Pos, përcjelljes përmes gojë dhënave të gjeneratave, të cilat edhe mund të jenë mjaftë të sakta kur thuhet e pësuan mbi 15.000 gra, pleq plaka dhe fëmijë etj. Sepse, kemi të bëjmë me ngjarjet e kohës së re, të ndodhura vetëm 6 muaj para Lidhjes Shqiptare të Prizrenit më 10 qershor 1878.

Sipas disa të dhënave, valën e parë të të ndjekurve, diku prej 130.000-150.000 brenda pesë dite, e ka udhëhequr Sheh Jonuzi. Një burrë i shkolluar në Stamboll, i cili vinte nga pllanajt e njërës nga Pllanat e Toplicës.

Ky intelektual më vonë me një numër të konsiderueshëm meshkujsh, do të merr pjesë në luftë për mbrojtjen e Lidhjes nga Porta. Në Suhodoll të Mitrovicës gjendet teqja e njohur me emrin e të ndjerit Sheh Jonuzi. Nuk ka të dhëna për vdekjen e tij, ishte natyrore-apo ai u vra nga dorë e fshehtë serbi, sepse supozohet se u helmua si shumë shqiptarë të shquar nëpër kohë dhe rrethana të ndryshme.

Shpërnguljet e shqiptarëve me dhunë, etnocid dhe gjenocid, tashmë të ditur dhe njohur nga pushtetet fashiste serbe, të ushtruara brenda më pak se 150 vjetëve disa herë, kulmuan me të njëjtat forma, mënyra, dhe veprime gjenocidi, etnocidi, kulturo-cidi dhe moralo-cidi, edhe nga 24 marsi 1999, deri më 12 qershor të të njëjtit vit.

Veprimet dihen se çfarë ishin, me Izbicën, Studimën, Mejën, Gjakovën, Krushatë, Rahovecin, Tususin, Pzrenin, Suharekën, sidomos veprimet fashiste kundër familjes Berisha, Kaçanikun, më herët në Luftën e 5-7 marsit 1998, në Prekaz me Familjen Jashari, komandant Ademin, Shaban dhe Hamëz Jashari, familjen 52-anëtarëshe të tyre, Reçakun, Burgun e Dubravës, dhe shumë veprime të tjera genocidiale. Në Vushtrri, Suhodoll-Mitrovicë, gjithandej Drenicës, Çyshk, Anamoravë, Besianë, familjen Duriqi, Mrec, Kaçikollë, Grashticë dhe Makoc etj.

Prandaj, veprimet e pushteteve fashiste serbe, që nga Dinastia e Obrenoviqëve e deri të ky i fundit, krimineli Milosheviq me kompani, për asnjë kohë nuk kanë ndryshuar.

Madje, këto veprime ngacmuese, janë duke vazhduar kundër shqiptarëve në Kosovën Lindore, (një emërtim i shtrembëruar dhe i papranueshëm në popull: “Lugina e Preshevës”), pothuaj se, ditë e më ashpër, më egër, me ma brutalitet, gjithnjë me të njëjtat skenare, qëllime dhe me të njëjtat veprime policore, vazhdohet si gjithnjë në mbështetje të “Naçertanjes” të I. Garashaninit. Në mënyrë që kjo pjesë e mbetur e popullsisë në këto vise (meqë pjesa dërmuese është shpërngulur në Kosovë), të shpërngulën edhe ata që kanë mbetur në këto troje qindravjeçare shqiptare.

Sepse, ata për asnjë kohë nuk janë duke e ndierë vetën të sigurt nga horde e hordhi policore të inkriminuar në pushtetin aktual pro milosheviçian në krye me B. Tadiç, fashistin socialshovinist dhe mik i S. Milosheviçit, madje dikur zëdhënës i Partisë Socialiste Serbe I. Daçiq etj.

Këto veprime shekullore serbe, në vazhdimësi edhe sot e kësaj dite, mund të përfundojnë dhe të ndalën përfundimisht, vetëm me forcimin e shtetit, krijimin e ushtrisë dhe vetëm me bashkimin kombëtar të shqiptarëve në Gadishull. Sepse, koordinimet kundër dhe antishqiptare, janë më një vijë të harmonizuar dhe të koordinuar në vijat, Beograd-Podgoricë-Shkup.

Duke krijuar pasiguri, vazhdim të asimilimit dhe të ndjekjes, të atyre pak shqiptarëve dhe trojeve të tyre, të mbetura nën këto shtete sllavo-ortodokse.

Kurse, çështja çame dhe ajo arvanitase është, po ashtu problem në vete, e cila kërkon herët a vonë zgjedhje të domosdoshme. Prandaj, pyetjet kah po shkojnë shqiptarët, kah është orientuar politika e politikanëve shqiptarë në Shqipëri, Kosovë dhe Maqedoni!?

Është dhe do të jetë vazhdimisht në spikamë, me kritika, me sulme të pandërprera me indinjatë, jo vetëm nga dy-tre apo njëqind shqiptarë. Por, ata do të jenë shumë shpejt të detyruar që të ndërrojnë taktikën gjeopolitike, gjeostrategjike, diplomatike etj.

Ose do të shkojnë nga skena nga edhe kanë ardhur me votën e një pjese, tashmë të mashtruar nga sovrani, në tri këto pjesë të ndara dhe shumë të përçara shqiptare mes vete. Sepse, do të mjafton një lëvizje sado e vogël te shqiptarët e mbetur nën Serbi, çamtë, sidomos të atyre në Maqedoni, por dhe të atyre në Mal të Zi. Ata janë në tokatë e tyre. Por, nuk janë të lirë, nuk janë duke gëzuar të drejtat as të çerekut të pakicave serbe, të cilat i gëzojnë në Kosovë, apo të atyre në Shqipëri.

Prandaj, shqiptarët e mbetur nën këto shtete fqinjë edhe më tutje me fajin e Evropës, bashkësisë ndërkombëtare, por edhe të vet fajit dhe sjelljeve të politikanëve shqiptarë. Ata, nuk janë mish i egër në trup të shëndosh. Por, janë pjesë e shëndosh e trupit të shëndosh kombëtar.

Nëse dikush është mish i egër në trup të shëndosh, ata janë pjesa dërmuese e politikës dhe politikanëve, të cilët heshtin dhe nuk ndërmarrin ama as një hap në shqyrtimin, insistimin dhe përmirësimit sadopak të gjendjes kaotike e cila mbretëron në këto pjesë të Shqipërisë Natyrale.

Mish të egër në trupin e shëndosh, sot për sot janë tipat dhe soji i Bollanëve, Jovanoviçëve, viç-ave dhe bollanëve të tjerë, të ngarkuar më shovinizëm, kriminalitet, megalo-ide etj.

Së fundi, mishi i egër në trup të shëndosh, është kancer i pahetueshëm dhe i padukshëm, për derisa nuk shpërthen mbi sipërfaqe, siç është duke ndodhur në Himarë, Preshevë, Medvegjë apo Bujanoc, Shkup, Malësi, Luginën e Lumit Cem, Plavë e Guci etj. Shqiptarët edhe më tutje ndiqen, persekutohen, vriten dhe burgosën para syve të Evropës “demokratike” dhe para hundëve të rrahagjoksëve, të cilët pretendojnë se e kanë zgjedhur çështjen kombëtare, apo janë duke e zgjedhur atë me metoda demokratike!

Me hyrje në Evropën e Bashkuar, pra integrimin, i cili për shqiptarët është gjithnjë e më shumë mollë e ndaluar! Dritat në tunelet, të cilat i ka krijuar vet Evropa e “Bukureshtit, Berlinit, Londrës dhe e Parisit”, nuk janë fare duke u parë!

Atëherë çfarë mund të themi për Rambujen, Parisin, për Kosovën e pavarësuar, demokratike, paqësore “me dëshirë që t`mos i bashkohet ndonjë shteti, madje as shtetit amë”, të cilës i takon, dhe nga e cili është ndarë me gjak, furtuna dhe luftëra të përgjakshme të viteve 1908-1912.

Ky shekulli i ri i mijëvjeçarit të tretë të epokës së re, do të duhej të jetë një zgjedhje fatlume dhe përfundimtare e epokave robëruese mbi shqiptarët. Pjesa e të cilëve akoma vuajnë robërinë, dhunën dhe ndjekjet, nga pushtues dhe fqinj të pangopshëm me toka dhe gjak shqiptari.

Shqiptarë leni grindjet meskine më një anë! Pasurimin në mënyrë inkriminuese si dhe llafet boshe. Sepse, vetëm bashkimi kombëtar mund të shpëtojë, atë çka ka ngelur e mbetur për t`u shpëtuar nga Shqipëria Natyrale.

Për derisa nuk bashkohemi, do të jemi mish për top. As pasuria dhe jeta, luksi pa liri, bashkim dhe pa demokraci, jo vetëm që nuk paraqet asgjë. Por, është e kot, e pa vlefshme dhe tejet e pasigurt, për t`u trashëguar nga brezat që i lëmë pas. Ajo paraqet rrezik brenda për brenda vetë antagonizmave dhe shtresave e klasave brendashqiptare, të cilët nuk mund ta durojnë një dallim të tillë pasurimi, diferencash e dallimesh.

Prandaj, rreziqet vinë nga disa fronte. Ato mund të vinë dhe pasojnë, nga nuk e pret as optimisti më i madh dhe më i fuqishëm i karrierës politike, diplomatike apo strategjike. Sepse, është lejuar mishtë e egër në trup të shëndosh. Sepse, është kancer i pahetueshëm dhe i pashërueshëm për gjithmonë. Vërtet pa u bashkuar, nuk është e zgjedhur çështja jonë kurrë!

http://standard-al.com/tekst.php?idt=19758

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar