Antiteizmi si mbrojtës i shtetit kombëtar shqiptar

mesdimr

Në gadishullin tonë vihet re se historikisht shtetet, që u krijuan, u krijuan në bazë përkatësie dhe identiteti fetar popullsish racialisht heterogjene. Përjashtimi i vetëm ka qenë shteti shqiptar, i cili u ringrit në bazë të përkatësisë kombëtare duke e shmangur në mënyrë të hapur atë fetare. Si i tillë, shteti shqiptar nuk ka qenë aspak i mirëpritur në gjirizin fetar ballkanik, por dhe më gjerë, ndaj dhe është luftuar smirëzisht nga të gjithë "fqinjët" dhe protektorët e tyre, saqë vazhdon dhe sot të jetë i ndarë në masë të madhe për shkak të politikave me bazë fetare.

Armiqtë më të sëmurë dhe vatra të reaksionit antishqiptar kanë qenë dhe janë ende pikërisht Kisha dhe Xhamia e teokracive përreth, si imponuese të ideologjisë fetare kundër ideologjisë kombëtare. Në këtë këndvështrim vërehet tërë thelbi i ekzistencës së shtetit kombëtar shqiptar përbri shteteve fetare fqinje me popullsi të përzier, kryesisht sllavo-turanike.

Në dritë të këtij qëndrimi është e pamundur që një shqiptar i cili kërkon shtet kombëtar të flasë mirë për fenë apo të mbështesë fenë, kur DI që feja dhe fetarët janë përgjegjës kryesorë për shpërbërjen, devijimin dhe asimilimin racor e kulturor të kombit të tij, sidomos dy trajtat më virulente të saj islamizmi dhe ortodoksizmi.

Shtetet fqinje janë në tërësinë e tyre historike dhe aktuale çorba biologjike me ideologji "të pastër" fetare. Është një farë kompensimi ku "ndyrësia" biologjike i detyron të jenë fanatikë të "pastërtisë" ideologjike. Kjo "pastërti" ruhet, zhvillohet dhe shërben si themeli kryesor i identitetit të tyre shtetëror, si shenjë dhe vlerë identifikuese e grigjave të tyre.

Duke qenë se ky realitet është i qartë për ta në nivel administrativ, vetiu iu shfaqet një urrejtje patologjike për çdo gjë që nuk i nënshtrohet procesit të sajuar ideologjik. Kthehet në imperativ rrënimi i çfarëdo elementi që nuk përqafon ideologjinë, që ka paturpësinë të mos jetë si ta, apo që shfaq dhe një farë "krenarie" të natyrshme dhe të vetishme kundër ideologjisë së tyre, dhe elementi perceptohet si armik që duhet hequr qafe.

Urrejtja e tyre në këtë rast është praktike, sepse shtetformimi kombëtar me baza biologjike është prej natyre kundërshtar i shtetformimit mbi baza fetare dhe është kjo urrejtje që i nxit të përpiqen të asimilojnë ose asgjësojnë çdo gjë që nuk i përket grigjës, që nuk është infektuar nga feja e tyre, kundërshtarin e "zotit", shqiptarin e pafé.

Grekët, bullgarët e rumunët janë ata banorë të lashtë që e hëngrën identitetin e tyre me bukë gjatë sundimit romako-bizantino-otoman dhe u përzien e asimiluan me çdo send që ranë në kontakt derisa iu përfundua lavazhi trunor në kohën e Bizantit, dhe u ritrajtësuan tashmë mbi baza fetare me gjak sllav. Sllavët e mëvonshëm janë ata që u edukuan që në foshnjëri nga bizantinizmi dhe vetëm atë identitet njohin. Të dy palëve iu dha në fund lustra nga otomanët dhe u përmbaruan si "kombe", apo më saktë grigja. Identiteti i tyre është identitet artificial fetar që vjen si pasojë e një kultivimi sistematik teorik, jo si përbërje natyrore kombëtare në zhvillim të lirë.

Ashtu siç e kish vënë re Karaxhiçi një shekull më parë, se shqiptarët ishin një komb i vetëdijshëm për veçantinë e tij dhe që kombësia e tyre nuk lidhej kurrkund me përkatësinë fetare aq sa (në dallim nga tërë të tjerët rrotull) feve të mos iu kushtohej fare rëndësi në këndvështrimin kombëtar, po ashtu e kanë vënë re dhe administratat e tjera fetare rrethepërqark. Kjo perceptohet si moskokëçarje dhe sfidim ndaj helmit dhe shpërndarësve të helmit dhe së bashku me vijën e pandërprerë biologjike ka sjellë tërë mërinë e vazhdueshme të të ardhurve fetarë kundër nesh.

Pavarësisht se mund të duket thjeshtim i tepruar dalja në krahun fetar, ky është gjithë thelbi i kësaj çështjeje: Feja që disave iu bë komb! Nëse nuk kuptohet kjo atëherë jemi naivë, sepse nuk ka Serbi, Bullgari, Greqi, Rumani, Turqi, Bosnje, Mal të Zi pa helmin fetar abrahamik (kristianizmi me dy herezitë e tij lindore: ortodoksizmin dhe islamizmin). Këto janë kombe artificiale të droguara dhe feja është helmi që i mban bashkë. Në fakt nuk ka komb në gadishull, veç nesh, që mos t'ia detyrojë ekzistencën e vet fesë. Mendoni ca për këtë... dhe mprihni dhëmbët.

Antiteizmi duhet të jetë nga parimet bazë të organizmit kombëtar shqiptar, sidomos kur antiteizmi praktikisht shërben dhe si veçues (nga gjithë "të tjerët" rreth e rrotull pa përjashtim) me vijën e vet të zjarrit.

Kandhaon

Kombi shqiptar është krijuar e zhvilluar në luftë kundër feve dhe atyre që na impononin fe. Dhe është degraduar e ka rënë në humbje sa herë që i është nënshtruar fesë, cilësdo fe.

Duke filluar nga bijtë e kësaj toke që u bënë perandorë romakë e përndiqnin kristianistët, Muji i Jutbinës që djeg qytetin e kristianëve, Kreshnikët që vrasin igumanët (gumanat e zi), arbëreshët e shek. 14 që nuk janë as katolikë as ortodoksë, lufta e vazhdueshme e shqiptarëve kundër turqve, serbëve, bizantinëve, dhe mbretërizave të shumta nga Italia (normanë, anzhu etj), refuzimi i urdhërit të kishës që malësorët të heqin dorë nga paganizmi, refuzimi i kalendarit gregorian nga ana e mirditasve, Konfederata Ilirike e Kara-Mahmut Pashë Bushatliut (musliman??) që përfshinte fe të ndryshme, në luftë kundër perandorisë islamike, Ali Pashë tepelena (musliman??) që poashtu bashkoi shqiptarë nga fe të ndryshme për luftë kundër perandorisë islamike, Zenel Gjoleka (musliman??) përsëri në luftë kundër Perandorisë islamike, Formula e Pashko Vasës - fe e shqiptarit është Shqiptaria, pavarësimi dhe reduktimi i institucioneve fetare që një hap më tej në luftë kundër fesë, dhe së fundi ateizmi shtetëror në Shqipërinë e Enverit.

Shqiptarët kishin identitet racor, duke qenë racë më vete, identitet që ekziston pavarësisht nga vetëdija dhe dëshira subjektive, identitet që buron nga vetë natyra, por gjithashtu krijuan identitet kulturor-historik-politik në luftën e vazhdueshme kundër viruseve që vijnë nga jashtë, si dhe kundër armiqve që imponojnë ato viruse.

mesdimr

Në vazhdim të kësaj dua ta bëj të qartë se feja e ka humbur tashmë dhe ndonjë dinamikë të perceptuar dhe agresivitetin e nevojshëm për t'i shërbyer kombit tonë. Ajo nuk i përshtatet nevojave të kombit shqiptar në shekujt e ardhshëm.

Në këto çaste ne kemi arritur kristalizimin ideologjik dhe përcaktimin kombëtar që nuk e përfshin fenë as si pjesë të kombformimit, as si pjesë të identitetit kombëtar dhe as si nevojë të regjimit administrativ. Çfarë do të thotë se çdo gjë që fetë e huaja ofrojnë në rrafshin kombëtar është vetiu antikombëtare, ndihmon në përçarje e sjell elementë që nuk janë të kulturës burimore dhe që as nuk zhvillojnë apo fuqizojnë kulturën kombëtare, përkundrazi bien ndesh me parime kombëtare duke imponuar vlera të tjera popujsh të tjerë apo dhe më keq administratë të huaj.

Në zbatime konkrete, antiteizmi, si antifetar me synim të qartë dhe të ngurtë e me bazë vendase ideologjike që buron nga përcaktimi shqiptar i kombit (ku feja nuk bën pjesë), është arma moderne që duhet të mësojë të përdorë shqiptari i shekullit të 21-të.

Kjo armë mund të pasurohet me paganizëm vendas për të shtuar bazën ideologjike, por gjithnjë duke ruajtur tiparet nihiliste që përdor për shkatërrimin e feve të huaja dhe zbythjen e kombeve fetare që na rrethojnë.

Një antiteizëm i formuluar në këtë mënyrë për nevoja vendore është i pajisur siç duhet për t'i bërë ballë dhe ateistëve të kombeve fqinje apo ateizmit ndërkombëtar (e përdor termin në pamundësi të një tjetri më të saktë) që promovohet sot për arsye shkombëtarëzimi të kombeve fetare, kryesisht atyre perëndimore, dhe që ka ngarkesë tjetër ideologjike që del jashtë kuadrit të ateizmit si qëndrim i thjeshtë. Ne nuk na prek drejtpërdrejt ky lloj i ateizmit ndërkombëtar, por na prek tërthor duke shtuar numrin e ateistëve në kombet e tjera e duke i bërë "jofetarë si ne".

Këto konstatime na vënë kësisoj përpara armës së re ideologjike që duhet të zgjedhë një shqiptar i sotëm. Duhen njerëz që dinë të kuptojnë koncepte themelore të organizimit dhe zhvillimit kombëtar dhe dinë të njohin dhe të përvetësojnë mjetet të nevojshme për mirëmbajtjen e kësaj strukture. Çka do të thotë se sulmi ideologjik kundër çdo feje është i dëshiruar në çdo situatë dhe alternativa që ofrohet është kultura burimore pagane shqiptare.