Shtetet shqiptare me qeveri vasalësh

29.1.2010, 18:50

Citim:

Shtetet shqiptare me qeveri vasalësh
Teki Dervishi

Ithtarët e “demokratizimit të Serbisë”, që ndonjë fitore të mundshme të “demokracisë” terroriste serbe e shihnin si shanse për zgjidhjen e statusit të Kosovës, nuk e kanë pasur parasysh çështjen e kufijve “të relativizuar” administrativisht të Kosovës, të cilët janë rivendosur me vendime a priori në “marrëveshjet politike” të Evropës me Rusinë, që nga 12-shi, 18-shi dhe 53-shi në shek e kaluar, si edhe sot që po kontestohen nga BE-ja (vendosja e KFOR-it më 1999 mbi lumin Ibër midis Mitrovicës).

Sot kur të gjithë janë bindur se Serbia nuk heq dorë nga karakteri i saj shtetëror hegjemonist dhe nuk demokratizohet në çfarëdo aspekti, parullën e dikurshme mbi “demokratizimin e Serbisë” sot e kanë zëvendësuar me parullën për gatishmërinë e Shqipërisë dhe të Kosovës për “marrëdhënie të mira me Serbinë”.

Si mund të arrihen “marrëdhëniet e mira” para se të revidohen padrejtësitë e vendimeve të marrëveshjeve politike nëpër kancelaritë e Fuqive të Mëdha dhe asnjëherë me miratimin e verdiktit të shqiptarëve?

“Strategjia për Kosovën e Veriut ” që del nga zyra evropiane e Piter Fejtit, dhe në mënyrë vasale e kuotizon edhe Qeverinë e Kosovës në “përpilatën” e saj, është një përpjekje për t’i mbajtur kontinuitetet e BE-së në copëzimin e mëtutjeshëm të Kosovës, faktikisht për legalizimin “ligjor” të sovranitetit të Serbisë në atë pjesë të vendit.

Në fillim të viteve ’90-të të shek. të kaluar u standardizua një “pikëpamje” jo shkencore, por mediale (propagandistike partikulare e jo platformizuese shtetformuese) për “strategjinë” për krijimin e shtetit të Kosovës së pavarur. (Njëherë së pari u “parapa” Kosova si republikë e federatës jugosllave, pastaj si shtet i pavarur).

Shteformimin e Kosovës së pavarur, sipas këtyre koncepteve, do ta pengonte ndonjë ide jokonspirative për “bashkimin e trojeve shqiptare”. Kjo u konsiderua nga ideologët kozmopolitë si ide folklorike, nacionaliste, jomoderne dhe e tejkaluar nga koha. Atëherë thoshin se nëse Evropa “kupton” se e kemi qëllim të bashkohemi me Shqipërinë, menjëherë do ta pengojë Kosovën të bëhet shtet i pavarur.

Çdo intelektual që dilte jashtë këtij koncepti të strategjisë së “konfidencialitetit politik” të ish-autonomistëve do të etiketohej si njeri që dekonspiron “programin kombëtar” dhe kështu i jep argument Serbisë që kjo t’i ankohet Evropës duke treguar: “Ja, shqiptarët nuk duan Kosovë të pavarur, por duan Shqipëri Etnike”.

Nga kjo frikë ndaj Serbisë, le që hoqëm dorë të zgjidhet në tërësi çështja shqiptare, por hoqëm dorë edhe nga simbolet, që do të thotë edhe nga identiteti kombëtar. Tash identitetin kombëtar e marrim me mend, por nuk e kemi zyrtar.

Sidoqoftë, kjo që ka ndodhur deri sot, le të ishte një proces normal historik, dhe kritika ndaj këtij procesi le të mos jetë krejtësisht shkencore, pa mbaruar procesi deri në fund, deri në zgjidhjen definitive të çështjes shqiptare, ashtu si e kanë zgjidhur të gjithë popujt e tjerë të Ballkanit pos shqiptarëve. Por këtu duhet lansuar një tezë arketipe të saktë – nuk mund të zgjidhen “kontestet territoriale” ballkanike, pa u programuar dhe platformizuar shkencërisht dhe politikisht çështjet kombëtare, dhe këtu në këtë pikë Ahtisari e ka gjetur “thembrën e Akilit” për ta kontrabanduar “multietnicitetin”.

Kjo nuk do të shitej para se bashkësia ndërkombëtare të mos e dizajnonte një klasë politike kozmopolite në Kosovë, një bashkëdyzim kimik midis ish-autonomistëve dhe ish-ushtarëve të pacifizuar.

Pra si mund të pyesin zyrtarisht Brukselin këta aleatët tanë, ta pyesin zyrtarisht, a është zgjidhur çështja shqiptare, nëse kufijtë e shteteve të Ballkanit tashmë janë ad acta “dosje e mbyllur” nga vetë shqiptarët, të cilët kurrë nuk e hapin këtë çështje në mënyrë protokollare, zyrtare, me Fuqitë e Mëdha?

Presim që për çështjen tonë të kujdesën aleatët “në çastin e duhur historik”!!! Edhe Prishtina aktuale, edhe Tirana, edhe Tetova kësaj pune i shkojnë në mënyrë anakronike, për së mbrapshti: së pari kërkojnë shtet qytetar (në Kosovë), kërkojnë të drejta nacionale e jo shtetërore (në Maqedoni) dhe kërkojnë të plotësojnë standardet e integrimit evropian, pa u integruar së pari kombi (në Shqipëri).

Këtu në vendin tonë nuk mund të integrohemi, po thonë, por do të integrohemi në Evropë, dhe atje kur të shkojmë të gjithë: preshevarët, tetovarët, ulqinakët, kosovarët, çamët dhe malokët do të bëhemi shqiptarë. Shqiptarë nuk lejohen vetëm në Ballkan, në Bruksel po!

Por në cilin territor shtetesh do të mund të unifikoheshin “të drejtat historike” shqiptare, kur shqiptarët në të gjitha shtetet ku jetojnë pranojnë standarde të ndryshme për zgjidhjen e çështjes së tyre, në Kosovë të OKB-së, në Tetovë të shtetit që quhet maqedonas, në Tiranë të BE-së?

Pra është një fakt që nuk mund të mohohet. Edhe nëse shqiptarët e paskan zgjidhur çështjen e tyre brenda shumë shteteve të Ballkanit, siç konstatojnë qeveritë e ndryshme aktuale shqiptare, kjo është zgjidhje parciale.

Shqiptarët si komb janë i vetmi popull në Ballkan që edhe pas 100 vjet nga rënia e Perandorisë Osmane dhe Konferenca e Londrës, ende nuk kanë filluar ta platformizojnë politikisht konceptin e zgjidhjes definitive të çështjes së tyre. Së paku jo në mënyrë zyrtare transparente dhe shkencore.

Prandaj ICO-ja (Brukseli), në bashkëpunim me Serbinë, vazhdojnë “rikonfigurime” kufijsh të “decentralizuar” legalisht me dhunën ushtarake administrative (të kinse OKB-së). Serbia, pra, qe 100 vjet, e deri sot, nuk pushon t’i okupojë tokat shqiptare herë me luftë, e më shumë me ndihmën e Evropës, dhe këtë gjë po e bën edhe sot, sepse askush nga shqiptarët nuk e ngre zërin, përkundrazi shqiptarët zyrtarë pranojnë se janë bashkëpjesëmarrës të kësaj “strategjie” për “Kosovën e Veriut”.

A gjendet kund ndonjë qeveri shqiptare, në këto kaq shumë shtete ku jetojmë, që të kërkojë një konferencë ballanike për kufijtë, meqë Serbia nuk bën tjetër punë pos që vizaton harta bashkë me Fejtin dhe hartografët e Moskës në OKB.

Pse të bëhet “strategji” vetëm për “Kosovën e Veriut” (mjafton si e emërtojnë, thuajse ekziston ndonjë Kosovë Jugore, ashtu si provojnë ta emërtojnë Maqedoninë si Maqedoni Veriore), kur mund të bëjmë strategji për tërë territoret e relativizuara të shqiptarëve, qoftë edhe të serbëve?

Shqiptarët sot kanë mbetur në duart e një klase politike kuislinge vasale klienteliste, si: në Prishtinë, në Shkup, në Preshevë, në Podgoricë dhe në Tiranë. Por kjo nuk duhet ta gëzojë shumë as Beogradin as Brukselin as Athinën, sepse procesi është në lëvizje, dhe kjo klasë politike aktuale tashmë është korruptuar politikisht para syve të popullit të saj.

Askush më nuk e do të këtë klasë politike skizofrene që ka privatizuar parcela “shtetërore” si pashallarë të Sulltan Brukselit. Në Ballkan nuk do të ketë paqe kurrë, derisa nuk zgjidhet çështja e kufijve shtetërorë sipas argumenteve shkencore qoftë në etablimin etnik, qoftë në atë historik, si të duan.

Ashtu si po planifikojnë për t’i dekulturuar shqiptarët jashtë kufijve administrativë të Shqipërisë, dhe për t’i shndërruar në një masë amorfe zombësh socialë, ashtu nuk i ka dalë mirë llogaria as Perandorisë Osmane, as Perandorisë Sovjetike, as hegjemonizmit terrorist-racist serb, sepse shqiptarët kurrë nuk do të shkombëtarizohen. As nuk dorëzohen kurrë.

Mjafton të kuptojnë, herët a vonë, të kuptojnë se janë të tradhtuar, dhe se ende nuk është zgjidhur çështja e tyre kombëtare. Përkundrazi.

http://www.botasot.info/?gjuha=0&category=20&id=45358

30.1.2010, 16:24

Citim:

Nuk po integrohet veriu në Kosovë por Serbia në BE
Albin Kurti

Krerët institucionalë të Kosovës ndoshta as që e kuptojnë se, kur deklarojnë për marrëdhënie të mira fqinjësore të Kosovës me vendet rrotull, e posaçërisht me Serbinë, janë duke kontribuar që ato të integrohen më shpejt në BE në kurriz të Kosovës dhe të shqiptarëve në përgjithësi.

EULEX-i dhe Pieter Feithi (sidomos me kapelën e tij të Përfaqësuesit Special të BE-së) ngadalë por sigurt po shndërrohen në lehtësues të integrimit të Serbisë në BE. Detyra kryesore e EULEX-it dhe Pieter Feithit po bëhet që ta ndihmojnë Serbinë, që në rrugëtimin e saj për në BE të mos e ketë barrë Kosovën.

Brukseli ka vendosur që Serbia të mos e presë Kosovën për anëtarësimin e saj. Sikurse për çështjen e liberalizimit të vizave, edhe kur vjen puna tek anëtarësimi në BE, nuk duket që rajoni i Ballkanit perëndimor do të integrohet en bloc. Nëse nuk ndryshon diçka radikalisht, pas Kroacisë edhe Serbia do të hyjë në BE.

Mirëpo, për këtë gjë ajo duhet t’i rregullojë marrëdhëniet me fqinjët. Janë shumë marrëveshje e dakordime që ajo duhet t’i bëjë me vendet fqinje në mënyrë që të ecë në shtegun drejt BE-së. Pasi që Serbia nuk e pranon pavarësinë e Kosovës, fqinj jugor i Serbisë nuk është Kosova, por EULEX-i dhe PSBE-ja.

Pushteti ndërkombëtar në Kosovë nuk është vetëm pushtet por është edhe vetë shteti. Fundja, ata janë kushtetuta, ushtria, policia dhe instanca supreme politike e ligjore e Kosovës. Ata janë sovrani i vendit tonë dhe, për pasojë, fqinji i Serbisë.

Sëkëndejmi, Brukseli negocion dyfish me Beogradin: në emër të BE-së dhe në emër të Kosovës. Një situatë gjithsesi joshëse për Brukselin i cili e sheh Serbinë nga prizmi i politikës së jashtme dhe të sigurisë, kurse Kosovën e sundon në emër të po kësaj politike.

Strategjia e re për veriun nuk është as strategji dhe as e re. Ajo është orvatje për ta shpërqendruar vëmendjen nga dy protokollet që EULEX-i do t’i nënshkruajë së shpejti me Serbinë. Pas atij për bashkëpunim policor në radhë janë protokollet për gjyqësi dhe dogana.

Punën që EULEX-i e bën pa zhurmë me Serbinë, Pieter Feithi e balancon me zhurmë, por pa punë, kundër Serbisë. Dhe jo vetëm kaq. Kjo ‘strategji’ nuk do ta integrojë veriun dhe as nuk do ta bashkojë Mitrovicën. Në rastin më të mirë do ta ndajë Mitrovicën në dy komuna të veçanta.

Meqë nuk do të ketë përdorim të forcës, strategjia e proklamuar për integrim të veriut do ta afirmojë gjithnjë e më shumë Serbinë si palë në kontest. Vazhdimisht na thuhet që vetëm dialogu është mënyra përpara sa i përket çështjes së veriut, dhe se ky dialog duhet të bëhet me dikë, apo jo?

Serbia edhe njëherë do të rikthehet si faktor në bisedime të reja nëpërmjet kësaj ‘strategjie’. Në vend të përdorimit të forcës në emër të ligjit do të ketë dialog për hir të paqes me ata që e përdorën forcën.

Secili shtet a pushtet e ka problem se si ta legjitimojë sa më mirë dhe sa më efektshëm përdorimin e forcës, madje edhe atëherë kur ajo s’është gjithaq e nevojshme. Shteti dhe pushteti në Kosovë e kanë problemin e kundërt: si ta legjitimojnë mospërdorimin e forcës, ndonëse kjo është e domosdoshme.

Në qarqet diplomatike në Prishtinë kanë nisur të qarkullojnë fjalët se si Kosova duhet sërish të bisedojë me Serbinë. Kësaj radhe thonë që duhet të bisedohet për gjithçka përveçse për statusin e Kosovës. Në fakt, kështu thoshin edhe para disa viteve. Të mos diskutohet për status por për çështje praktike e teknike, në mënyrë që gradualisht të arrihet te statusi, ndërkohë që maskohet fakti se çdo gjë në të vërtet ka të bëjë me statusin.

Zaten, statusi është edhe statusi i palëve përkundrejt njëra-tjetrës, apo jo? Vetëm se kësaj radhe faktorëve ndërkombëtarë iu interesojnë bisedime të reja ndërmjet Kosovës e Serbisë përbrenda kornizës së integrimit të Serbisë në BE. Dialogu apo bisedimet e ardhshme, më parë se për integrimin e veriut në Kosovë, janë për integrimin e Serbisë në BE.

Pasi që Serbia mban lidhje të ngushta politike, ekonomike dhe ushtarake me Rusinë që është në ngritje, dhe për shkak të madhësisë së saj si treg, integrimin e Serbisë BE-ja e sheh si një çështje pakrahasimisht më urgjente sesa integrimin e Kosovës. Jo vetëm pse Kosovën nuk e njohin pesë shtete anëtare të BE-së, por, para së gjithash, për shkak se Kosovën tashmë po e sundon.

Përderisa për Serbinë Brukseli konsideron që do ta rrisë kontrollin mbi të, duke e bërë anëtare të BE-së, mbi Kosovën tashmë ka kontroll të lartë, madje pikërisht duke e mbajtur atë jashtë BE-së. Angazhimi aktual nuk konsiston te moslejimi i Serbisë që ta pengojë Kosovën në integrime ndërkombëtare, por te eliminimi i pengesave që Kosova mund t’ia bëjë Serbisë për integrime evropiane. Protokolli për bashkëpunim policor ndërmjet EULEX-it dhe Serbisë ka qenë parakusht për liberalizimin e vizave për qytetarët e Serbisë.

Qeveria dhe institucionet e Kosovës janë tërësisht përbrenda këtij kuadri. Edhe kur e tolerojnë funksionimin e strukturave paralele të Serbisë në Kosovë, edhe kur e lejojnë vizitën e Boris Tadiqit në Deçan.

Krerët institucionalë të Kosovës ndoshta as që e kuptojnë se, kur deklarojnë për marrëdhënie të mira fqinjësore të Kosovës me vendet rrotull, e posaçërisht me Serbinë, janë duke kontribuar që ato të integrohen më shpejt në BE në kurriz të Kosovës dhe të shqiptarëve në përgjithësi.

Të gjitha deklaratat e Fatmir Sejdiut dhe Hashim Thaçit për marrëdhënie të mira me Serbinë, Malin e Zi dhe Maqedoninë, Beogradi, Podgorica dhe Shkupi zyrtar i përdorin në Bruksel për ta përshpejtuar integrimin e vendeve të tyre në BE. Duke mos e problematizuar gjendjen e shqiptarëve në Maqedoni, Serbi e Mal të Zi, dhe duke lëshuar pe në demarkacionin e kufijve me ta, Sejdiu dhe Thaçi kontribuojnë në riprodhimin e gjendjes së rëndë për shqiptarët në këto vende dhe njëkohësisht u ndihmojnë atyre vendeve që të hyjnë në BE para nesh.

Kosova (dhe Shqipëria) duhet ta studiojnë dhe analizojnë hollësisht se si mund ta kushtëzojnë integrimin e Serbisë (dhe Maqedonisë e Malit të Zi) në BE para se Serbia (dhe Maqedonia e Mali i Zi) të na kushtëzojnë neve nga pozita e shtetit anëtar në BE.

Teza se shqiptarët në Maqedoni, Mal të Zi dhe Serbi do të jetojnë shumë më mirë porsa këto vende të hyjnë në BE, është naive. Mjafton t’i pyesni baskët se si po ia kalojnë në Spanjë, hungarezët në Sllovaki apo jogrekët në Greqi.

http://www.noa.al/index.php/opinion/...r-serbia-ne-be

31.1.2010, 10:52

Citim:

Shqiptarët flenë, Gruevski disiplinon ndërkombëtarët
Fejzi Hajdari

Reagimi i komisarit të lartë për pakica kombëtare të OSBE Knut Volebek, lidhur me aplikimin e mësimit të maqedonishtes nga klasa e parë në shikim të parë ndali hovin e entuziazmit të Gruevskit dhe klanit të tij qeverisë.

Mirëpo, me sa duket kjo ndalje ishte e përkohshme. Sepse, kancelaritë ndërkombëtare në Shkup një ditë pas reagimit të ashpër të Gruevskit dhe kreut të arsimit në Maqedoni, reteruan nga qëndrimi i ditëmëparshëm. Me fjalë tjera reagimi i krerëve maqedonas të ekzekutivit, i detyroi ndërkombëtarët të formulojnë dhe gjejnë forma e modalitete, realisht me pak të favorshme për shqiptarët dhe më shumë të favorshme për maqedonasit. s

Shqiptarët duket se do të përfitojnë në afat të shkurtër nga sugjerimet e fundit të ndërkombëtarëve. Do të blejnë pak kohë!. Mirëpo, vend për gëzim nuk ka, sepse porositë e tyre janë të qarta se maqedonishtja duhet të mësohet nga nxënësit shqiptarë.

Edhe më brengosës është fakti se këmbëngulja e Gruevskit dhe “tajfës” së tij, arriti t’u imponojë ndërkombëtarëve një term të ri: gjuhë shtetërore, kur flitet për gjuhën maqedonase. Që edhe formalisht e ngrit maqedonishten në rang më të lartë, se shqipen. Fitore e padiskutueshme e Gruevskit. Çka mund t’i themi, përveç hallall i qoftë!.

Me përpikëri po arrinë ta zbatojë strategjinë për të degjeneruar të drejtat e shqiptarëve, njëkohësisht duke imponuar bindjen te maqedonasit se janë në rrezik permanent prej tyre. Sepse, kur tek maqedonasit krijohet bindja se janë të rrezikuar nga shqiptarët, paralelisht krijohet edhe bindja se mbrojtjen më të fortë e kanë Serbinë.

Por, a mund të na ketë faj Gruevski? Absolutisht jo. Faji është te tanët!. Haram ju qoftë ministrave shqiptarë. Për paaftësinë që t’i mbrojnë edhe të drejtat të cilat shqiptarëve u garantohen edhe me Ligj dhe Kushtetutë, e lëre më të përfitojnë diçka të re për shqiptarët.

Politikanët tanë kanë rënë në gjumë. Jo gjumë dimërorë, por gjumë katërstinorë. Dhe m’u ky gjumë i të “zgjedhurve” tanë, ka ndikuar që ndërkombëtarët të paraqiten me reagim të butë ndaj kërcënimit bukval të Gruevskit, ndaj një organizate prestigjioze ndërkombëtare, si OSBE-ja, se do të humbin kredibilitetin në rast se kundërshtojnë qëndrimet e politikës maqedonase.

Përderisa Gruevski dhe ministri Todorov, nuk kursyen të zbrazin energji negative nëpërmjet deklaratave të tyre për OSBE-në, përfaqësuesit qeveritarë, në veçanti nënkryetari i qeverisë Abdilaqim Ademi, me paraqitjet e tija joserioze, për të mos thënë qesharake, “arsyetohej” se ai nuk e ka parë fare letrën e komisarit të OSBE-së.

Në fakt, Ademi edhe me këtë rast nxori padashje në shesh (mos)ndikimin dhe pozicionet tepër formale dhe simbolike të shqiptarëve në vendimmarrje. Nxori në pah të vërtetën e hidhur se shqiptarët e Qeverisë nuk kanë ndikim as te shërbimi i cili i shpërndanë letrat, e lëre më në nivel më të lartë. I gjori duke dashur të heq fajin nga vetja, dëshmoi paaftësinë e politikës shqiptare për të sjellë vendime në favor të shqiptarëve në momentet e duhura.

Pikërisht qëndrimi i këtillë, herë i ngrohtë e herë i ftohtë i Ademit dhe ademave të tjerë qeverisës shqiptarë, ka bërë që zëvendësministrja e arsimit të krekoset vazhdimisht se nuk ndryshon qëndrimin e saj “parimor” për aplikimin e mësimit të maqedonishtes nga klasa e parë.

Ja ky është rezultat i veprimeve të shqiptarëve me funksione më të larta qeveri. Duke u bazuar në rregullën e pashkruar të ndërkombëtarëve për të ushtruar presion te “pala më e butë”, lirisht prej tani mund të supozojmë se në periudhën që vjen politika shqiptare do të ballafaqohet me presion të madh.

Por, çfarë bëjnë këta të fundit për t’i rezistuar të paktën këtij presion? Si përherë, asgjë! Më pastaj justifikohen se nuk i kanë lexuar letrat qe ju postohen në qeveri. Thuaja se ka budalla shqiptarë që ju beson pordhave të tilla! Shqiptarët janë bërë si puna e “aminxhinjve”. Pranojnë vendimit e “bossave maqedonas”, e pastaj e shfrytëzojnë justifikimin tashmë të mësuar përmendësh: po na bëjnë presin ndërkombëtarët.

Është mirë që shqiptarët njëherë e përgjithmonë të mësohen të bëjnë analizat e nevojshme edhe të vendimeve që sillen nga ndërkombëtarët, e jo të veprojnë në bazë të avazit të deritanishëm duke dhënë vlerësime dhe “përshëndetje” gjegjësisht përkrahje më shumë emotive të nxituara, se sa racionale.

Subjektet të cilat nxituan të përshëndesin porositë e ndërkombëtarëve lidhur me rastin “maqedonishtja prej klasës së parë” herëve tjera patjetër duhet të bëjnë analizat e nevojshme. Po ashtu duhet t’i kenë të qarta edhe parimet e ndërkombëtarëve: me rëndësi është të ketë makrostabiliet, kurse modalitetet duhet t’i caktojnë vetë palët. Këtu qëndron problemi.

Shqiptarët duhet të mësojnë të jenë palë, gjegjësisht subjekt, e jo vetëm objekt për dekor. Sepse, vetëm atëherë mund të parashtrohet pyetja kyçe” nëse bëhet i domosdoshëm mësimi i maqedonishtes, pse të mos jetë i domosdoshëm mësimi i gjuhës shqipe në komunat ku shqiptarët janë shumicë.

http://lajmpress.com/opinion/3167.html

12.2.2010, 01:58

Citim:

Rexhep Hoxha refuzon Çmimin Kombëtar “Azem Shkreli”

Prishtinë, 8 shkurt-Të hënen nëpërmjet një komunikate, shkrimtari Rexhep Hoxha ka bërë me dije publikun se refuzon Çmimin Kombëtar “Azem Shkreli”. Në njoftimin e Hoxhës thuhet:

“Nga mjetet e informimit u njoftova se më është ndarë Çmimi Kombëtar për vepër jetësore "Azem Shkreli". Mirëpo, duke qenë se çmimin e jep një qeveri servile ndaj të huajve dhe mashtruese ndaj te vetëve, me zyrtarë të lartë të pangopur për t'u pasuruar në kurriz të Kosovës së varfër, me deputetë rrogash shumëfish me të mëdha se mjekët, mësuesit, policët, gjyqtarët, pa i përmendur kategoritë më të ulëta të nëpunësve me rroga të mjerueshme, pensionistë lëmoshash, të kërkojnë edhe nga një veturë për kokë, shofer për vete dhe beneficione të tjera në një kohe varfërie të hatashme e papunësie të përvajshme, me vetëvrasje si kurrë më parë nga humbja e besimit në jetë, për t'u lënduar çdo zemër njeriu, këtë çmim e refuzoj.

Së dyti, duke e njohur mirë Azem Shkrelin, shpirti, nderi dhe karakteriim nuk e pranon asnjë çmim me emrin e tij. Me shkrimtarin merr frymekombi. Ai për asgjë as nuk shitet as nuk blihet”.

http://www.koha.net/index.php?cid=1,9,11148

Përdorimi i çështjes
Shfaq pamjen për shtyp Dërgoje faqen me postë
Paraqitja
Vijore E ndërthurur E shkallëzuar