Dy fjalë për Rexhep Mitrovicën

vlug

Rexhep Mitrovica është një nga luftëtarët më të njohur kosovarë, ishte pjesëmarrës në Vlorë në momentin kur dhe u shpall pavarsia e Shqipërisë. Ai drejtoi Lidhjen e II-të Prizrenit, deputet dhe ministër i arsimit, si dhe kryeministër i Shqipërisë.

Bashkë me të tjerë por sidomos me të mirënjohurin Bedri Pejanin, ai u kujdes që Kongresi i Manastirit të merrte rëndësinë që meritonte. Këto vite ishin dhe më aktivet për lëvizjen kombëtare, jo vetëm kulturore por edhe në kundërshtimin me armë ndaj turqve të ngjyruar.

Si intelektual që ishte përshëndeti revolucionin xhonturk, por jo se ndjente simpati për ta, por sepse tashmë mund të hapeshin shkolla në gjuhën shqipe. Urrejtja e tij nuk drejtohej vetëm kundër turkut orientalo-prapanik por edhe kundër armikut shekullor të popullsisë shqiptare të Kosovës, serbit. Ai i dha mbështetjen e tij kryengritjeve të shqiptarëve më 1910-11, duke i dhënë këtyre dhe një përmbajtje politike.

Disa nga bashkëpunëtorët e tij ishin, Ismail Qemali, Mit’hat Frashëri, Aleksandër Moisiu, Hasan Prishtina, Nexhp Draga e Shahin Kolonja, Ali Riza Kosova e Mehmet Pashë Dërralla. Me shumë nga këta patriotë ai firmosi aktin historik të pavarsisë së vendit.

Nuk u pajtua kurrsesi me vendimet e Konferencës së ambasadorëve në Londër, konferencë që la një pjesë të mirë të trojeve shqiptare jashtë. Shumë shpejt përveç armiqësisë së serbëve “fiton” dhe atë të grekëve sepse kundërshton vendimin e Konferencës së Londrës për dhënien e Janinës grekëve. Mbeti deri në fund të jetës kundërshtar i fortë i fuqive të mëdha, që sipas tij i kishin bërë Shqipërisë një padrejtësi të madhe.

Pas luftës së I-rë botërore, vendos kontakte me komitetin Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, me të cilët nuk i shkëputi lidhjet deri në fund. Në 1921 i jepet posti i ministrit të arsimit në qeverinë Xh. Ypit. Me këmbënguljen e tij u miratuan një numër i madh ligjesh, ku ndër më të rëndësishmit ishte dhe ai për laicizimin e shkollës.

Pas rrëzimit nga pushteti të qeverisë së Fan Nolit, Rexhep Mitrovica largohet për në vendlindje, pasi si pjestar i atyre kosovarëve që përkrahnin çlirimin e Kosovës, gjeti tek Zogu një kundërshtar.

Gjatë luftës së II-të botërore, bashkohet me organizatën “Balli Kombëtar”, organizatë që kishte mbledhur në gjirin e saj të gjithë patriotët e vërtetë.

Kur Gjermania sulmon Jugosllavinë dhe fillon pastrimin nga HELMI serbo-komunist, Rexhep Mitrovica e përshëndet dhe shikon tek Gjermania qëllimin final, çlirimin e Kosovës. Lufta në Kosovë nuk ishte e lehtë, serbët me afrimin e gjermanëve urdhëruan masakrimin e popullsisë shqiptare, kjo bëri që Rexhepi dhe një grup atdhetarësh të niseshin menjëherë për të ndihmuar në situatën e nderë.

Me komandën gjermane u vendosën marrdhënie besnikërie të ndërsjellta. Kjo lejoi që Kosova të provonte për të parën herë lirinë e vërtetë. U hapën shkolla në gjuhën shqipe, shenjat dalluese si flamujt ishin të pranishme kudo.

Në gusht të 1941-shit zgjidhet kryetar i Lidhjes Popullore Shqiptare e cila do kujdesej që të krijonte çetat e para që do kundërshtonin forcat serbe në kufi. Provoi burgun për disa kohë sepse Italia që mbante të pushtuar Shqipërinë, e konsideroi si të rrezikshëm. Kur këta ushtarë mediokër “romakë” dështuan në pushtimin e botës, duke ia lënë vendin një ushtrie të vërtetë, Rexhepi del nga burgu me të tjerët falë ndërhyrjes së Xhafer Devës.

I zgjedhur kryeministër, Rexhep Mitrovica dhe qeveria e tij krijuan Shqipërinë kombtare, dhe shpallën pavarësinë dhe asnjanësinë e saj. Por një nga rreziqet që po i kanoseshin vendit vinin nga vemjet komuniste serbe, tashmë me çirakët e tyre shqiptarë. Këta të fundit, ca barinj e lopçarë analfabetë kishin themeluar partinë komuniste shqiptare të drejtuar nga Beogradi me të vetmin qëllim, kontrollin e zhdukjen e shqiptarëve kosovarë.

Bashkë me Xhafer Devën mendonin se vetëm anglo-saksonët janë shpresa e vetme e shqiptarëve që t’i shpëtojnë ata nga kuçedra sllavo-komuniste.

Duke parë se helmi komunist nuk lejonte njeri t’ia njihte meritat, apo kur dëgjonte drejtuesit komunisto-parazitë se kosovarët ishin tradhtarë, ai bashkë me grupin e kosovarëve lënë Tiranën për ti shkuar në ndihmë popullsisë kosovare që vuante nga sulmet e padron Titos (të Enverit dhe të tjerëve në vend).