Kolaboracionizmi dhe "28 mijë dëshmorët"

vlug

50 vjet komunizmëm mjaftojnë si argument, apo për ti dhënë plotësisht të drejtë atyre burrave që bashkëpunuan me nazizmin kundër vendosjes së një regjimi komunist në Shqipëri. Parashikimi i tyre për të ardhmen ishte mëse i saktë, një sistem komunst në Shqipëri do të sillte vetëm rrënim.

Ndërkohë që partizanët "luftonin" kundër armikut dhe ishin në mes të një lufte civile, akuzonin kolaboracionistët se "hanin pula". Por ky në vetvete është një fakt i pakundërshtueshëm që këta kolaboracionistë, pra, nuk paskan shkrepur asnjë pushkë kundër vëllezërve të tyre shqiptarë, përkundër partizanëve që e shfrytëzuan rastin për të bërë masakra ndaj "armikut".

Nëse ne tani dënojmë 50 vite komunizëm dhe këtë e bëjnë të gjithë, me përjashtime "veteranësh" anakronikë, atëherë pse nuk ua njohim meritat atyre burrave që donin ta parandalonin që në fillim këtë çmenduri të quajtur komunizëm?!

"Veteranët" që tani njohin vetëm luftën e tyre të "lavdishme", akuzojnë bashkëpunëtorët e nazizmit si "hamës pulash". Por çfarë bënë për 50 vjet komunistët? A nuk hëngrën dhe ata pula, qingja, lopë, vezë, duke e kthyer Shqipërinë në një çiflig të tyrin. Mjafton të shikojmë sot kush na qeveris. Djem e vajza veteranësh janë tani në postet më të larta të administratës.

Në Shqipëri gjatë luftës u formuan 28 brigada me partizanë. Mesatarisht një brigadë kishte 800-900 partizanë. Duke llogaritur se sa veteranë kanë mbetuur tani (e marrin pensione prej princash) është e thjeshtë të gjehet numri i partizanëve të vrarë.

Por sipas historianëve komunistë, na janë vrarë dhe civilë e dhe këta janë dëshmorë. Por edhe nëse numërojmë këtu edhe ato fshatra që janë "djegur" nga nazistët, dmth 3-4 fshatra me nga 35 veta për fshat, përsëri numri 28 mijë nuk arrihet.

Kjo listë, e përpiluar nga historianë patetikë, është mbushur me të vdekur nga çdo lloj arsyeje tjetër, përveçse nga të luftuarit me gjermanët.

Kjo na çon në një tjetër problem. Besueshmëria e historianëve tanë! Veterani shkolloi të birin që të mund t'i siguronte të atit dhe vetes së tij një të ardhme të sigurtë nga çdo lloj akuze, një të ardhme si ajo që po gëzojnë tani.

Gjatë sistemit komunist "armiqtë e popullit" dënoheshin në një situatë të vërtetë lufte. Vetë udhëheqja komuniste e vinte theksin tek situata e luftës në në cilën ndodhej. Pra, a nuk është e drejtë që këta persona, familje e fise të tëra që u zhdukën gjatë sistemit komunist të quhen të gjithë dëshmorë?!

Dhe këta dëshmorë e kalojnë disa herë numrin e dëshmorëve të rënë kundër gjermanit që nuk e kalon shifrën 150 vetë...

Ujk

28'000 është zgjedhur në korrespondencë me 28'000 m².

Sdq. ka njerëz që janë përpjekur për atdheun, dhe këta qëndrojnë si djathtas dhe majtas. Mos mendo se shumica e partizanëve në të vërtetë nuk janë tradhëtuar nga Enver Hoxha & Co.

crukthi

Për mendimin tim kjo është një temë "delikate".

Në këto kohë ne kemi treguar që jemi një popull që (e thëne ne mënyre delikate) nuk shquhet per nacionalizëm apo atdhedashuri. Një nga arsyet është që mungojnë shtyllat ku mund të mbështeten këto ndjenja. Nuk mund të ndihesh krenar nga sporti, muzika, mjekësia, arsimi, etj etj. Sot mungojnë ose janë shumë të pakta figurat që kanë mundësinë të perçojne emocione që të ndihesh krenar që je pjesë e ketij populli. Rinia e tanishme është e destinuar të jetë nihiste përsa i përket prejardhjes apo vlerave kombëtare (mjafton të shikosh programet TV, jo vetëm te BBF-të por edhe TVSH etj).

Prandaj mos është pak e tepruar që të jemi kaq kritikë me të kaluarën, ku pavarësisht realitetit mbështetet disi një lloj krenarie për të shkuarën luftarake, të përgjakshme, fitimtare. Nuk dua të debatoj mendimin që LANÇ ka qënë më shumë Civile... Mbase Civile ka qënë, por ai nxënësi i tetëvjeçares apo gjimnazit është në pozitat ku dikush thotë që Gjergj Kastrioti ka qënë tradhtar se ka luftuar vëllezerit myslimane, nënë Tereza ka qënë maqedonase, Ismail Kadare ka qënë shkrimtar i diktaturës etj etj.

Rezultati është i dukshëm dhe i trishtueshëm. Ka ngelur gjë që të të bëjë ta ndiesh veten e barabartë me të huajin e parë që takon... Ndjesitë masive popullore të inferioritetit që çojnë në plagë më të thella shoqërore apo politike i kanë rrënjët mbase dhe në mungesa pikash orientimi historike.

Për ta thënë më qartë, unë mendoj që këtij populli, kësaj rinie të çorientuar nga injoranca e atyre që drejtojnë apo nga dinakëria e atyre që na rrethojnë i duhen krahas (dhe më shumë) "katharsis" së historise, edhe zbulimi apo theksimi i figurave të ndritura të cilat të mund ti respektojnë, nderojnë e pse jo ti hymnizojnë. Pa këto figura nuk mund të ketë ndërgjegje kombëtare dhe kjo është për një komb SHPËRBËRJE.

Le të lëmë ata që na luftojnë, të na theksojnë apo zbulojnë "gabimet", "gafat" apo "krimet" historike. Ne duhet të flasim më shumë për Gjergj Kastriotin apo shpatën e tij që nuk e ngrinin dot as 10 turq. Apo për kalin e tij gjigant e bardhosh që ishte ne gjendje të hapte një rrugë te shtruar me kufoma jeniçerësh kur Gjergji kalëronte ne betejë. Ja këto janë historitë që dua ti tregoj fëmijës tim për të kaluarën (dhe jo se si një ushtar i vetëm gjerman arriti të smrapste sulmin e 2000 partizanëve për të marrë Tiranën, qoftë kjo dhe e vërteta e pastër)

49572

Cruktho, kujdestarisë historike dhe teorike i duhet dhënë fund. Fakti që një popull mbarështohet nga shteti dhe ministritë nuk do të thotë që duhet "kujdestarizuar", sepse ndryshe krijon veç qullsa të paaftë për të mbajt pozicionet, tezat apo dhe për t'u zhvillu. Duhet fushë e madhe veprimi për këto punë. Ajo që ka për detyrë shteti apo organizime të tjera më të vogla është stërvitja dhe shfrytëzimi e kanalizimi i potencialit, jo kujdestarizimi.

Vistar

Nuk dua që të hedh poshtë luftën, nuk po e fus as në thonjëza këtë term, megjithëse jam shumë skeptik kur e përdor. Ka pasur nga ata që kanë luftuar, por që të jenë vrarë 28 mijë dëshmorë...????
Për historianët tanë është e sigurt se po, por më duket se ata janë aq konfuzë sa kanë harruar të bëjnë edhe gjënë më të thjeshtë, për ta vërtetuar numrin e të rënëve. Madje edhe partia e dikurshme më duket se është gabuar. Po të numërosh në të gjithë Shqipërinë, lapidare apo varreza dëshmorësh e gjithë enigma zgidhet. Numri nuk shkon më shumë se 4 apo 5 mijë. Megjithatë, më duket se nuk kemi të bëjmë me një ndryshim të madh.

Julius

Për të të kundërshtuar, po të sjell analizën më të mirë që kam lexuar unë rreth kësaj çështjeje.
http://xhaxhai.wordpress.com/antropologji/kuislinget/

Te e njëjta faqe ke të dhëna sesi shërbimet e shteteve të huaja, ankoheshin sesi ballistët nuk luftonin. Edhe të jesh i sigurtë se tipi në fjalë që i shkruan nuk është aspak komunist.

vlug

Më vjen shumë keq që ti atë sipër e quan "analizë", por, mik, ajo nuk mund të quhet analizë. Ai sipër nuk argumenton asgjë, nuk nxjerr asnjë përfundim, por thotë 'nëse'. Nuk shkruhet historia me nëse. "Nëse do ekzistonte Shqipëria etnike e krijuar nga gjermanët, do të bëhej shumë shpejt pre e Jugosllavisë apo Greqisë". Ky koncept nuk është aspak pjesë e një përfundimi llogjik, s'është pjesë e shkencës së historisë.

Ajo "analizë" është e tipit midis dy sherrxhinjsh, që për mos t'ja prish asnjonit thotë, "edhe ti ke të drejtë, por edhe ky tjetri ka të drejtë". Kjo është qesharake, sepse dalim tek qullsi për të cilin ka fol mesdimri më lart.

Shqipe

Për Italinë, meqë e dimë nga historia, ajo gjithmonë ka pasur doza të larta antishqiptarizmi duke filluar nga Roma, Venediku, pastaj Italia fashiste (pa përfshirë këtu mbretërinë e Napolit që ndihmoi Kastriotin).

Ndaj një luftë kundër Italisë fashiste edhe arsyetohet. Por se si qenkan mobilizuar shqiptarët aq shpejt kundër gjermanëve është një paradoks.

Serbia hyri në Kosovë më 1912 dhe deri në L2B serbët vazhdimisht kanë vrarë, masakruar, shpërngulur shqiptarët. Asnjë mobilizim (me përjashtim të disa çetave ndër të tjera ajo e Azem Bejtës, që sa luftoi kundër serbëve aq kundër spiunëve). Por mjaftuan 3-4 vite okupim gjerman që shqiptarët të mobilizoheshin aq shpejt thua ti se janë duke shporrur armikun shekullor. Paradoks.

Megjithëse, si kam dëgjuar nga pleqtë, lëvizja partizane në Kosovë filloi si e pavarur nga ata që nuk dëshironin rekrutim në radhët gjermane, por shumë shpejt me nismën e Serbisë u shëndrrua në komuniste, që pastaj mori mbështetje të fortë morale nga komunistët e Shqipërisë.

Julius

Mua me vjen keq qe ti kete e quan argument.
Sepse fashizmin e luftuan edhe ne France, edhe ne Angli e ne shume vende te tjera.
Si i bie me nje fjale, "per inat te sime vjerre shkoj e fle me mullixhine?"
Shume me te nderuar per syte e mi jane ata qe luftuan fashizmin, qofshin komuniste apo jo, sesa ata qe bashkepunuan me ta.

Nuk e kuptoj, perse doni te perligjni pikerisht kolaboracionistet, ne nje kohe kur kishte njerez qe nuk ishin komuniste edhe luftuan? Ne nje kohe kur edhe komunistet luftuan.


Me vjen keq gjithashtu per nevojen e citimit te burimeve te huaja ku sherbimet sekrete angleze psh ankohen se ballistet nuk luftonin me gjermanet, edhe perhapjen e komunizmit e shihnin si problem, duke u nisur prej kesaj arsyeje.

Nuk e di se cfare mjetesh perdor ti per analize historike, por lufta N.C u njoh prej gjithe botes mbare dhe i siguroi Shqiperise nje vend nder shtetet fituese, bashke me sigurimin e integritetit tone tokesor.

Ky shkrim qe ke sjelle ti ka dy linja kryesore.
A para: A luftuan shqiptaret kunder fashizmit?
Per mua pergjigjia eshte po, luftuan. Shumica ishin komuniste per fat te keq.
Ku e sheh fajin ti? Apriori te jesh komunist, myslyman, ortodoks apo ku di une cfare, nuk eshte gje e keqe.
Nder komunistet kishte idealiste, karrieriste, aventuriere e shume lloje te tjere njerezish.
Keta duhen ndare nga njeri tjetri. Ndryshe e gjykon Qemal Stafen, ndryshe Enverin. Ndryshe partizanet qe luftuan edhe rane per clirimin e Shqiperise dhe ndryshe karrieristet qe kapen kolltuqet edhe shtetin.

Ne ate kohe direkt pas lufte, ishte shume e lehte te beheshe komunist. Se ne sistem kapitalist nuk kishim njohur. Zogu mbante ne kembe akoma rendin feudal. Feudalet ishin pengese per zhvillimin e shtetit. Shpetuan ne 24-en, e hengren ne 44. Si ne gjithe boten edhe te ne.

Do te kishte me vlere shkrimi nese perqendroheshe te heqja qafe e gjithe komandanteve te cetave prej Enverit pas lufte, sesa ringjalljen e fantazmave kolaboracioniste, qe duken qene ne siperfaqe nacionaliste, i dhane nje goditje te forte gjithe ideologjise nacionaliste me pas.

Per ate qe thote ai miku yt, nuk bie shume dakort.
Shikoni te gjitha figurat historike qe kane kaluar ne shekuj. POTHUAJSE te gjithe kane nga nje mallkim me vete. Per shkaqe nga me qesharaket.
Qe ti perqasesh nje populli te tere e ta besh te te degjojne ne cka thua duhet te jesh politikisht shume korrekt.
Ne kete debat qe ke hapur, gjithe pinjollet e komunisteve, te te reneve, veteraneve, do i gjesh kunder.
Nje perqasje e kujdeshme, llogjike e analizuar mire, pa provokuar njeri, do i sherbente kujtdo.

Te me falni per perdorimin jo te drejte te shqipes, po nuk jam mesuar akoma me tastieren.

Shqipe

Së pari duhet dalluar fashizmi nga nazizmi, sikundër duhen dalluar gjermanët nga italianët. Dëshira më e madhe e Hitlerit do të ishte sikur të mos lidhej fare me italianët mesdhetarë, sepse nuk i donte si racë, por meqenëse i nevojiteshin u lidh me ta.

Për Italinë kuptohet që kishte pretendime kolonialiste mbi Shqipërinë që më parë dhe qëllimi i taljanëve ishte që të vendoseshin katër milionë prej tyre në Shqipëri, sepse ekspertët kishin konstatuar se Shqipëria mund të mbante rreth 5 milionë njerëz me drithrat vendore, një milion ishte numri shqiptarëve. Kështu kuptohet se lufta kundër Italisë ishte e shenjtë si çdo luftë tjetër çlirimtare që kanë bërë shqiptarët gjatë historisë. Por asesi nuk arsyetohet lufta kundër germanëve, derisa edhe vetë Hitleri i kishte shpallur armiqtë tanë sllavët si racë të ulët. Kemi pasur mundësi që në emër të nazizmit t'i zhduknim fare serbët, dhe të kthenim një pjesë të mirë të territoreve tona. Dhe sot do të jetonim më rehat pa serbët. Por një pjesë e ne shqiptarëve vepruam ndryshe, u bëmë me Enverin e ai në emër tonë u bë me jugosllavët, kështu që faktikisht ne ishim projugosllavë, edhepse jugosllavët na vranë. Ne ishim përkrahësit e vrasësve tanë. Athua vallë kah erdhi gjithë ajo urrejtje për gjermanët?

Që nga koha e vizigotëve apo ostrogotëve në shekujt e errët, nuk përmendet më ndonjë armiqësi mes gjermanëve e iliro-shqiptarëve. Atëherë pse kjo luftë kundër gjermanëve?

Që nga shekujt e errët e më tej, asnjëherë nuk kanë pushuar luftrat e serbëve kundër nesh. Madje luftrat e serbit janë të ndyra, ata vrasin vajza e gra shtatzëne, hedhin fëmijë në zjarr, bëjnë kanibalizma nga më të pashembullt. Atëherë si shpjegohet ajo "miqësi ideale" mes shqiptarëve dhe jugosllavëve gjatë dhe pas luftës së dytë botërore? Të luftosh dikënd, që nuk e ke urryer historikisht, dhe të sillesh mirë me dikënd që të ka luftuar shekuj me radhë në mënyrat më të këqija që njeh njerëzimi, është budallallëku më i madh. Këtë budallallëk ne e kemi bërë. Dhe më mirë është që të identifikojmë e të pranojmë gabimin e t'ia falim vetes, sesa të mos i quajmë gabime e të vazhdojmë t'i përsërisim.


A nuk ishte Enver Hoxha kolaboracionist i Dushan Mugoshës e komunistëve të tjerë pansllavistë?


Nuk shoh këtu asgjë të keqe. Nuk kanë pasur asnjë arsye të luftojnë kundër gjermanëve. Lufta e gjermanëve ishte thjesht kalimtare dhe ishte në favorin tonë. Gjysmë shekulli para kësaj lufte dhe gjysmë shekulli pas kësaj lufte na sunduan serbët. Ata e dinin mirë që serbët ishin armiku kryesor ndaj nuk kanë pasur arsye që të luftojnë kundër gjermanëve. Le që pastaj edhe në librin "Mein Kampf" gjithë mllefi është shfryrë kundër çifutëve, magjupëve dhe sllavëve dhe nuk mund të vërehet as armiqësia më e vogël kundër shqiptarëve.


Shqipëria ishte me të vërtetë fituese... 40% e shqiptarëve nën thundrën e Enverit dhe 60% nën thundrën greko-sllave.

vlug

Me keqardhje ose jo, 50 vjet komunizëm e tregojnë.


Sepse në krahasim me komunistët ishin të vetmit që punuan për çështjen shqiptare. Ata që u gjendën në mes pa vepruar nuk llogariten në ato momente. Nuk i hynin kujt në punë individualizmat atëherë.


Ballistët nuk kishin pse të luftonin me gjermanët kur këta të fundit krijuan Shqipërinë Kombëtare. Armiku ishin komunistët internacionalistë me miqtë e tyre sllavë. Breshniku ta sqaron mirë diferencën midis një pushtimi fashist dhe një bashkëpunimi me gjermanët.


A nuk duket se është pak qesharake kjo. Sepse pa u tharë mirë plagët e luftës Shqipëria u ndodh në krahun e armiqve. Ti ishe një fitues pa çmim, Anglia e "miqtë tanë" aleatë as donin t'ia dinin për integritetin tënd. Po këta aleatë në bashkëpunim me po ata nacionalistë kundërshtarë të komunistëve gjatë luftës, tentuan disa herë ta përmbysnin regjimin e ri. Kjo, nëse përdorim llogjikën e atij xhaxhait që solle do të thotë që një Shqipëri Kombëtare, përkundrazi, do të mbështetej nga aleatët si kundërpeshë ndaj Jugosllavisë komuniste.


Gabon! Komunistët nuk luftuan kundër gjermanëve apo fashistëve. Ata luftuan kundër forcave shqiptare që rrezikonin qëllimet e komunizmit. Kjo i bëri detyrimisht forca e vetme në vend. Prandaj dhe misionet aleate ishin më të shumta në numër tek partizanët, sepse kishin ngelur të vetmit.


Lexo me kujdes. Themeluesi i partisë komuniste shqiptare, Zef Mala, e kuptoi që çështja komuniste ishte një çështje e humbur. Prandaj ndryshoi edhe qëndrim. Ata që i shkuan mbrapa Hoxhës me shokë, qofshin këta partizanë apo "kuadro" nuk meritojnë asnjë lloj falënderimi. Ata nuk mund të konsiderohen tjetër veçse tradhëtare të kombit që duke u bashkuar me aleatët në atë fazë, lanë jashtë troje si Kosova e Çamëria.


Mos u bëj pre e metodologjisë së studiuesve komunistë.


Kjo do të thotë që ti i beson më shumë studiuesve si z. Verli e Gjeçovi. Sepse të thuash që populli shqiptar (përfshi Kosovë e Çamëri) ishte pro-aleat, do të thotë që je duke bërë një gabim të madh. A ishte i freskët viti 1913 kur Shqipëria ndahej si një byrek me mollë? Dhe kush e bënte? - Anglia, Franca e Italia! Të bashkëpunoje me këta në ato çaste do të thoshte të ishe kundër çështjes shqiptare. Pra antikombëtar ashtu si dhe komunistët e Hoxhës.

Pikërisht.